هیچ انسانی نمی تواند بدون رعایت اصول دیپلماسی در زندگی، آزادانه و آرام زندگی کند

هر انسانی دیپلمات زندگی خویش است؛
سلام دوستان امیرمحمد هستم یک همسفر.در ابتدا لازم میدانم از مسئولان سایت، مرزبانان محترم صمیمانه تشکر کنم که این فرصت ارزشمند را در اختیار من قرار دادند تا بتوانیم در مسیر خدمت، سهم کوچکی داشته باشیم.
پس از گذراندن چهارده وادی، به منزلگاهی می رسیم که دیگر هیچ بهانه ای برای ندانستن باقی نمانده است. از اینجا به بعد، معیار سنجش انسان نه آن چیزی است که می داند، بلکه آن چیزی است که انجام می دهد. زیرا دانش بی عمل، همچون چراغی خاموش است؛ نوری دارد، اما راهی را روشن نمی کند.
ارزش هر دانایی زمانی آشکار می شود که از ذهن به میدان زندگی قدم بگذارد و در رفتار، گفتار و کردار انسان تجلی یابد. آنچه سرنوشت انسان را رقم می زند، انباشت اطلاعات نیست؛ بلکه توانایی تبدیل آگاهی به عمل است.
در این مرحله، یکی از مهم ترین میدان های آزمون انسان «دیپلماسی» است؛ هنری ظریف و سرنوشت ساز که کیفیت روابط، اعتبار شخصیت  و حتی مسیر زندگی او را تعیین می کند. چرا که هر انسان، پیش از آنکه دیپلمات کشوری به، دیپلمات سرزمین وجود خویش است.
شاید تصور کنیم دیپلماسی فقط به سیاستمداران و سفیران مربوط می شود، اما حقیقت این است که هر انسانی دیپلمات زندگی خود است. اگر کسی نتواند روابط، رفتار، گفتار و کردار خود را مدیریت کند، دِیر یا زود با بحران تنش و آسیب مواجه خواهد شد.
در واقع هیچ انسانی نمی تواند بدون رعایت اصول دیپلماسی در زندگی، آزادانه و آرام زندگی کند. همه ما ناگزیر هستیم در روابط خانوادگی، دوستانه، کاری و اجتماعی، حدود و مرزها را بشناسیم و به آن ها احترام بگذاریم. عبور از حریم دیگران یا اجازه دادن به دیگران برای عبور از حریممان، تعادل روابط را نامیزان می کند.
یکی از مهم ترین اصول در روابط انسانی، حفظ فاصله متعادل است. همان گونه که در طبیعت هرچیزی جایگاه و مدار مشخصی دارد، در روابط نیز نزدیکی بیش از حد یا فاصله بیش از اندازه، هر دو آسیب زا هستند. افراط و تفریط، رابطه را از مسیر درست خارج می کند.
عشق و دوستی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. رسیدن به عشق شاید دشوار باشد، اما حفظ آن دشوار تر است. همان گونه که گفته اند:«رسیدن به قله سخت است، اما ماندن بر قله سخت تر» اگر بیش از حد به کسی نزدیک شویم، ممکن است رابطه دچار فرسودگی شود و اگر بیش از اندازه فاصله بگیریم، سردی و بیگانگی جای صمیمیت را خواهد گرفت.
رابطه سالم شبیه زمین و خورشید است؛ نه آنقدر نزدیک که همه چیز بسوزد و نه آنقدر دور که همه چیز یخ بزند. هنر زندگی در حفظ همین فاصله متعادل است؛ فاصله ای که گرما، امنیت و پایداری را به همراه دارد.
برای حفظ روابط، رعایت قوانین و اصول ضروری است. هر رابطه قواعد خاص خود را دارد و بی توجهی به این قواعد، زمینه ساز تخریب و بحران خواهدشد. بسیاری از انسان ها بیش از آنچه تصور می کیم، تناقض میان گفتار و کردار را درک می کنند. اگر زبان چیزی بگویدو رفتار چیز دیگری نشان دهد، طرف مقابل این ناهماهنگی را احساس خواهد کرد.
بنابراین صداقت، مهم ترین سرمایه هر رابطه است. باید به گونه ای رفتار کنیم که دیگران از حضور ما احساس آرامش، امنیت و محبت دریافت کنند. روابط ناسالم به تدریج انسان را از مسیر پیشرفت خارج می کنند.
در این میان، هیچ چیز به اندازه زبان نمی تواند سازنده یا ویرانگر باشد.سخنی که بر زبان جاری می شود، بازتابی از درون انسان است. زبان از قلب برمی خیزد و قلب از اندیشه و باورهای انسان فرمان می گیرد. به همین دلیل، هر کلمه ای که از دهان انسان خارج می شود، تصویری از درون او را نمایان می سازد.
قلبی روشن، انسان را به سوی نور ، آرامش و رشد هدایت می کند و قلبی تاریک، او را به سمت تباهی و نابودی می کشاند. از این رو، مراقبت از کفتار، تنها مراقبت از اندیشه، باور و شخصیت خویش است.
همان طور که یک دیپلمات شایسته با رفتار و گفتار خود موجب حفظ اعتبار و جایگاه کشورش می شود و یک دیپلمات نالایق می تواند به حیثیت آن آسیب بزند، هر انسان نیز نماینده شخصیت و ارزش های  خویش است. رفتار، گفتار و کردار ما، اعتبار زندگی ما را می سازند.

پس بیایید همواره به یاد داشته باشیم که هر یک از ما دیپلمات زندگی خود هستیم؛ مسئول حفظ حرمت ها، روابط، جایگاه و ارزش هایی که با تلاش و آگاهی به دست آورده ایم.از اینکه به سخنان من توجه کردید، صمیمانه سپاسگزارم.

نویسنده: راهنمای محترم لژیون پنجم همسفر امیرمحمد
بارگذاری متن: همسفر سهند از لژیون یکم به راهنمایی راهنمای محترم همسفر مصطفی