با حضور اسیسانت دیدهبان ورزش کنگره ۶۰، جناب آقای محسن راهچمنی، فرصتی فراهم شد تا در گفتوگویی کوتاه، از تجربیات و دیدگاههای ایشان درباره نقش ورزش در درمان، جایگاه آن در کنگره ۶۰ و تأثیر آن بر سلامت جسم و روان بهرهمند شویم. آنچه در ادامه میخوانید، حاصل این گفتوگو است.
با سلام، عرض ادب و خوشآمدگویی خدمت شما؛ لطفاً به رسم کنگره ۶۰ خودتان را معرفی بفرمایید.
سلام دوستان، محسن هستم یک مسافر. ۱۷ سال تخریب با مصرف انواع آنتیایکسها، آخرین آنتیایکس مصرفی ۷ گرم شیره خوراکی، مدت سفر اول ۱۳ ماه و ۱۰ روز، با روش DST و داروی درمان OT، با راهنمایی جناب آقای علی اشکذری. رشته ورزشی من کشتی است و حدود ۹ سال و 6 ماه است که از بند مواد مخدر و نیکوتین رهایی یافتهام.
بگویید از چه زمانی وارد کنگره ۶۰ شدید و در بخش ورزشی فعالیت میکنید؟
در خصوص زمانی که وارد کنگره شدم، تقریباً ۱۱ سال پیش بود که به کنگره ۶۰ آمدم. در آن زمان فعالیت ورزشی خاصی نداشتم. معمولاً مصرفکنندگان، درصد بسیار زیادی از آنها، فعالیت ورزشی و فعالیت جسمی چندانی ندارند و بیشتر در سکون به سر میبرند.
ورزش چه تأثیری در روند درمان و رسیدن شما به تعادل داشته است؟
ببینید، ما در درمان هم بحث جسم را داریم و هم بحث روح را. زمانی که یک سفر اولی در حال سفر است، قرار است از لحاظ جسمی به تعادل برسد تا بتواند از لحاظ روحی نیز به تعادل دست پیدا کند و فرآیند درمان بهدرستی اتفاق بیفتد.
قطعاً ورزش میتواند مکمل این موضوع باشد؛ زیرا همانطور که با سفر کردن و پلههای ۲۱ روزه، غدد درونریز بدن را فعال میکنیم، ورزش نیز میتواند همین فرآیند را تسریع کند و به سیستم ایکس برای بهروز شدن و رسیدن به تعادل در درمان کمک نماید.
به نظر شما مهمترین تفاوت ورزش در بیرون از کنگره و ورزش در کنگره چیست؟
فکر میکنم مهمترین تفاوت ورزش در کنگره ۶۰ با ورزش خارج از کنگره، موضوع جهانبینی در ورزش است. در ورزش کنگره، نگاه ورزشکار کاملاً بر پایه سلامتی، پهلوانی و اخلاق است. البته نمیخواهیم بگوییم که در بیرون چنین اتفاقی نمیافتد، اما اولویت در کنگره ۶۰، سلامت است. ما نگاه تخصصیِ حرفهای همراه با فشار بیش از حد به بدن را در موضوع جسمی نداریم؛ بلکه بیشتر نگاهمان به سلامت جسم، روح و روان است.
در بیرون از کنگره ممکن است اتفاقاتی رخ دهد که حتی ورزشکار به جسم یا روح خود آسیب وارد کند؛ زیرا فضای رقابتی شدیدی در بیرون از سیستم وجود دارد.
چه توصیهای برای اعضایی که هنوز ورزش را بهصورت جدی در برنامه خود قرار ندادهاند دارید؟
ورزش کردن دقیقاً مانند قرار گرفتن در مسیر سفر است. فردی که سالها در سکون بوده، تحرک کمی داشته و تنها به انجام امور روزمره پرداخته است، طبیعتاً عضلات، مفاصل و سیستم بدنی او آمادگی انجام فعالیتهای سنگین ورزشی را ندارد.
به نظر من، افراد میتوانند از کم شروع کنند و از نقطه تحمل خود وارد ورزش شوند؛ با پیادهروی، حرکات کششی و فعالیتهای سبک، بدن خود را با ورزش آشنا کنند. زمانی که فرد حس و حال ورزش را تجربه میکند، همان چیزی اتفاق میافتد که از آن به «اعتیاد به ورزش» یاد میکنند؛ یعنی دیگر نمیتواند ورزش نکند و بدن او به آن تحرک نیاز پیدا میکند. در نهایت، ورزش کردن باعث میشود انسان از لحاظ روحی، جسمی و تفکری در شرایط بسیار سالمتری قرار بگیرد.
در خصوص دستور جلسه هفته «وادی چهارم؛ در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن» چه برداشتی برای شما دارد؟
در دستور جلسه وادی چهارم، نکتهای که برای من بسیار کلیدی بود این است که سلامتی را فقط باید از خودم بخواهم و توقعی از دیگران نداشته باشم. وادی چهارم موضوع توقع را که در مصرفکنندگان بسیار انرژیبر است و معمولاً از همه انتظار داریم به جز خودمان، برطرف میکند. من باید بدانم که تنها کسی که میتواند برای سلامتی من تلاش کند، خودم هستم.
سخن پایانی شما برای اعضای کنگره، بهویژه ورزشکاران و مسافران سفر اولی چیست؟
ورزش در کنگره ۶۰ یک پایه و اساس مهم است. حتی در اعلام سفر نیز رشته ورزشی ذکر میشود؛ بنابراین ورزش قطعاً جزئی از پازل درمان است. من فکر میکنم اعضا، حتی اگر در حد زمان و مقدار کم باشد، ورزش را در برنامه روزمره زندگی خود قرار دهند؛ زیرا بدون شک تأثیرات مثبت آن را خواهند دید.
بسیار سپاسگزارم که وقت گرانبهای خود را در اختیار ما قرار دادید. صمیمانه از شما تشکر میکنم و بهترینها را برایتان آرزومندم. امیدوارم همیشه شاد، پیروز و سربلند باشید.
مرزبان خبری: مسافر جلیل
مصاحبه: مسافر محمدحسن لژیون یکم
عکاس: مسافر محسن لژیون سوم
ارسال خبر: مسافر جواد لژیون سوم
- تعداد بازدید از این مطلب :
64