انسان متعادل می‌تواند قوانین را رعایت نماید

سیزدهمین جلسه از دور یازدهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره‌۶۰ نمایندگی بروجرد با استادی راهنما مسافر امیرحسین، نگهبانی مسافر آرش و دبیری مسافر یاسر با دستور جلسه: «آداب‌معاشرت، ادب و بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی» روز پنج‌شنبه ۲۱خرداد‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خداوند را شاکرم که بار دیگر فرصتی فراهم شد تا در این جایگاه خدمت کنم. از آقای مهندس و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که این بستر را برای ما فراهم کرده‌اند. ما باید قدردان باشیم که در این مسیر قرار گرفتیم و بتوانیم آنچه را که نیاز داریم، دریافت کنیم.

گاهی خواسته‌های ما با آنچه خداوند برایمان در نظر گرفته متفاوت است؛ اما آنچه خداوند برای ما مقدر کرده، از خواسته‌های ما مهم‌تر است. هر انسانی مسیر خاص خود را طی می‌کند و در پس این مسیرها حکمتی نهفته است که در نهایت به نفع او خواهد بود.

دستور جلسه امروز دو بخش دارد: «آداب معاشرت، ادب و بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی» و در ادامه «تولد اولین سال رهایی مسافر پیمان».

کنگره‌۶۰ آموزش‌هایی را در اختیار ما قرار می‌دهد که برای زندگی به آن‌ها نیاز داریم. بسیاری از مشکلات ما به دلیل ندانستن شیوه صحیح زندگی و ارتباط با دیگران است. وقتی این آموزش‌ها را فرا می‌گیریم، حال ما بهتر می‌شود و به آرامش بیشتری می‌رسیم.

موضوع ادب و آداب معاشرت ارتباط مستقیمی با تعادل دارد. اگر انسانی از تعادل خارج شود، نمی‌توان انتظار داشت رفتار مناسبی داشته باشد. برای مثال، وضعیت یک مصرف‌کننده در دوران خماری نمونه‌ای از بی‌تعادلی است.

در کنگره‌۶۰ یاد می‌گیریم که از درمان به سمت تعادل حرکت کنیم. همیشه گفته می‌شود: «درمان بالاتر از ترک است و تعادل فوق درمان.» چیزی که همه ما به آن نیاز داریم، رسیدن به تعادل و آرامشی است که بتوانیم با آن زندگی کنیم.

انسان متعادل می‌تواند قوانین را رعایت نماید، آداب معاشرت را بیاموزد و در روابط خود موفق‌تر عمل کند. بسیاری از مسائل زندگی نانوشته هستند؛ اما باید آن‌ها را یاد گرفت، اینکه چگونه صحبت کنیم، رفتارمان چگونه باشد و چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنیم.

تولد اولین سال رهایی مسافر پیمان را تبریک می‌گویم. این تولد را به آقای مهندس، خانواده محترم ایشان، خود پیمان و پدرشان تبریک عرض می‌کنم. پیمان با تلاش و پشتکار به درمان رسید و مسیر خود را ادامه داد.

او نسبت به گذشته تغییرات بسیار خوبی داشته و همچنان در حال حرکت و خدمت است. برای او آرزوی موفقیت دارم. پیامی که به ذهنم رسید این است که ابتدا باید آموزش بگیریم و سپس خدمت کنیم. شاید یکی از دلایل حضور ما در این حیات همین باشد. گاهی این موضوع را فراموش می‌کنیم؛ اما باید دوباره آن را به یاد بیاوریم و به مسیر ادامه دهیم.

پیمان باید بداند که پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است. هر موفقیتی آغاز مرحله‌ای جدید از تلاش و حرکت است. کنگره‌۶۰ مسیر ادامه دادن است. به نظر من، انسان باید سال‌ها در این مسیر بماند تا به شناخت و درک عمیق‌تری برسد.

اگر هدف ما فقط قطع مصرف مواد‌مخدر یا سیگار باشد، بخش کوچکی از ظرفیت‌های انسان را دیده‌ایم؛ در حالی که انسان توانایی تجربه و درک بسیار بیشتری از زندگی دارد. گاهی فهمیدن از هر چیز دیگری ارزشمندتر است. ممکن است سال‌ها زندگی کنیم؛ اما در پایان ندانیم چه کرده‌ایم.

به نظر من، بزرگ‌ترین معجزه حیات، خود زندگی است. مهم این است که بتوانیم آن را بهتر درک کنیم و از آن لذت ببریم. ما باید تلاش کنیم کنگره‌۶۰ را بخشی از زندگی خود کنیم. بسیاری از تصورات ما ممکن است اشتباه باشند؛ گاهی فکر می‌کنیم کنگره‌۶۰ مخالف ماست، در حالی که دقیقاً در مسیری حرکت می‌کند که ما به آن نیاز داریم.

صحبت‌های مسافر پیمان:

خدا را شاکرم که این جایگاه را تجربه می‌کنم. از آقای مهندس و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که این بستر را فراهم کردند تا ما به درمان برسیم، همچنین از راهنمای درمان اعتیادم آقا امیرحسین قدرردانی می‌کنم‌.

آرزوی من در روز تولدم این است که همه عزیزان سفر اولی به رهایی و حال خوب برسند.

من واقعاً معجزه را در مسیر کنگره‌۶۰ تجربه کردم. روز اولی که وارد کنگره‌۶۰ شدم، با حال بسیار بدی آمدم و در تاریکی مطلق بودم؛ نه از نظر بیرونی، بلکه از درون. حتی توان حرف زدن درست نداشتم و همسفرم هم با سختی همراه من شد؛ اما همان روز، با حس خودم راهنمای عزیزم آقای بهرامی را انتخاب کردم. اگر امروز اختیار داشتم، حاضرم تمام زندگی‌ام را در کنگره‌۶۰ بگذرانم؛ چون هرچه دارم از همین سیستم دارم. در ابتدا اطرافیانم می‌پرسیدند: چرا این‌قدر به کنگره‌۶۰ می‌روی؛ اما من مطمئن بودم تنها مسیر درمان همین‌جاست. اگر اینجا نتیجه نگیریم، جای دیگری به نتیجه نخواهیم رسید. امروز در شعبه دورود خدمتگزار هستم و از این بابت بسیار خوشحالم. من از تاریکی آمده‌ام و خوب می‌دانم مواد‌مخدر چه بر سر انسان می‌آورد. خانواده‌ام مرا نمی‌پذیرفتند و حتی خودم هم در وضعیت خوبی نبودم. تا قبل از ورود به کنگره‌۶۰، آرامش و خواب درست نداشتم؛ اما امروز این تغییر را معجزه می‌دانم. من حتی عکس آقای مهندس دژاکام را در خانه‌ام گذاشته‌ام؛ چون معتقدم این مسیر انسان‌های زیادی را نجات داده است. اگر کنگره‌۶۰ نبود، من امروز هیچ مسیری نداشتم و شاید حتی به زندگی فکر نمی‌کردم. دستور جلسه امروز درباره «تعادل و بی‌تعادلی» است. من از همسفرم عذرخواهی می‌کنم؛ سال‌ها او را اذیت کردم. همچنین از خانواده و به‌ویژه پدرم که ۱۰ ماه پا به پای من در این مسیر آمد، تشکر می‌کنم. همسفر نقش بسیار مهمی در درمان دارد و بدون همراهی او، درمان واقعی کامل نمی‌شود. از راهنمای عزیزم آقای بهرامی نیز سپاسگزارم که با صبوری من را تحمل کردند. از دوستان سفر اولی هم می‌خواهم که به راهنمای خود اعتماد کنند و حداقل ۱۰ ماه با برنامه حرکت کنند تا به نتیجه برسند. من اکنون ۲ سال است در کنگره‌۶۰ هستم و هنوز خودم را در ابتدای مسیر می‌بینم. با وجود آموزش‌ها، هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری وجود دارد. افرادی از من می‌پرسند: چرا سی‌دی می‌نویسی؟ باید بگویم اگر می‌خواهم در اجتماع سالم زندگی کنم، یادگیری این آموزش‌ها ضروری است.

در ادامه تصاویر رهایی مسافر محمدرضا با راهنمایی مسافر مهدی را مشاهده می‌کنیم:

تایپ، ویرایش و ارسال: مسافر کریم (لژیون چهارم)