بی‌ادبی محصول بی‌تعادلی است و ادب نشانه رشد و آگاهی

مشارکت مکتوب پیرامون دستور جلسه «آداب معاشرت، ادب و بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی» کنگره ۶۰ تنها یک مکان برای درمان اعتیاد نیست، بلکه دانشگاهی است که در آن «انسان بودن» و «در جامعه زیستن» آموزش داده می‌شود. یکی از ارکان اصلی این آموزش، شناخت و رعایت آداب معاشرت است. ادب در کنگره ۶۰ به معنای رعایت حریم‌ها، احترام به پیشکسوتان و رعایت قوانین و حرمت‌هاست. کسی که ادب دارد، در واقع به خودش احترام می‌گذارد؛ چرا که شخصیت انسان در برخوردهایش با دیگران نمود پیدا می‌کند. بی‌ادبی، نشانه نادانی و عدم آموزش‌دیدگی است و در مسیر درمان، سدی بزرگ محسوب می‌شود که فرد را از آموزش‌های ناب کنگره محروم می‌سازد.

در کنگره ۶۰، ما آموخته‌ایم که تعادل، فوقِ درمان است. درمانِ جسم به تنهایی کافی نیست؛ اگر روان و جهان‌بینی فرد متعادل نباشد، بازگشت به اعتیاد یا بروز ناهنجاری‌های دیگر قطعی است. بی‌تعادلی در رفتار، سخن گفتن و نوع معاشرت، دقیقاً همان چیزی است که زندگی یک مصرف‌کننده را متلاشی کرده بود. فرد بی‌تعادل، کلامش را کنترل نمی‌کند، حریم‌ها را نمی‌شناسد و با رفتارهای ناپخته، باعث رنجش اطرافیان می‌شود. در مقابل، «ادب»، چاشنیِ تعادل است. فردی که به تعادل نسبی رسیده، می‌داند در چه زمانی، در چه مکانی و با چه کسی چگونه رفتار کند. رعایت آداب معاشرت در کنگره، تمرینی برای حضور در اجتماع بزرگ‌تر است. وقتی یاد می‌گیریم که در لژیون یا در جایگاه‌های خدمتی، نظم، احترام و گوش دادن به کلام دیگران را رعایت کنیم، در واقع داریم تعادل را در سیستم عصبی و جهان‌بینی خود نهادینه می‌کنیم.

ادب، نشانه بارزِ به تعادل رسیدنِ صور پنهان است. کسی که کلامش نرم و رفتارش آراسته است، انرژی خود را صرف تخریب نمی‌کند، بلکه آن را در مسیر سازندگی به کار می‌گیرد. بی‌ادبی و بی‌تعادلی، ریشه در جهل و منیت دارد. فردی که خود را برتر می‌بیند، به راحتی به دیگران بی‌احترامی می‌کند و این نشان‌دهنده نبودِ تعادل است. در مسیر کنگره ۶۰، برای رسیدن به تعادل، باید دوربین را از روی دیگران برداشت و روی خود متمرکز کرد. هرگاه رفتار کسی ما را آزار داد، باید به جای قضاوت کردن، بررسی کنیم که چقدر از این بی‌تعادلی در درون خودمان وجود دارد. ادب و احترام، به ما کمک می‌کند تا پیوندهای محبت را بین خودمان و دیگران برقرار کنیم.

در نهایت، رعایت آداب معاشرت، پلی است برای تبدیل شدن از یک فردِ آسیب‌دیده به یک انسانِ متعادل و کارآمد. ما در کنگره ۶۰ یاد می‌گیریم که بی‌ادبی و پرخاشگری، نه تنها قدرت نمی‌آورد، بلکه انسان را در انزوا و تاریکی فرو می‌برد. رسیدن به تعادل، با رعایت قوانین کنگره و احترام به حرمت‌های آن آغاز می‌شود. کسی که ادب را سرلوحه زندگی خود قرار می‌دهد، بدون شک در مسیر درمان موفق‌تر خواهد بود و می‌تواند طعم واقعیِ آرامش و سلامتی را بچشد. این همان آموزشی است که ما را از حیوانیت به انسانیت هدایت می‌کند.

نویسنده: همسفر شهناز رهجوی خانم سمیه (لژیون چهارم)

رابط خبری: همسفر فیروزه رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون چهارم )

ارسال: همسفر فاطمه دبیر سایت