برای شناخت خودمان باید هسته انسان را بشکافیم

وادی چهارم این است: «در مسائل حیاتی به خداوند سپردن؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.» ما انسان‌ها در مقابل خداوند یک سری مسئولیت داریم و خداوند هم در مقابل ما انسان‌ها یک سری مسئولیت دارد. حال در این وادی می‌خواهد برای ما مشخص کند که حد و مرز این مسئولیت که بین خدا و انسان است تا کجاست؟
«لیس ما إنسان إلا سعی» انسان هیچ چیزی نیست مگر این‌که خودش سعی داشته باشد. اگر برای ما انسان‌ها مشکلی پیش بیاید، خودمان برای خودمان به‌وجود آوردیم. حال این‌جا انسان از خداوند انتظار دارد که این مشکل را برایش حل کند و خودش در گوشه‌ای بنشیند و به دعا، راز و نیاز بپردازد  و هیچ حرکتی و تفکری نکند و این خود یک گریزگاه محسوب می‌شود.

وادی چهارم به ما می‌گوید که این طور تفکرات اشتباه است. قدرت مطلق پس از خلق انسان، او را بر سر یک دوراهی قرار داد و به انسان اختیار کامل داد که هر کدام را می‌خواهد انتخاب کند یک راه ؛پندار و گفتار و کردار راستین و سالم و صلح آمیز و راه دیگر فسق و فجور، زشتی و پلیدی و پایان هر راه را مشخص کرد؛ پس ما انسان‌ها باید فقط روی خودمان و تفکر، اندیشه و تلاش خودمان حساب باز کنیم و برای تغییر خود و زندگیمان در مسیر ارزش‌ها و صراط مستقیم حرکت کنیم و مسئولیت زندگی خود را بپذیریم، آن موقع از خداوند و نیروهای نظام دهنده کل هستی انتظار مساعدت داشته باشیم و دعا، راز و نیاز انسان مؤثر واقع می‌شود، «از ما حرکت، از خداوند برکت»

در این وادی می‌گوید اگر ما، قدرت مطلق را بشناسیم می‌توانیم زندگی همراه با آرامش و سلامتی تجربه کنیم و این شناخت خداوند در گرو این است که اول خودمان را بشناسیم؛ پس برای شناخت خودمان باید هسته انسان را بشکافیم. کنگره ۶۰ انسان را به دو بخش تقسیم می‌کند: یکی هسته جسم یا صور آشکار انسان که قابل رؤیت است مثل سر، قلب، کلیه و پنج حس ظاهری، دیگری هسته خارجی یا صور پنهان انسان که همان بقایایی است که بعد از مرگ از انسان جدا می‌شود و به مکان‌های دیگر می‌رود مثل نفس، عقل و روح.

برای شناخت بیشتر انسان نفس را مورد بررسی قرار می‌دهیم انسان ۳ نفس دارد که طبق این نفس‌ها به خواسته‌هایش می‌رسد‌: نفس اماره، نفسی که امر کننده است و فقط می‌خواهد به خواسته‌اش برسد و احساس پشیمانی نمی‌کند. در درجه‌بندی تکامل در مرتبه پایینی از دانائی و پالایش قرار دارد و خواسته‌هایش بر مبنای احساس، منافع شخصی و دور از عقل ‌و منطق است. دوم نفس لوامه که به دانائی و آگاهی بالاتری دست پیدا می‌کند وارد دروازه‌های نفس سرزنش کننده می‌شود و دچار عذاب وجدان می‌شود و در آخر نفس مطمئنه، انسان با پالایش و تزکیه وارد این نفس می‌شود و معمولاً هیچ کار غیرمعقولی انجام نمی‌دهد نه در ظاهر و نه در باطن؛ چون خواسته‌هایش معقول و منطقی است.

در نتیجه قانون پذیرش مسئولیت حیات و واگذار کردن اختیار به انسان در تمام مراحل زندگیمان نقش مهمی برعهده دارد، حال چه در مراحل نفس اماره یا لوامه یا مطمئنه باشیم. اگر مسئولیت را به خداوند واگذار کنیم تکلیف معلوم نیست که چه کسی می‌خواهد به فرمان عقل نزدیک شود، آدمی یا الهی. خداوند که خودش همه چیز را می‌داند؛ پس انسان با داشتن اختیار و پذیرش مسئولیت، خودش را به بالاترین نقطه تکامل یا فرمان عقل همراه با صلح و آرامش می‌رساند.

منبع: وادی چهارم
نویسنده: همسفر صدیقه رهجوی راهنما همسفر لادن (لژیون چهارم)
رابط خبری: راهنما همسفر لادن (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر رخساره نگهبان سایت
همسفران نمایندگی تخت‌جمشید شیراز