مسافر باید مسئولیت درمان خودش را بپذیرد

جلسه هشتم  از دور دوازدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی ویژه مسافران کنگره 60 نمایندگی قوچان با استادی مسافر راهنما امیر،نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر ابراهیم  با دستور جلسه «سیگار،دخانیات،ناس،پیپ و قلیان » یکشنبه 10خرداد 1405 ساعت 17شروع به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان امیر هستم یک مسافر

اول از همه خدمت همه دوستان عرض سلام و ادب دارم. خیلی خوشحالم که امروز، هم‌زمان با روز جهانی عاری از دخانیات، در این مکان و در این شرایط در کنار شما عزیزان هستم. از نگهبان محترم، دبیر عزیز، ایجنت محترم، مرزبانان گرامی و همچنین راهنمای لژیون پنجم تشکر می‌کنم و امیدوارم این مکان جدید، منشأ برکت، خدمت و شکوفایی برای این شعبه و برای استان باشد دستور جلسه امروز، «سیگار و سایر دخانیات» است، وقتی از دخانیات صحبت می‌کنیم، فقط منظورمان سیگار نیست؛ بلکه ویپ، ناس، قلیان و انواع دیگر دخانیات و دود هم در این مقوله قرار می‌گیرند. سؤال اصلی اینجاست که چرا در بین این همه انسان، فقط بعضی‌ها به سمت سیگار و دخانیات می‌روند؟ چرا بعد از مدتی، این مصرف تبدیل به اعتیاد و ادیکشن می‌شود؟ و چرا وقتی فرد تصمیم به ترک می‌گیرد، در بسیاری از موارد نمی‌تواند ادامه دهد و دوباره به مصرف بازمی‌گردد؟ من خودم سال‌ها مصرف سیگار داشتم. حدود ۱۸ سال سیگار می‌کشیدم، آن هم به‌صورت سنگین؛ روزی سه تا چهار پاکت. به جایی رسیده بودم که حتی تصور یک روز زندگی بدون سیگار برایم ممکن نبود. اما امروز با اطمینان عرض می‌کنم که راه درمان وجود دارد، و این راه در کنگره ۶۰ مشخص شده است. پس مسئله این نیست که راه نداریم؛ مسئله این است که آیا درست آموزش می‌گیریم یا نه، در کنگره ۶۰، ما از مثلث آموزش صحبت می‌کنیم؛ مثلثی که سه ضلع دارد: (آموزش‌دهنده، آموزش‌گیرنده و متون آموزشی.) اگر این سه ضلع به‌درستی در کنار هم قرار بگیرند، نتیجه حاصل می‌شود. راهنما هست، متون هست، سی‌دی‌ها هست، آموزش‌ها هم کامل است؛ اما مهم این است که آموزش‌گیرنده واقعاً در جایگاه خودش قرار بگیرد. اگر مسافر آموزش‌پذیر نباشد، اگر فرمان را درست اجرا نکند، اگر با منیت یا بی‌نظمی وارد سفر شود، طبیعتاً به نتیجه مطلوب نمی‌رسد، دخانیات فقط جسم را تخریب نمی‌کند بلکه تخریب آن در جسم، روان و جهان‌بینی اتفاق می‌افتد، ما در کنگره یاد گرفته‌ایم که جسم و روان مثل اسب و سوار هستند؛ یعنی اگر جسم دچار آسیب شود، روان هم متأثر می‌شود و اگر روان دچار آشفتگی شود، جسم هم از آن بی‌نصیب نمی‌ماند. نیکوتین، فقط یک ماده مصرفی نیست؛ چیزی است که سیستم‌های درونی بدن را به هم می‌ریزد و انسان را به خودش وابسته می‌کند. به‌عبارت دیگر، ما به دست خودمان، خودمان را وابسته می‌کنیم، البته در این مسیر، عوامل مختلفی هم ممکن است نقش داشته باشند؛ ممکن است مسئله ژنتیک مطرح باشد، ممکن است کمبودهای شیمیایی در بدن وجود داشته باشد، ممکن است محیط، خانواده، تربیت یا جامعه در این گرایش نقش داشته باشند. اما مطابق آموزش‌های کنگره، مخصوصاً وادی سوم، هرچه در به‌وجود آمدن این مسئله نقش داشته باشد، مسئولیت درمان با خود فرد است. هیچ‌کس به جای ما زندگی نمی‌کند و هیچ‌کس به جای ما رهایی پیدا نمی‌کند. از اول تاریخ بشر تا امروز، کسی جای کسی نمرده؛ پس نباید انتظار داشته باشیم کسی جای ما این مسیر را برود من بارها گفته‌ام و باز هم می‌گویم: مسافر باید مسئولیت درمان خودش را بپذیرد، اگر قرار است به رهایی برسد، باید این مسیر را جدی بگیرد. نه اینکه فکر کند سفر سیگار موضوعی فرعی است. اتفاقاً برعکس؛ یکی از مهم‌ترین بخش‌های درمان همین سفر سیگار است. بر اساس نتایجی که در لژیون تحقیقات به‌دست آمده، بخش بزرگی از بازگشت‌ها و عود مجدد به مصرف مواد، مربوط به کسانی است که سفر سیگار را کامل نکرده‌اند یا آن را نیمه‌کاره رها کرده‌اند. این موضوع باید برای همه ما هشدار باشد، خیلی وقت‌ها انسان تا زمانی که با عوارض شدید روبه‌رو نشود، عمق مسئله را درک نمی‌کند. اما هنر کنگره ۶۰ این است که انسان پیش از آن‌که کار به بیماری‌های صعب‌العلاج برسد، بیدار شود و مسیرش را اصلاح کند. من نمونه‌ای را دیدم که فردی بر اثر مصرف ویپ دچار سرطان دهان شده بود و بخش‌هایی از فک او برداشته شده بود. این‌ها دیگر شوخی نیست. بعضی‌ها فکر می‌کنند ویپ کم‌ضررتر است، در حالی که من می‌گویم ویپ می‌تواند از همه این‌ها سریع‌تر و فوری‌تر آسیب بزند. پس هیچ‌کدام از این‌ها بی‌خطر نیستند، در کنگره ۶۰، درمان فقط به قطع مصرف محدود نمی‌شود، ما باید در هر سه بخش جسم، روان و جهان‌بینی بازسازی شویم.برای جسم، دارو و روش درمان مشخص وجود دارد؛ برای روان و جهان‌بینی هم باید جلسه آمد، سی‌دی شنید، نوشت، مشارکت کرد و فرمان راهنما را اجرا کرد. این‌هاست که سفر را کامل می‌کند. صرفاً اسمِ مسافر سیگار داشتن کافی نیست؛ مهم این است که فرد واقعاً در مسیر درمان حرکت کند.از طرف دیگر، باید از جهل و ناآگاهی فاصله گرفت. خیلی از ماها ضربه را از ندانستن خورده‌ایم. من همیشه تأکید می‌کنم که آموزش در کنگره، هدایت‌گر است؛ اما به شرطی که خودِ ما آموزش‌گیرنده خوب باشیم. اگر گوش بدهیم، اگر عمل کنیم، اگر از ضد ارزش‌ها فاصله بگیریم، آموزش اثر خودش را می‌گذارد. ولی اگر با منیت، سهل‌انگاری یا سبک شمردن موضوع وارد شویم، نتیجه‌ای حاصل نخواهد شد، به همین دلیل است که می‌گویم حضور در لژیون‌های ویلیام وایت بسیار مهم است، سه‌شنبه‌ها باید این لژیون‌ها را با حضور پررنگ و نورانی خودمان منور کنیم. این حضور فقط برای شرکت ظاهری نیست؛ برای این است که درمان دخانیات را درست و اصولی طی کنیم و به رهایی واقعی برسیم. من امیدوارم همه دوستانی که هنوز درگیر سیگار، ناس، قلیان، ویپ یا سایر دخانیات هستند، این مسیر را جدی بگیرند و با عزم، امید، نظم و آموزش‌پذیری وارد سفر شوند، در پایان، از همه عزیزان می‌خواهم این دستور جلسه را فقط به‌عنوان یک موضوع تئوری نگاه نکنند، این یک دعوت به اقدام است؛ دعوت به تغییر، دعوت به مسئولیت‌پذیری و دعوت به رهایی، امیدوارم ان‌شاءالله در آینده‌ای نزدیک، شاهد جشن رهایی بسیاری از دوستان از سیگار و سایر دخانیات باشیم.

تایپ و ویرایش : مسافر سجاد لژیون چهارم

عکاس : مسافر محمد لژیون هفت

ارسال خبر : سایت نمایندگی قوچان