رهایی در گرو پذیرش واقعیت است

دخانیات، جسم، روان و رفتار انسان را به‌آرامی تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. سیگار، قلیان، ناس، پیپ و ویپ، همگی می‌توانند در مسیر وابستگی قرار گیرند. آنچه اهمیت دارد، نوع رابطه‌ای است که فرد با آن‌ها برقرار می‌کند. وقتی این رابطه از عادت فراتر رفته و به نیاز تبدیل شود، دیگر مسئله‌ای ساده نیست. در آموزش‌های کنگره ۶۰، پذیرش مسئله کلیدی است. تا زمانی که فرد دخانیات را صرفاً سرگرمی یا راهی برای آرامش ببیند، به عمق وابستگی نرسیده است. بسیاری در ابتدا احساس کنترل دارند، اما این انتخاب کوچک به‌تدریج به عادتی مسلط بر ذهن و رفتار تبدیل می‌شود. دخانیات فقط دود نیست؛ نشانه‌ای از نیازهای غلط و جایگزینی نادرست برای آرامش، تمرکز یا فرار از فشارهای درونی است.

آسیب به ریه‌ها، قلب، گردش خون، دهان، دندان و پوست، تنها بخشی از اثرات آشکار آن است. تأثیرات جسمی فراتر رفته و بر خواب، تمرکز، خلق‌وخو و تصمیم‌گیری نیز اثر می‌گذارد. انسان زمانی آزاد است که بدون اتکا به عامل بیرونی، آرامش و تعادل خود را حفظ کند. ریشهٔ بسیاری از وابستگی‌ها در ناآگاهی نهفته است؛ فرد به‌جای یافتن راه‌های سالم برای مدیریت استرس، خستگی یا تنهایی، به دخانیات پناه می‌برد. مصرف دخانیات اغلب از تصمیمی لحظه‌ای شروع می‌شود، اما ادامه آن به واسطه تکرار، عادت، فشار محیط و ضعف در مدیریت احساسات شکل می‌گیرد. از نظر اجتماعی نیز، تأثیرپذیری از دوستان، جمع یا الگوهای محیطی، افراد را وارد این چرخه می‌کند.

در ابتدا ممکن است فکر کنند این کار نشانه پذیرفته‌شدن یا آرامش است، اما سلامت و اختیار خود را در برابر فشار بیرونی معامله می‌کنند. انسانی که به خودآگاهی رسیده، می‌فهمد برای پذیرفته‌شدن در جمع، نیازی به قربانی‌کردن سلامت و آینده‌اش ندارد. کنگره ۶۰ بر این باور است که درمان و رهایی با پذیرش، آموزش و صبر همراه است. ترک دخانیات نیازمند برنامه‌ریزی، استمرار، تغییر نگرش و مراقبت مستمر است. رهایی زمانی نتیجه‌دار می‌شود که فرد به‌جای انکار، واقعیت را بپذیرد و مسئولیت وضعیت خود را بر عهده گیرد. هرچه وابستگی دیرتر دیده شود، ریشهٔ آن عمیق‌تر و درمان دشوارتر خواهد شد؛ به همین دلیل، آموزش و پیشگیری اهمیت زیادی دارد.

دخانیات، گرچه انتخابی شخصی به نظر می‌رسد، اما اثرات آن فراتر از فرد است و سلامت خانواده، روابط اجتماعی، کیفیت زندگی و حتی الگوی رفتاری نسل بعد را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. فرد مبتلا، حتی اگر نخواهد، نمی‌تواند به‌راحتی جدا شود؛ این همان مفهوم اسارت است، اسارتی ناشی از عادت، میل، وابستگی ذهنی و نیاز. دارد هرچه فرد بداند چه مصرف می‌کند و چه اثری بر او می‌گذارد، بهتر می‌تواند تصمیم بگیرد و از رفتارهای زیان‌بار فاصله بگیرد. در نهایت، دخانیات یک وابستگی خاموش است؛ به‌آرامی پیش می‌رود؛ اما اثرات آن سال‌ها باقی‌مانده و بخش‌های جسم و روان را فرسوده می‌کند.

پیام جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ روشن است: بازگشت به تعادل نیازمند آگاهی، آموزش، صبر و عمل درست است. هرچه زودتر این مسیر آغاز شود، امکان رهایی و بازیابی سلامت بیشتر خواهد بود. پس، دخانیات را یک عادت معمولی نبینیم، بلکه هشداری جدی بدانیم؛ هشداری برای یادگیری مراقبت از خود، انتخاب‌های سالم‌تر، و جلوگیری از اینکه یک وابستگی خاموش، اختیار و آرامش ما را به‌تدریج از بین ببرد.

منابع: کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر از آقای مهندس حسین دژاکام و فایل های صوتی
نویسنده: همسفر طاهره رهجوی، راهنما همسفر زهره (لژیون نهم)پ
رابط خبری همسفر: عاطفه رهجوی، راهنما همسفر زهره (لژیون نهم)
ارسال: همسفر مونا رهجوی، راهنما همسفر کبری (لژیون سوم)نگهبان سایت
نمایندگی همسفران البرز کرج