تفکر درست با مسئولیت‌پذیری کامل می‌شود

به نام قدرت مطلق الله

وادی سوم:

«باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند». 

وادی‌ها چارچوبی هستند برای رسیدن به درمان و تعادل در مسیر سفر و بازتاب آن در زندگی ما است و نقشی بسیار کلیدی دارند، زیرا راه رسیدن به درمان و تعادل را نشان می‌دهند و درک آن‌ها می‌تواند تغییرات عمیقی در رفتار انسان ایجاد کند. 

وادی سوم، یکی از وادی‌های چهارده‌گانه جمعیت احیاء انسانی کنگره۶۰ است و به یکی از اصلی‌ترین اصول زندگی انسان تأکید می‌کند. این وادی با واژه «باید» آغاز می‌شود و همین نکته، پیام روشنی دارد؛ قرار نیست برای حل مشکلاتمان منتظر دیگران بمانیم. انسان تنها موجودی است که توانایی تفکر، تحلیل و بررسی رفتار و وضعیت خویش را دارد و می‌تواند پیوسته اعمال خود را ارزیابی کند، خطاها را بشناسد و در مسیر رشد و حرکت قرار بگیرد؛ البته به شرطی که در کنار فکر، مسئولیت‌ پذیر باشد. 

قبل از هر چیز به «تفکر» نیاز داریم؛ زیرا بسیاری از اشتباهات، نتیجه نداشتن تفکر است. در کنار تفکر، «مسئولیت‌پذیری» است که انسان را در مسیر صحیح هدایت می‌کند و یکی از فاکتورهای مهم رسیدن به «آرامش و آسایش» به شمار می‌آید. 

این وادی به من می‌آموزد که در وهله اول، نقش اصلی در به‌وجود آمدن مشکلات، بر عهده خود من بوده است و برای حل آنها نیز بیشترین بار و سهم تلاش بر دوش خود من است. وقتی این موضوع را بپذیرم، یاد می‌گیرم روی پای خود بایستم و مسئولیت زندگی‌ام را قبول کنم؛ همین نگرش، اثر مستقیم و مثبتی بر روند درمان می‌گذارد. انسان‌هایی که در مسیر درمان و مسیر زندگی موفق می‌شوند و از حالت قربانی بودن و قربانی شدن خارج می‌گردند، همان‌هایی هستند که مسئولیت‌ پذیر می‌شوند. 

وادی سوم راهی است برای اینکه به «خود واقعی» برسیم. تا زمانی که خود واقعی را نشناسیم، مشکلات را در بیرون از خود جستجو می‌کنیم؛ در حالی که ریشه بسیاری از مشکلات، در درون ماست و ممکن است از آن آگاه نباشیم. وقتی بتوانیم این ریشه‌ها را در خود پیدا کنیم، آنگاه امکان حل شدنشان فراهم می‌شود. این وادی، فرد را از وابستگی بیرونی جدا می‌کند و بر مسئولیت‌ پذیری او تأکید دارد و درک این موضوع، لازمه حرکت به سوی درمان است. 

یکی از نکات مهم این وادی، تفاوت بین «دانستن» و «ندانستن» است. تا زمانی که انسان موضوعی را نداند، معمولاً اقدام عملی نمی‌کند؛ اما با دانستن است که حرکت و تلاش آغاز می‌شود. باید بدانم برای حل هر مشکل، بیشترین تفکر و کوشش را باید خودم انجام دهم. این وادی بر این اصل بنا شده است که هر شخص، خود را عامل تغییر بداند؛ هر تغییری باید از درون خود او شروع شود. نگاه صرف به بیرون و تکیه بر کمک دیگران، می‌تواند نوعی فرار از آموزش و تلاش باشد. 

وقتی فرد خود را مسئول وضعیت کنونی بداند به جای شکایت و بهانه، روی وجود و تلاش خود حساب باز می‌کند و همین نقطه، آغاز ساختن دوباره و شروع درمان و تغییرات است. تا زمانی که این را ندانم و نپذیرم، هیچ فردی و هیچ کمکی نمی‌تواند اثر واقعی و ماندگار داشته باشد. 

در پایان باید بدانیم که «دانستن» تمام ماجرا نیست؛ ارزش دانستن زمانی مشخص می‌شود که آن را در عمل پیاده کنیم و برای تغییر، تلاش کنیم.

نویسنده: مسافر جواد راهنمای لژیون۱۸

تایپ: مسافر حسن (لژیون۱۹)

ویراستار: مسافر حسین (لژیون۲۳)

تنظیم: مسافر رضا (لژیون۱۶) دبیرسایت 

تهیه و ارسال: مسافر حمزه (لژیون۱)