فرار از مسئولیت

وادی چهارم؛ در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن. در وادی 1و۲ و ۳ که وادی تفکر بود، مشخص شد بیشترین بار مسئولیت بر عهده خودمان است. بعضی از ما انسان‌ها دائم اشتباه و تنبلی می‌کنیم و بر اثر همین تنبلی مشکلات زیادی برایمان ایجاد می‌شود؛ مثلاً قرض بالا می‌آوریم، جرم و جنایت انجام می‌دهیم سپس به‌صورت خیلی حق‌به‌جانب مسئولیت کارمان را به خداوند می‌سپاریم.

فکر می‌کنیم که خداوند و نیروهای مافوق وظیفه دارند مشکلات ما را حل کنند و آن‌ها را فرمان‌بردار خود می‌دانیم. فکر می‌کنیم که باید خداوند مثل چراغ جادو در خدمت ما باشد و ما هیچ کاری انجام ندهیم، از روی تنبلی گوشه‌ای می‌نشینیم و منتظر هستیم خداوند مشکلات ما را حل کند یا بعضی می‌گویند: ما منتظر شانس می‌مانیم بیاید در خانه ما را بزند؛ ولی مشکلات ما این‌طور حل نمی‌شود. ما باید روی وجود خودمان، تفکر، تلاش خودمان، حساب باز کنیم و اگر ما وظیفه خودمان را انجام دهیم، خداوند هم به ما کمک خواهد کرد.

خداوند وقتی انسان را خلق کرد، دو راه را پیش روی او گذاشت؛ یکی راه صلح و تقوا و دیگری راه زشتی و پلیدی و پایان هر یک را مشخص کرد؛ بنابراین تمام کارهایی که ما انجام می‌دهیم مسئولیت آن دست خودمان است حالا بعضی از انسان‌ها هیچ حرکتی نمی‌کنند و فقط می‌خواهند با دعا، رازونیاز مشکلات خود را حل کنند؛ درصورتی‌که این همان فرار از مسئولیت است.

ما باید در مسیر ارزش‌ها و صراط مستقیم حرکت و از فرامین خداوند پیروی کنیم در این صورت دعا و نیایش ما موردقبول در گاه خداوند قرار خواهد گرفت. ما انسان‌ها برای شناخت خداوند، اول باید خودمان را بشناسیم .
این وادی هسته جسم انسان را می‌شکافد؛ صور آشکار که قابل‌رؤیت و قابل حس است؛ مثل: (مغز، قلب، دست، پا و سر) و صور پنهان یا هسته خارجی که قابل رویت نیست؛ مثل: (روح، ذهن، عقل و...) .

در مورد نفس یا موجودیت واقعی خودمان صحبت می‌کنیم؛ اینکه نفس هر انسان به مبنای خواسته و دانایی او در یک رتبه و درجه قرار دارد. نفس اماره، آخرین مرحله تکامل نفس در حیوان و ابتدای مرحله تکامل در انسان است. شخص در این مرحله تفکر ندارد و فقط می‌خواهد خواسته‌اش به هر طریقی شده برآورده شود، کسی که در این مرحله است هر کاری که انجام می‌دهد، اصلاً ناراحت نمی‌شود و فقط منافع شخصی خودش را در نظر می‌گیرد، همه کارهایش غریزی است؛ مانند یک گوسفند که علف زاری را می‌بیند و بدون تفکر به سمت آن می‌رود.

نفس لوامه یا سرزنش‌کننده؛ وقتی که انسان از مرحله نفس اماره یا امرکننده عبور می‌کند به دانایی و آگاهی بالاتری می‌رسد و به دروازه‌های نفس سرزنش‌کننده وارد می‌شود، هر کار ناشایستی انجام بدهد فوری پشیمان و خودش را سرزنش می‌کند.

نفس مطمئنه یا نفس قابل‌اطمینان، در این مرحله فرد معمولاً هیچ کار غیرمعقول و غیرمنطقی انجام نمی‌دهد، نه در خواب و نه بیداری. در این مرحله زیستن از ارزش و اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است. ما باید مسئولیت کارهای خود را بپذیریم و با سعی، تلاش و کوشش به اهدافمان برسیم و مطمئن باشیم که نیروهای مافوق ما را یاری و هدایت خواهند کرد.

از ما حرکت و از خداوند برکت.

منبع: وادی چهارم کتاب عشق(14 وادی برای رسیدن به خود)
نویسنده: همسفر مهری رهجوی راهنما همسفر پروانه (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر پروانه رهجوی راهنما همسفر پروانه (لژیون دوم)
ارسال: راهنما همسفر پروانه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی آبیک