اولویت اول خود انسان است

جلسه هفتم از دوره سی‌وچهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی خواجو به استادی همسفر عاطفه، نگهبانی همسفر فخری و دبیری همسفر عاطفه با دستور جلسه «وادی سوم: باید دانست که هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی کند.» روز دوشنبه ۴ خردادماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه‌ سخنان استاد:

خیر مقدم عرض می‌کنم خدمت اسیستانت همسفر اعظم و همسفر شقایق. از ایجنت همسفر سمیرا، مرزبانان، نگهبان همسفر فخری و راهنمایم تقدیر و تشکر می‌کنم که اجازه دادند در این جایگاه، آموزش بگیرم و خدمت کنم.

امروز می‌خواهیم در مورد دستور جلسه وادی سوم، صحبت کنیم و نگاهی به وادی‌های قبلی بیندازیم. وادی اول به ما می‌گوید که باید تفکر کنیم؛ چرا که اگر تفکر نکنیم، حتی داشته‌هایمان را نیز به نابودی می‌کشیم و از بین می‌بریم. با قدم گذاشتن در وادی دوم، متوجه می‌شویم که هیچ‌کدام از ما بیهوده به این جهان خاکی نیامده‌ایم. حتی اگر فکر کنیم هیچ هستیم و الکی به دنیا آمده‌ایم؛ چراکه همه ما برای یک هدف مشخص به حیات آمدیم. وادی سوم می‌گوید: «دانستن اینکه هیچ موجودی به اندازه خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند».
وقتی به ابتدای وادی سوم می‌رسیم؛ یعنی این که باید بدانیم اولویت اول، خود انسان است. خود انسان مهم است و باید توانایی‌هایش را باور کند و بداند که چه کسی هست، کارش چیست و هدفش از خلقت چیست. این وادی می‌گوید تا زمانی که نتوانیم خودمان را بپذیریم و قبول نداشته باشیم، به هیچ جا نمی‌توانیم برسیم. بنابراین، باید خودمان را در اولویت قرار دهیم.

در وادی سوم به این نکته اشاره می‌کند که وقتی انسان در مسیر ضدارزش‌ها قرار می‌گیرد و کار بدی انجام می‌دهد، ممکن است بگوید دست خودم نبود، نمی‌خواستم این کار را بکنم یا ناخواسته این کار را انجام دادم در صورتی که همه چیز دست ما است. همچنین نباید توقع داشته باشیم که دیگران کاری برای ما انجام دهند. اشتباه است که خواسته‌ها و مشکلاتمان را گردن دیگران بیندازیم و بخواهیم دیگران برایمان کاری کنند؛ بلکه باید خودمان را قبول داشته باشیم و باور کنیم که می‌توانیم کارهایمان را انجام دهیم. باید کلید مسیر زندگیمان را پیدا کنیم. تا این کلید پیدا نشود، مشکلات روز به روز در زندگی بیش‌تر می‌شوند. وقتی به مشکلات نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که چقدر مشغله و مانع جلوی ما هست. اول باید به این فکر کنیم که من خودم این مشکلات را کاشتم؛ یعنی مشکلات را خودم برای خودم به وجود آوردم، حالا چه بر اثر ناآگاهی و چه اشتباهاتی که دانشش را نداشتم. حالا باید چه کار کنم؟
باید با تفکر سالم و اندیشه درست، یواش یواش این مشکلات را یکی یکی حل کنم.
یک‌سری مشکلات در زندگی پیش می‌آید که اصولاً دست خود ما نیست و ممکن است از قبل با خودمان آورده باشیم، مثل یک‌سری بیماری‌ها، مانند بیماری‌های ژنتیکی و مادر زادی. در این موارد، ما مقصر نیستیم. نباید بیاییم خانواده، دوستان یا حتی خداوند را مقصر بدانیم و بگوییم تقصیر خدا است یا شانس نداریم. در این صورت، حتماً حکمتی در آن نهفته است که دچار این مشکل شده‌ایم.
وقتی در وادی دوم، با این شرایط روبه‌رو می‌شویم، دو راه جلوی ما قرار می‌گیرد، دست روی دست گذاشتن یا اینکه به زمین و زمان ناسزا بگوییم و در غم، ناراحتی و ناامیدی غرق شویم.

تقدیر از ایجنت دوره قبل همسفر سمیرا و معارفه ایجنت جدید همسفر شقایق

تحویل شال مرزبانان دوره دهم

مرزبانان کشیک: همسفر زهرا و مسافر بهزاد
تایپیست: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر نجمه (لژیون هفدهم)
عکاس: همسفر فائزه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون یازدهم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر زهرا
همسفران نمایندگی خواجو