عمق نیازها

جلسه دوم از دوره‌ ششم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰ نمایندگی شفا مشهد به استادی راهنمای تازه واردین همسفر نرگس، نگهبانی همسفر سمیه و دبیری همسفر مرضیه با دستور جلسه «وادی سوم: باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند.» روز دوشنبه ۴ خرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۴۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شاکر و سپاسگزارم فرصت حضور در این جایگاه را به من داد؛ از ایجنت همسفر شفیعه، مرزبانان و نگهبان همسفر سمیه کمال تشکر را دارم که به من اجازه خدمت در این جایگاه را دادند. دستور جلسه امروز «باید دانست؛ هیچ‌ موجودی به اندازه خود انسان، به خویشتن خویش فکر نمی‌کند.» درواقع این جمله می‌خواهد بگوید: شما بیشترین بار مسئولیت در سرنوشت خود را دارید. خانواده، پدر، مادر، مسافر، دوست و آشنا همه کسانی‌که به ما اهمیت می‌دهند؛ هرگز نمی‌توانند عمق نیازها، ترس‌ها، دردها و توانمندی‌های درونی ما را به اندازه‌ای که خود ما درک می‌کنیم، بشناسند.

قدرت افکار به قدری مهم هستند که خداوند در قرآن کریم بیش از ۴۰۰ بار توصیه کرده است. هرکدام از ما روزانه شاید ۶۰ هزار رشته فکری داریم که اکثر آن‌ها افکار منفی هستند، این افکار، احساسات ما را تحت تأثیر قرار می‌دهند؛ اگر کنترل زندگی‌ را به دست احساسات بدهیم، در نهایت سقوط خواهیم کرد. زمانی‌که به عنوان اعضای کنگره۶۰، تصمیم می‌گیریم در لژیون سردار شرکت کنیم، شاید ۵۰ هزار رشته فکر منفی به سراغ ما می‌آیند؛ برای مثال: شما فرزند، اجاره منزل و مغازه دارید. فکرهای بی‌شماری که قبل از این حتی به ذهن ما خطور هم نمی‌کرد، به سراغ ما می‌آید تا ما را از انجام این عمل منصرف کند. اگر اعمال و احساسات ما تحت تأثیر این افکار قرار گیرند، از انجام این کار منصرف خواهیم شد؛ ولی اگر زرنگ‌ باشیم و کمی فکر کنیم، می‌بینیم‌ زندگی را در همین کنگره۶۰، به دست آورده‌ایم و تمام بذر‌های خوب ما در این‌ مکان کاشته شده است؛ آینده ما، حال و گذشته خراب ما این‌جا درست شده است. اگر بخواهیم به فکرهای منفی انرژی بدهیم، از این عمل درست و شرکت در لژیون سردار منصرف خواهیم شد.

در دنیای پرشتاب امروز، گویی در طوفانی از انرژی‌ها و تنش‌ها زندگی می‌کنیم؛ این انرژی‌ها دائمی هستند. هر چند ممکن است محرک پیشرفت ما باشند؛ اما اگر مدیریت نشوند، به سادگی ما را مضطرب و فرسوده می‌کنند. این نگرانی‌های بی‌وقفه و عدم کنترل بر اوضاع، به مرور زمان به اضطراب مزمن تبدیل می‌شود. پول هم مثل انرژی است و اگر مدیریت نشود، چیزی برای ما باقی نمی‌ماند؛ باید بتوانیم انرژی‌های منفی را به انرژی مثبت تبدیل کنیم، مثلاً خشم را به انگیزه‌ای برای تغییر تبدیل کنیم، برای نگرانی‌ها و آینده خود برنامه‌ریزی دقیق داشته باشیم، حسادت نکنیم و از موفقیت دیگران یاد بگیریم که چگونه این راه را رفتند؛ پس خود ما مسئول زندگی‌ خود هستیم؛ به قول قدیمی‌ها می‌گفتند:«کس نخارد پشت من، جز ناخن انگشت من» حتی اگر خدا هم بخواهد ما موفق باشیم ولی خودمان نخواهیم، قطعاً به نتیجه نخواهیم رسید.

همانطور که در قرآن کریم‌ هم‌ گفته شده «اِنّ اِلانسانَ اِلا ما سعیٰ؛ انسان چیزی نیست جز سعی و تلاش خودش» پس ما باید سعی کنیم زندگی‌ را از این انرژی‌های منفی دنیای امروز و آشفتگی‌های موجود نجات دهیم. حدیثی از پیامبر اسلام(ص) وجود دارد که در باب ارزش بخشش در زمان حیات است؛ این حدیث به صورت‌های مختلفی نقل شده اما مضمون اصلی آن این است «یک درهم که در زمان حیات انفاق شود، بهتر از صد هزار درهم انفاق شده پس از مرگ است.» پس همین چند صباحی که در این حیات اجازه زندگی داریم، تنها به فکر خود نباشیم و همین‌طور که می‌دانیم، زندگی امروز ما حاصل تصمیمات گذشته و فردا حاصل تصمیمات امروز ما است. با توجه به آموزش‌هایی که گرفته‌ایم، باید از گذشته درس بگیریم، در حال زندگی کنیم و برای آینده برنامه‌ریزی داشته باشیم. ما مالک هیچ چیز در این جهان نیستیم و هیچ‌ چیزی را با خود به دنیای بعدی نخواهیم برد؛ تنها مالک اعمال خوب و بد خود هستیم و همین را هم با خود می‌بریم؛ پس چقدر خوب است در  زمینی که بذر رهایی خود و مسافرمان کاشته شده، سرمایه‌گذاری کنیم.

تایپیست: همسفر نرگس رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون هفدهم)
عکاس: همسفر تکتم رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون سوم)
ویرایش: همسفر نسرین رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون شانزدهم) دبیر سایت
ارسال: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون هفدهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی شفا مشهد