طلوع خودباوری

 در وادی سوم، آقای مهندس می‌فرمایند: «هیچ موجودی به اندازه‌ انسان به خویشتن خویش نمی‌اندیشد.» از این جمله آموختم که این من هستم  که باید به خودم فکر کنم و برای حل مشکلاتم قدم بردارم. نباید منتظر بمانم دیگران، چه در مشکلات مادی و چه در مسائل عاطفی، برای من راه‌حل پیدا کنند. یاد گرفتم که چراهای زندگی‌ را  پاسخ بدهم؛ زیرا بسیاری از مشکلات، نتیجه‌ انتخاب‌ها و عملکردهای من بوده‌ است، نه دیگران؛ پس به‌جای سرزنش کردن افراد؛ باید ابتدا خودم را ببینم و برای حل مسائل زندگی‌ تلاش کنم. البته از مشورت بزرگان و اهل خرد نیز بهره بگیرم؛ اما در نهایت این من هستم که باید تصمیم بگیرم و مسئولیت زندگی‌ را بپذیرم. من با پذیرش مسئولیت و پالایش درونم، دوربین را به سوی خود می‌چرخانم تا با صبوری، رنج‌ها را به آرامش تبدیل کنم. دیگر به‌دنبال مقصر نیستم که بگویم «او این کار را کرد، پس او باید درستش کند»؛ بلکه می‌دانم که باید خودم تلاش کنم و پله‌پله برای حل مشکلاتم بالا بروم. فهمیدم که لازم است درست آموزش ببینم و ابتدا خودم را نجات بدهم تا بتوانم همراه و کمک‌ حال مسافرم باشم. باید خرابی‌های درونم را بازسازی کنم تا بتوانم در مسیر خدمت، استوار و مؤثر کنار مسافرم بمانم.

ابتدا باید ناخالصی‌های وجودم را خالص کنم، نقطه‌ تحملم را بالا ببرم، بخشش را بیاموزم، محبت را تمرین کنم و آن‌چه را پیش از ورود به کنگره نیاموخته بودم، کاربردی سازم. در وادی سوم فهمیدم که صبوری، استقامت، بخشش و عشق، از زیباترین ابزارهای رشد انسان هستند. آموختم که نباید از خدا و بندگانش گله‌مند باشم و هرگز ناامید نشوم؛ بلکه باید پله‌پله برای حل مشکلات زندگی‌ حرکت کنم و امیدوار بمانم. «پایان شب سیه، سپید است.» من یاد گرفتم که برای رسیدن به آرامش؛ باید بر نیروهای منفی‌ که در صور پنهانم غوغا می‌کنند غلبه کنم و خودم را از تاریکی نجات بدهم. باید روی پای خودم بایستم؛ مانند درختانی که ایستاده می‌میرند. تا لحظه‌ مرگ باید تلاش کنم؛ هم برای آرامش و نیز برای رسیدن از تاریکی به روشنایی؛ باید بجنگم تا به آرامش برسم و بتوانم به دیگران نیز کمک کنم.

در نهایت، وادی سوم نوری است که به من نشان می‌دهد، کلید تمام قفل‌های زندگی در دست خودم است. حالا می‌دانم که این سفر درونی، اگرچه گاه دشوار است؛ اما ارزشمندترین مسیری است که می‌توانم طی کنم؛ چرا که با هر قدم من برای پالایش خودم، گره‌های کور زندگی باز شده و جایگاه من از انسانی سردرگم و ناامید، به انسانی آگاه، امیدوار و صبور تغییر می‌کند. این‌گونه است که با تمرکز بر خویشتن، نه تنها خودم به آرامش می‌رسم؛ بلکه به نوری در زندگی اطرافیانم تبدیل خواهم شد.

نویسنده : همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون چهارم )
رابط خبری: همسفر فهیمه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون چهارم )
ارسال: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم) دبیر اول سایت
همسفران نمایندگی بیرجند