قدم اول حل مشکلات: پذیرش مسئولیت وضعیت خود

چهارمین جلسه از دوره نهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره‌۶۰ نمایندگی صبا به استادی ایجنت مسافر اردلان، نگهبانی مسافر حیدررضا و دبیری مسافر محمود با دستورجلسه «وادی سوم ( باید دانست که هیچ موجودی به میزان خود انسان برای خویشتن خویش فکر نمی‌کند) و تاثیر آن روی من» شنبه ۲ خرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد

سخنان استاد:

سلام دوستان اردلان هستم مسافر؛ از محمود عزیز بابت گزارش خوبش تشکر می‌کنم. دستور‌جلسه امروز وادی سوم است. وادی‌ها یک سری قوانین هستند که زنجیروار به هم متصل هستند. ما به وسیله یاد‌گرفتن و اجرای این قوانین به تعادل و تکامل می‌رسیم. هر کدام از قوانین یک چیزی را به ما یاد می‌دهد که قسمتی از خلأهای زندگی ما را پر می‌کند. این وادی خیلی در سفرم به من کمک کرد. این وادی می‌گوید هیچ موجودی به اندازه خود انسان به خودش فکر نمی‌کند. شاید در نگاه اول یک چیز ساده و طبیعی به نظر برسد ولی پشت آن قوانین خیلی زیادی هست که باید ما آن‌ها را یاد بگیریم و بفهمیم. انسان‌ها وقتی در تاریکی و باتلاق قرار می‌گیرند، همیشه منتظرند یک کسی بیاید و آن‌ها را نجات بدهد. من خودم در زمان مصرف، همیشه منتظر بودم یک کسی مرا نجات بدهد و برای قرار گرفتن در آن وضعیت، همه عالم و آدم را شماتت می‌کردم و گردن آن‌ها می‌انداختم و می‌گفتم اگر پدرم این‌جوری نمی‌شد یا اگر مادرم فلان کار را نمی‌کرد، من معتاد نمی‌شدم یا اگر در کشوری بودم که مواد‌مخدر نداشت، من وضعیتم این‌طور نمی‌شد و از این دست حرف‌ها که همه را مقصر می‌دانستم غیر از خودم!

این وادی به من می‌گوید: اردلان، این را یاد بگیر که این وضعیتی که در آن هستی را خودت به‌وجود آوردی. تمام این کارها با تصمیم‌گیری خودت بوده است که تو را به این نقطه رسانده است. این چیز خیلی مهمی است. وقتی این را فهمیدم، متوجه شدم که خودم هستم که باید خودم را از این وضعیت در بیاورم. من وقتی  مادرم را مقصر بدانم، منتظرم مادرم کاری بکند. وقتی کشورم را مقصر بدانم، منتظرم یک اتفاقی در کشور بیفتد، وقتی جامعه را مقصر بدانم، منتظرم جامعه تغییر بکند و کاری برای من انجام بدهد و خودم حاضر نیستم کاری انجام بدهم چون اصلا خودم را مقصر نمی‌دانم ولی وقتی خودم را در وضعیتی که دچار آن هستم، مقصر بدانم، خودم سعی و تلاش می‌کنم. به‌طور کلی این وادی، توقع را در ما از بین می‌برد یا آن را کم می‌کند. انسانی که از دیگران توقع دارد به جز اینکه همیشه حال او بد است چون خیلی اوقات توقعش برآورده نمی‌شود، همیشه منتظر حرکت دیگران است جای اینکه خودش حرکت کند. در این وادی به ما می‌گوید اگر می‌خواهی مشکلاتت حل شود، باید خودت حرکت کنی تا وضعیتت تغییر کند. اول قبول کن که خودت مسئول  وضعيتی که داری هستی بعد سعی کن که خودت را از این‌جایی که گیر کردی نجات بدهی. همه انسان‌ها وقتی در این شرایط گیر می‌کنند، می‌خواهند خودت را نجات بدهند ولی این قانون را نادیده می‌گیرند و منتظرند یک اتفاقی بیفتد تا نجات یابند.

حالا انسان وقتی در این منجلاب می‌افتد، به خصوص مصرف‌کننده‌ها به خاطر اشتباهات پی‌درپی که داشته‌اند. با کوهی از مشکلات طرف هستند و نگاه‌کردن به این مشکلات، گاهی اوقات حال انسان را بد می‌کند و قدرت و توان را از او می‌گیرد. یک شخص که به کنگره‌۶۰ می‌آید حالا چه مسافر باشد و چه همسفر، فقط با یک مشکل اعتیاد که روبرو نیست کوهی از مشکلات پشت در برابر اوست. مصرف‌کننده‌ها یک مسکن برای این مشکلات دارند‌ و هر وقت این مشکلات را نگاه می‌کنند به سراغ این مسکن می‌روند. مسکن آن‌ها مواد است ولی همسفرها این مسکن را ندارند و کارشان خیلی از ما سخت‌تر است. خیلی از ما دلیل مصرف بی‌رویه‌امان همین بود. من خودم این‌قدر مصرف می‌کردم که اصلا این کوه مشکلات را نبینم. تمام حس‌هایم را می‌بستم که با مشکلات اصلا مواجه نشوم. حالا وقتی درمان می‌شویم باز همان مشکلات سر جای خودش است و جایی نرفته است. چه کار باید کرد؟ می‌توانیم نگاه کنیم و هیچ کاری نکنیم و دچار ناامیدی و یاس بشویم یا گردن دیگران بیاندازیم و کارهای دیگری بکنیم یا اگر بخواهیم درستش کنیم باید بدانیم که سفر هزار‌فرسنگی با اولین قدم آغاز می‌گردد. یک کوهنورد وقتی بخواهد قله‌ای مثل دماوند را فتح کند، این کار او با اولین قدم آغاز می‌شود. خوشبختانه در کنگره کلی الگو داریم. خود مهندس به بهترین شکل توانسته است روابط خانوادگی، اجتماعی و مالی خود را به تعادل برساند. این کار مسلما یک روزه اتفاق نیفتاده است و با سعی و تلاش و حرکت این اتفاق افتاده است. مهندس می‌گویند که آخرین چک را ۷ سال بعد از رهایی توانسته‌اند که پاس کنند.پس اگر می‌خواهیم این وضعیتی که داریم را تغییر بدهیم باید نقش اول فیلمنامه زندگی خودمان، خودمان باشیم. باید حرکت‌های اصلی را خودمان انجام بدهیم و توقع خودمان از دیگران را تا جایی که می‌شود، پایین بیاوریم و حرکت کنیم. تا همین‌جا کافیست. از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید از همه شما ممنونم.

عکس: مسافر ابوالفضل
تایپ و ارسال: مسافر حیدررضا
خدمتگزاران سایت نمایندگی صبا