حقیقت باید توسط خود انسان کشف شود تا در عمق جانش بنشیند

در مسیر پرفرازونشیب درمان و رهایی، وادی سوم همچون فانوس دریایی در تاریکی شب، راه را به مسافر نشان می‌دهد. این وادی با جمله‌ای تکان‌دهنده  آغاز می‌شود: باید دانست که هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. این جمله کلیدواژه‌ی عبور از بحران‌های زندگی و نقطه عطفی برای خروج از جایگاه طلبکار و ورود به جایگاه مسئول است. تا زمانی که ما دیگران را مقصر مشکلات خود یا اعتیادمان یا ناملایمات زندگی بدانیم، دربند زنجیرهای نامرئی باقی خواهیم ماند. وادی سوم به ما می‌آموزد که مسئولیت تمام ویرانی‌ها و آبادانی‌های زندگی ما مستقیماً بر عهده‌ خود ماست. هیچ‌کس به‌اندازه خود ما از دردهای درونی‌مان آگاه نیست و هیچ‌کس نمی‌تواند جای ما سفر کند.

نکته ظریف و حیاتی در این مسیر این است که حتی اگر با بهترین راهنمایان و کاوشگران ماهر همنشین باشیم تا زمانی که خود ما جستجوگر نباشیم و آستین همت بالا نزنیم، به حقیقت درمان نخواهیم رسید. این قانون هستی است: حقیقت باید توسط خود انسان کشف شود تا در عمق جانش بنشیند؛ اما در این مسیر مقدس ما با چالشی بزرگ روبه‌رو هستیم، شناخت نیروهای تخریبی. نیروهای بازدارنده و شیطانی که هرگز با ظاهری وحشتناک به سراغ ما نمی‌آیند. آن‌ها برخلاف تصور ما با ظاهری دلسوزانه، منطقی و فریبنده، نقابی از خیرخواهی به چهره می‌زنند تا گوهر وجودی ما را شکار کنند. آن‌ها به ما می‌گویند: تو گناهی نداری، دنیا به تو ظلم کرده یا الآن وقت استراحت است، لازم نیست این‌قدر سختی بکشی. این افکار مسموم دقیقاً همان زیباترین شکل نفوذ هستند که می‌خواهند هستی ما را به ویرانه تبدیل کنند.

برای رهایی، ما باید خویشتن خویش را بشناسیم و به همان اندازه، نیروهای تخریبی را شناسایی کنیم. هر فکری که ما را از مسئولیت‌پذیری دور کند و به سمت ناامیدی یا توجیه تنبلی ببرد، همان نیروی بازدارنده است که می‌خواهد ما را در بن‌بست نگه دارد. حال بهتر است از هیچ‌کسی هیچ انتظاری نداشته باشیم و سربلند باشیم. همانند درختان ایستاده که تا لحظه مرگ دست از تلاش برنمی‌دارند، ما نیز با تمام توان و با دیدی امیدوارانه به زندگی نگاه کنیم تا جایی که ممکن است موانع را یکی پس از دیگری از میان برداریم؛ چراکه پله‌پله‌ نردبان زندگی، آرام و در طول زمان میسر می‌شود.

شروع زندگی در این وادی نه یک شروع ساده که تولدی دوباره است. تولدی که در آن انسان دست از تکیه‌بر دیگران برمی‌دارد و فرمان کشتی زندگی‌اش را خود به دست می‌گیرد. ما با شروع زندگی در این وادی برای خود آغازی تازه می‌آفرینیم؛ آغازی که ما را به‌سوی سلامتی، صلح، آرامش و آسایش پایدار هدایت می‌کند. امروز زمان آن فرا رسیده است که در آینه بنگریم و بپذیریم که برای رسیدن به مقصد ناامیدی جز سیه‌روزی و غم و اندوه که مانند موریانه‌ای است و تمام وجودمان را خواهد خورد و چیزی جز ویرانی به ارمغان نخواهد آورد. این صعود باید خود جستجو کنیم، خود حرکت کنیم و خود، ویرانه‌های گذشته را با خشت مسئولیت و تلاش، دوباره آباد کنیم. یادمان باشد در این وادی ما تنها نیستیم؛ اما حرکت تنها بر عهده‌ ماست.

نویسنده: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر فاطمه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی حر