رهایی از دام اعتیاد هزینه دارد

اولین جلسه از دوره چهل‌ و نهم جلسات آموزشی‌ عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی خمین با استادی راهنمای محترم مسافر طاهر نگهبانی مسافر مصطفی و دبیری مسافر امید با دستور جلسه "در پایه های علمی ومالی کنگره 60 من چکار کردم؟" در روز پنج‌شنبه ۳۱اردیبهشت1405ساعت17 شروع به کار کرد.

سلام دوستان، من طاهر هستم؛ یک مسافر.   

پیش از هر چیز، خداوند را شکر می‌گویم به خاطر این فرصت و نعمتی که فراهم شد تا در خدمت شما باشم. صمیمانه از جناب آقای مهندس و خانواده محترم ایشان سپاسگزارم. همچنین از آقای نگهبان، دبیر، ایجنت و جناب آقای حمید تشکر می‌کنم که این فرصت ارزشمند را برای خدمت به شما در اختیار من قرار دادند.

‌در وصف این خدمت، این بیت را به یاد می‌آورم:

«گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر / به جز از خدمت رندان نکنن کار دگر»

‌

تبریک به رهایی‌های جدید

رهایی‌های جدیدِ شعبه را صمیمانه تبریک عرض می‌کنم. ان‌شاءالله که همیشه مسیر رهایی پیش روی شما باشد و عزیزانمان از تاریکیِ اعتیاد رها شوند. بهترین الگوی ما، خودِ «تاریکی» است؛ ما همگی در دوران مصرف، از درد و سختی‌های آن عبور کردیم و زبان همدیگر را به خوبی می‌فهمیم.

‌هزینه‌های مسیر: از تاریکی تا رهایی

در دوران مصرف، ما تمام دارایی خود را برای مواد، سیگار و مکان صرف می‌کردیم. می‌خواهم بگویم که مسیر تاریکی، هزینه‌های بسیار سنگینی داشت. امروز که در مسیر رهایی، سلامتی و تندرستی هستیم، باید یاد بگیریم که باز هم هزینه کنیم؛ اما این بار با معنای متفاوت.

‌

شاید کسی بپرسد: «چرا امروز باید به کنگره کمک مالی کنم؟» پاسخ ساده است: اگر رهایی می‌خواهیم، باید هزینه کنیم. این یک اصل است. در گذشته، اگر مواد یا ناشگی می‌خواستیم، باید هزینه‌ای پرداخت می‌کردیم؛ امروز هم در مسیر رهایی، این قاعده صدق می‌کند.

‌

مسئولیت‌پذیری و استحکام پایه‌ها

نکته مهم اینجاست که باید از خود بپرسیم: «من در استحکام پایه‌های علمی و مالی کنگره چه کرده‌ام؟» توجه داشته باشید که از مسئولین سوال می‌شود، نه از کسانی که مسئولیتی بر عهده ندارند. پس این پیامِ دستور جلسه روشن است: ما باید برای تقویت و استحکام پایه‌های علمی و مالی کنگره، قدم‌های عملی برداریم.

‌تجربه شخصی طاهر؛ از کمک مالی تا خدمت علمی هفته گذشته در تهران بودم که آقای مهندس از خودشان شروع کردند و فرمودند که امسال ۵ میلیارد تومان به کنگره کمک کرده‌اند. این سخن مرا به فکر فرو برد. من هم از زمانی که در سال ۹۶ به کنگره آمدم (درست یک ماه قبل از گلریزان)، با شناختی اندک، با مبلغ ۲۰۰ هزار تومان شروع کردم. سال بعد آن را به یک میلیون تومان رساندم و حامی شدم. سال‌های بعد، مسیر پیشرفت ادامه یافت تا جایی که هر سال عضو لژیون سردار شدم و امسال نیز با تعهد دنوری، ۲۰ میلیون تومان پرداخت کرده‌ام. این سهمِ «کمک مالی» من بود.

‌اما «کمک علمی» من چه بود؟ وقتی به کنگره آمدم، اولین قدم من «تسلیم شدن» بود. من از علم کنگره برای درمان اعتیاد و حتی ترک سیگارم استفاده کردم. در سفر دوم هم ماندم و راهنمایی شدم و اکنون نیز در جایگاه راهنما، به دیگران خدمت می‌کنم؛ و این همان کمک علمی من به این مسیر است.

‌پیامی برای سفر اولی‌ها

برخی می‌گویند «این کار باعث ریا می‌شود»، اما من معتقدم این یک تصور اشتباه است. سفر اولی‌ها که داستانشان مشخص است، باید این پیام را دریافت کنند: شما باید در سفر دوم خود شرکت کنید. اما تا آن زمان، بهترین کمک شما این است که از علم کنگره، از پول و شرایطی که فراهم شده، استفاده کنید و با تمام توان خود را درمان کنید.سخن پایانی

به افتخار خودتان و به افتخار مسیر رهایی، از توجه شما سپاسگزارم. ممنون که گوش دادید.

تهیه وتنظیم: گروه خبری سایت نمایندگی خمین