تأملی بر ارزش کالای کنگره

هفتمین جلسه از دوره نود و دوم از سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه آقایان نمایندگی شادآباد با استادی مسافر محمدرضا، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر ابراهیم با دستور جلسه «در استحکام پایه‌های مالی و علمی کنگره ۶۰، من چه کرده‌ام؟» در روز دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، محمدرضا هستم یک مسافر.
پیش از پرداختن به دستورجلسه این هفته، دوست دارم اندکی به دستورجلسه هفته قبل یعنی «جهان‌بینی ۱ و ۲» و ارتباط آن با موضوع امروز بپردازم.
خداوند در قرآن بارها اشاره کرده است که افراد باتقوا، اهل تفکر و خرد یعنی کسانی که جهان‌بینی خوبی دارند آیات و نشانه‌های ما را درک می‌کنند. کسی که از جهان‌بینی بالایی برخوردار است، به مسائل از زوایای مختلف و با دیدی عمیق می‌نگرد و بهترین شیوه را برای برخورد با هر مسئله‌ای انتخاب می‌کند.
حال، چه ارتباطی میان این دو دستورجلسه وجود دارد؟ به باور من، کسی که جهان‌بینی بالایی دارد، می‌تواند سبد قانون یازدهم را حمایت کند و در استحکام پایه‌های علمی و مالی کنگره تلاش نماید.
من وقتی سبدهای قانون یازدهم را می‌بینم، با خود می‌گویم: «کنگره به من نیاز ندارد؛ زیرا کنگره کالایی بسیار باارزش دارد و خدماتی گرانبها ارائه می‌دهد.» شاید هنوز هم این حرف را به زبان می‌آورم اما آن را چنان که باید درک نکرده‌ام.
در حقیقت، منِ مسافر از قانون یازدهم حمایت نمی‌کنم و از لژیونم حمایت نمی‌کنم. بلکه نوعی سرمایه‌گذاری انجام می‌دهم، سرمایه‌گذاری که دانایی و برکت را به زندگی من می‌آورد و ظرفیتم را بالا می‌برد.
وقتی روی این کالای باارزش سرمایه‌گذاری می‌کنم، بسیار بیشتر از آنچه تصور می‌کنم، برداشت می‌نمایم. این قانون الهی است؛ در نظام الهی چنین جاری است که اگر یک قدم به سوی او بردارم، ده قدم به سوی من می‌آید. در ضمن خداوند سریع‌الحساب و بهترین معامله‌گر است. چه بهتر که با او معامله کنم!
من در کنگره برای چه کسی سرمایه‌گذاری می‌کنم؟ نخست برای خودم. هر کاری در کنگره انجام می‌دهم، اول برای خودم است. در واقع، آقای مهندس و کنگره نیز آدرس من را به خودم می‌دهند. من باید ابتدا به خودم رسیدگی کنم و خود را قوی سازم، تا بتوانم به دیگران یاری برسانم. مصادیق چنین افرادی در کنگره فراوانند؛ راهنمایان و پهلوانان کنگره نمونه‌های بارز برای این موضوع هستند. اگر از خود آنان بپرسید، خواهید شنید که با چه شرایط سختی وارد کنگره شدند. حالا نگاهی به جایگاه آنان بیندازید. جالب آن است که خودشان نیز می‌گویند: هر چه به کنگره پرداخت کنیم، باز هم به کنگره بدهکاریم.
من تا کنون برای تقویت پایه‌های مالی کنگره کار چشمگیری نکرده‌ام؛ بعید می‌دانم اگر کاری هم کرده باشم، بتوانم بگویم کاری انجام دادم. چرا که وقتی آقای مهندس که تمام وجود خود را وقف کنگره کرده‌اند می‌گویند «برای کنگره کاری نکرده‌ام» تکلیف من به خوبی روشن است.
آیا کسی هست که بتواند بگوید بدهی خود را با کنگره صاف کرده‌ام؟ واقعیت آن است که این کالا چنان باارزش است که نمی‌توان گفت کسی با کنگره تسویه کرده است. امیدوارم هر یک از ما بتوانیم این وظیفه یا فریضه خود را در حد توانمان به انجام برسانیم.
از توجه شما به سخنانم، سپاسگزارم.

تایپ و ارسال:خدمتگزاران سایت شادآباد