کنگره توقعی فراتر از حد توانمان ندارد

سلام دوستان ابراهیم هستم مسافر ویلیام درمان وابستگی به سیگار.

موضوع دستور جلسه در استحکام پایه‌های مالی و علمی کنگره۶۰ من چه کرده‌ام.

آیا تاکنون به این موضوع اندیشیده‌ایم که پیش از ما چه کسانی برای ما زمینه‌سازی کرده‌اند تا امروز در این جایگاه بنشینیم و بهره‌مند شویم؟

آیا هزینه صندلی، اجاره، آب و برق و گاز، حضور راهنما، مرزبان، مهماندار، نگهبان نظم و سایر عوامل اجرایی را دیگران پرداخته‌اند تا ما با آرامش در اینجا بنشینیم، استراحت کنیم، چای بنوشیم و در نهایت به درمان برسیم؟

اکنون پرسش اصلی این است: پس از درمان، وظیفه ما چیست؟

باید توجه داشت که طبق گفته جناب مهندس، بسیاری از سازمان‌ها، ارگان‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد در کشور با مشکلات مالی جدی مواجه هستند، اما کنگره ۶۰ با این بحران‌ها کمتر روبه‌رو است. علت این پایداری آن است که تفکری در این مجموعه شکل گرفته که بر خوداتکایی و مسئولیت‌پذیری تأکید دارد؛ یعنی هر فرد باید به خودش و مجموعه‌اش کمک کند. همان‌گونه که گفته شده است:

«کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من»

یعنی برای پیشرفت، باید خودمان دست به کار شویم و در جهت رشد علمی، مالی و انسانی مجموعه تلاش کنیم تا بتوانیم یک شعبه را اداره کنیم و در آن، چند نفر را به درمان برسانیم.

اگر به بیرون از کنگره نگاه کنیم، خواهیم دید که در بسیاری از مراکز درمانی، برای هر اقدامی ابتدا باید هزینه پرداخت شود؛ برای ویزیت، نسخه، دارو و حتی دریافت خدمات ساده، فرد ناچار است پول بپردازد و گاه برای تهیه دارو نیز با دشواری و التماس روبه‌رو می‌شود. با این حال، حتی در چنین شرایطی نیز هیچ تضمینی برای درمان واقعی وجود ندارد.

اما در کنگره، شرایط متفاوت است. فردی که وارد کنگره می‌شود، در محیطی قرار می‌گیرد که امکان درمان، آموزش و رشد برای او فراهم است. حال این پرسش مطرح می‌شود: پس از اینکه حال ما خوب شد، وظیفه ما در قبال این مجموعه چیست؟

وظیفه ما این است که این حال خوب را به دیگران نیز منتقل کنیم و در حد توان، برای بهتر شدن حال افراد دیگر تلاش کنیم. کنگره نیز از ما توقعی فراتر از توان‌مان ندارد؛ تنها می‌گوید اگر می‌توانی، کمک کن.

اگر توان مالی داری، مشارکت مالی کن.

اگر توان علمی داری، در مسیر علمی کمک کن. اگر توان اجرایی داری، در مسئولیت‌هایی مانند راهنمایی، نگهبانی، نشریات، یا حضور در بخش‌های مختلف خدمت کن.

حتی اگر می‌توانی پشت در بایستی و به نظم جلسه کمک کنی، همان نیز خدمتی ارزشمند است.

بنابراین، کسی که در کنگره از نظر علمی و مالی دگرگون شده است، باید این تغییر را در رفتار و مسئولیت‌پذیری خود نیز نشان دهد. اصل ماجرا این است که ما فقط مصرف‌کننده نباشیم، بلکه در مسیر رشد خود و دیگران نیز سهمی داشته باشیم.

از اینکه به صحبت‌های توجه نمودید از همه شما سپاسگزارم.

تهیه و تنظیم: گروه خدمتگزاران سایت شعبه دنا، شهرضا