عشق، محصول پالایش تدریجی درون است

دستور جلسه «وادی چهاردهم؛ عشق، محبت»

به نام نامی انسانی که قطره‌ای از اقیانوس قدرت مطلق است.

در کنگره۶۰، سفر درمانی هر فرد به عنوان مسیری از ظلمت به نور، از قهر به مهر، از ترس به شجاعت، از کفر به ایمان و در نهایت از نفرت به طرف عشق در نظر گرفته می‌شود. این سفر، نه تنها از نظر روانشناختی؛ بلکه از بعد معنوی  نیز حائز اهمیت است. در این راستا چهارده وادی به عنوان ابزارهای آموزشی، فرد را به سمت و سوی تکامل شخصی هدایت می‌کند. در این میان، وادی چهاردهم (وادی عشق و محبت) جایگاه ویژه‌ای دارد و بسیار هوشمندانه طراحی و تدوین شده است. در کنگره۶۰، فرآیند درمان و تکامل، از طریق به‌کارگیری وادی‌ها در دستور کار جلسات قرار می‌گیرد.

در وادی عشق و محبت، شخصی که دچار تنش و بحران‌های شدید روحی و روانی است، به مرحله‌ای می‌رسد که می‌تواند به دیگران محبت کند و عشق‌ورزی را به عنوان بخشی از وجود خود بپذیرد. این مفاهیم، باید از درون فرد آغاز شود تا بتواند آن را به دیگران منتقل کند. با شروع این فرآیند، فرد می‌تواند به تدریج از احساسات منفی؛ مانند کینه، نفرت و حسادت رها شود و توانایی پذیرش خود و دیگران را پیدا کند.

عشق واقعی از نظر روانشناسی، چیزی فراتر از احساسات زودگذر و هیجانات لحظه‌ای است. درواقع عشق و محبت، یک پیوند عاطفی است که در طول زمان شکل می‌گیرد. این پیوند امری اکتسابی است، از درون جوشش پیدا می‌کند و بر پایه عقل و ایمان استوار است. عاشقی که فاقد عقل و ایمان است؛ در توهّم کامل به‌سر می‌برد. عشق و محبت، نه تنها موجب شادی عمیق شده؛ بلکه فرد از درون، سرشار از انرژی، شور و شعف می‌شود و اعتماد‌به‌نفس را تقویت می‌کند که این تغییرات، ریشه در هورمون‌ها و واکنش‌های شیمیایی مغز دارد.

مهندس حسین دژاکام، عنوان آخرین وادی را عشق و محبت نام‌گذاری کردند تا فرد با طی کردن سیزده وادی و زدودن آلودگی‌های ظرف وجودی‌ خود، در انتها با پاداشی گران‌بها و عظیم روبه‌رو شود و بتواند با ذکاوت و تلاش، صاحب آن شود. از دیدگاه ایشان، عشق جلوه‌‌ها و مراحل متفاوتی دارد از جمله:

۱- عشق مخلوق به مخلوق که مظهر عشق الهی است.

۲- عشق مخلوق به خالق که پله‌های رسیدن به عشق خالق، عشق بلاعوض به مخلوقین الهی است.

۳- عشق خالق به مخلوق که بالاترین مرحله عشق است و انسان باید دو مرحله دیگر عشق را در کف داشته باشد تا به این مرحله برسد و این امر، با خدمت بلاعوض به مخلوقین الهی ممکن می‌شود.

فرد در این مرحله به جایگاهی دست پیدا می‌کند که بدون توجه به منافع شخصی و اجتماعی، به کاهش درد و رنج بشر توجه چشمگیری دارد و برای رهایی و سلامت جسم و روان ‌آن‌ها نیز تلاش می‌کند؛ مثل خورشید که نور خود را به تمام هستی منعکس می‌کند. عاشق را حساب با عشق است و با معشوق حسابی ندارد.

اساس کار کنگره۶۰، برمبنای محبت، عقل و ایمان است. اشخاصی که با یکدیگر هیچ نسبت خویشاوندی نداشته و شناختی از هم ندارند؛ ولی به پهنای یک کشور، به‌هم متصل‌ هستند. مکان امن کنگره۶۰،  بستر رشد عشق و محبت است که محصول آن، بارور شدن اندیشه و توانایی‌ها است. این قانون مهم و حیرت‌انگیز عشق، اولین گام به سمت تکامل، مهر ورزیدن و رسیدن به صلح و آرامش درونی و بیرونی است.

به‌طور کلی؛ عشق متعلق به همه انسان‌ها است. عشق به کل هستی و همه موجودات تعلق دارد. خداوند، عشق است. حیات، بودن و نبودن، عشق است. مرد و زن، پیر و جوان عشق‌ هستند. تمامی مصرف‌کنندگانی که از خانه و خانواده طرد شده‌اند، عشق‌ هستند. تمامی گرسنگان جهان و بیماران، عشق‌‌اند و همه کسانی که برای بهبود وضعیت دیگران خدمت می‌کنند، عشق‌ هستند. دروازه ورود به رحمت خداوند، قلب انسان‌ها، موجودات و کل هستی می‌باشد. بنابراین هر کس با هر خصوصیات و در هر جایگاهی قرار دارد، کافی است دریچه قلب خود را بگشاید تا مهمان‌دار امواج عشق گردد و طعم دلنشین و گوارای آن را بچشد.

منابع: کتاب «عشق؛ چهارده وادی برای رسیدن به خود» نوشته: مهندس حسین دژاکام، وادی چهاردهم» و «کارگاه‌های آموزشی» و‌ «مقالات سایت کنگره۶۰» و «فایل صوتی گره عشق»
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون هفتم)
عکاس: همسفر شقایق رهجوی راهنما همسفر زهرا ( لژیون پنجم)
ارسال: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون هفتم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی شیخ‌بهایی