راهنمایان کنگره 60 موهبت الهی هستند

جلسه هشتم از دوره یازدهم سری کارگاه‌های آموزشی و خصوصی ویژه مسافرین آقا کنگره ۶۰ نمایندگی امام قلی خان به استادی ایجنت محترم مسافر مجید و نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر حسن با دستور جلسه «هفته راهنما» در روز سه‌شنبه 28 بهمن 1404 ساعت 15:30 آغاز به‌کارنمود.

سلام دوستان مجید هستم یک مسافر. خداوند را شکر که این فرصت نصیبم شد تا یکسال دیگر در خدمت اعضای نمایندگی امام قلی خان باشم و بتوانم بیشتر آموزش ببینم. در ابتدا این هفته را خدمت استادراهنمای بزرگ کنگره 60، جناب مهندس دژاکام؛ سپس به بزرگ معلم کنگره 60، استاد امین و خانواده ی محترم ایشان که با مهندسی کردن مسئله اعتیاد، کاهش وزن، درمان سیگار، درمان اختلالات جسمی و روحی و دیگر مسائلی که امروزه در کنگره 60 مطرح است، و با ابداع سبک نوین ایشان، که در دنیا نظیر آن وجود نداشته است، و در پی آن باعث کاهش آسیب های اجتماعی و همچنین به سلامتی رساندن انسان ها؛ از قبیل مسافر و همسفر شده است، تبریک عرض می نمایم؛ و در ادامه به راهنمای عزیزِ خود و همچنین به راهنمایان محترم نمایندگی در تمامی بخش ها، اعم از بخش تازه واردین، دی اس تی، ویلیام و جونز تبریک عرض می کنم.
و اما در مورد دستورجلسه:
کنگره 60 یک نهاد مردمی است که مقصود آن، پرورش استاد و راهنما می باشد. هدف ما در کنگره 60 بایستی والاتر از درمان اعتیاد باشد؛ چرا که با کسب این امر، یعنی اینکه صرفا خود را به درمان برسانیم و برویم، انگار که عمل خاصی انجام نداده ایم و به هدفی که کنگره 60در نظر داشته است حتی نزدیک نشده ایم. مگر اینکه راهنما شویم.
حال چرا این دیدگاه وجود دارد؟
به جهت آنکه خداوند در کلام الله به پیامبر خود می فرماید: در مورد روح از تو سوال می شود و تو به ایشان بگو که روح در سیطره و در اختیار رب توست. از این آیه اینطور استنباط می شود که روح انسان، در اختیار رب و مربی اوست؛ آن کسی که چیزی را در او بوجود می آورد، چیزی را به او یادآوری می کند و تذکر می دهد. خداوند به پیامبر خود می فرماید: تذکر بده، که تو از تذکر دهندگانی.
و ما در کنگره 60 شاهد این موضوع از جانب راهنمایان هستیم؛ که همواره در حال تذکر به رهجویان خود، چه در لژیون تازه واردین، چه در لژیون دی اس تی و... برای رساندن ایشان به مقام انسانیت و احیای دوباره آنان هستند.
حتی در قسمت ورزش؛ که مربی به من می آموزد چگونه ورزش کنم؛ که نه تنها آسیبی به من نرسد، بلکه به سلامتی نیز برسم. با این تفاسیر بایستی نیک بی اندیشم؛ اگر راهنمایی نبود و در آن لحظاتی که نیاز مبرم به کمک داشتم؛ [آن هم کمکی تخصصی، که از عهده ی هرکسی خارج بود] و کسی نبود تا دستم را بگیرد، اکنون در کدام مسیر قرار گرفته بودم؟
راهنمایان کنگره 60 سرمایه های ما هستند و بایستی بعنوان یک موهبت الهی به آنان بنگریم.
ما در کنگره 60، شاهد تغییرات بسیار عظیمی در افراد حاضر در آن می باشیم که دلیل اصلی آن، حس راهنمایان و همچنین تخصص ایشان در بیرون آوردن اشخاص از قعر تاریکی است.
خداوند در کلام الله می فرماید: خداوند ولی و سرپرست کسانی است که ایمان آورده اند، ایشان را از ظلمت خارج و به نور می برد.
خداوند کجاست؟ آیا شما می توانید او را پیدا کنید؟ که من را مستقیما از اعتیاد، از تاریکی و ظلمات نجات دهد؟ او قطعا در دل آن راهنمایی است که جلودار یک لژیون است و با چراغی که در دست دارد، کورسوی نور و امیدی در دل افراد نیازمند است.
راهنمایان صرفا قوانین و نشانه های الهی را به ما می آموزند؛ چیزی جز حق، جز نور و علم و آگاهی برایمان ندارند.
ما بایستی قدر این متخصصین که باعث روشنگری و نور در زندگی افراد می شوند را بدانیم.
این هفته، از دیدگاهی، در قالب نیاز رهجو تعیین شده؛ تا او بتواند از راهنما و مربی خود، در هر بخشی، تقدیر و تشکر نماید. قدردانی یعنی اندازه دانی. هرچقدر ارزش برای رهایی خود قائل هستی، باید برای راهنمای خود هم به همان مقدار ارزش قائل شوی.
بشخصه اگر رهجویی از رهجویانم، از من قدردانی نکند، برای او ناراحت می شوم دلم برایش می سوزد؛ چرا که می گویم از آموزش های من نتیجه ای نگرفته است و ممکن است برگشت کرده و یا آسیب خورده باشد. در مقابل کسی که می آید و تشکر می کند، باعث خوشحالی ام است؛ از اینکه به درستی آموزش ها را دریافت کرده است، چرا که اندازه رهایی خود را می داند و ممکن است در ادامه به جایگاه راهنمایی نیز دست یابد. عمل قدردانی یک نوع فرهنگ است که بایستی در سراسر کنگره 60 توسط مسافرین آن پیاده سازی شده و انجام گیرد.
در پایان امیدورام تا آخر عمر قدر راهنمایان خود را بدانیم و شکرگزار خداوند باشیم که چنین موهبت و چنین اشخاصی را در سر راهمان قرار داد و موجب شد تا سبک جدیدی از زندگی را از این عزیزان بیاموزیم.