راهنمایی در کنگره به معنای پرورش انسان است

اولین جلسه از دور چهل و چهارم کارگاه‌های آموزشی ویژه مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی ایمان، با استادی مسافر علی‌اکبر و نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر احمد، با دستور جلسه «هفته راهنمایان (DST، تازه‌واردین، ویلیام، جونز، ورزش، موسیقی)» در روز چهارشنبه ۲۹ بهمن ماه ۱۴۰۴ راس ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

تشکر میکنم از آقای نگهبان که این فرصت را به من دادند به امید آن‌که در این جلسه بتوانم آموزش بگیرم و در مسیر راهنمایی قدم بردارم.

اگر بخواهم راجع به فلسفه راهنما در کنگره ۶۰ صحبت کنم اول باید به این پرسش پاسخ دهم که راهنما کیست و راهنمایی چیست؟

در کنگره ۶۰ به فردی راهنما گفته می‌شود که در گذشته مصرف‌کننده مواد مخدر بوده و پس از رسیدن به رهایی و درمان قطعی، مراحل درمان را به‌صورت کامل طی کرده باشد. زمانی می‌توانیم بگوییم فرد به درمان رسیده است که سفر DST، سفر سیگار و همچنین سفر اضافه‌ وزن را با موفقیت به پایان رسانده باشد. اگر شخصی در آزمون راهنمایی پذیرفته شود اما در بخش اضافه‌وزن درمان نشده باشد، اجازه خدمت راهنمایی به او داده نمی‌شود. بنابراین زمانی از واژه "درمان" استفاده می‌کنیم که فرد هر سه بخش درمان (مواد مخدر، سیگار و اضافه‌وزن) را به انجام رسانده باشد.

پس از آن، فرد می‌تواند در آزمون فنی و جهان‌بینی شرکت کند و در صورت کسب نمره قبولی، وارد مرحله‌ای تازه شود. باید توجه داشت که درمان، فوقِ ترک است و رسیدن به درمان تازه آغاز مسیر تعادل است؛ تعادلی که فراتر از درمان صرف می‌باشد. پس از قبولی در آزمون راهنمایی، دریافت نمره انضباط از مرزبانی، تأییدیه تربیت‌بدنی در رشته ورزشی مربوطه و طی نمودن مراحل قانونی، فرد موفق به دریافت شال نارنجی می‌شود. دریافت شال نارنجی به معنای آغاز مسئولیتی بزرگ‌تر است.

حالا راهنما کیست؟ راهنما فردی است که اطلاعات، آگاهی و تجربیات خود را به‌درستی منتقل می‌کند و راه و مسیر رهایی از اعتیاد و درمان را نشان می‌دهد. راهنمایی در واقع تدریس علم، انتقال اخلاق، معرفت، عشق، عقل و ایمان است و در نهایت به معنای پرورش انسان می‌باشد. برای شناخت جایگاه راهنما باید به ویژگی‌های او توجه کنیم. صرف ظاهر یا عنوان، نشان‌دهنده شایستگی نیست. هر کسی که مصرف را کنار گذاشته باشد، الزاماً توانایی راهنمایی ندارد. راهنما شدن مستلزم طی‌کردن مسیر، کسب دانایی و رسیدن به تعادل است.

یکی از ویژگی‌های برجسته راهنمایان کنگره ۶۰، خدمت بدون چشم‌داشت است. افرادی که از بیرون به فعالیت راهنمایان نگاه می‌کنند، گاه از این حجم خدمت بی‌مزد و بی‌منت دچار شگفتی می‌شوند. این تعجب طبیعی است؛ زیرا راهنمایان بدون توقع، تشکر یا پاداش، ساعت‌ها زمان و انرژی صرف می‌کنند. حتی گاهی با پایان دوره خدمت، از جدا شدن از این جایگاه ناراحت می‌شوند. راهنمای کنگره ۶۰ مسلح به سلاح عشق، عقل و ایمان است. در صور آشکار، شال نارنجی نشانه راهنماست؛ اما در صور پنهان، این سلاح‌های درونی هستند که او را شایسته راهنمایی می‌کنند.

طبق آموزش‌های مهندس، راهنما برای موفقیت نیازمند دو ویژگی اساسی است:

۱. جذبه و هیبت پدر ۲. محبت مادر
هیبت پدر به معنای ایجاد ترس نیست، بلکه به معنای اقتدار همراه با عدالت و رعایت قوانین است. محبت مادر نیز باید در تعادل باشد. محبت همانند باران رحمت الهی است؛ اگر کم باشد، خشکسالی ایجاد می‌شود و اگر بیش از اندازه باشد، سیل به راه می‌اندازد. راهنما باید بتواند میان اقتدار و محبت تعادل برقرار کند.

اگر راهنما تنها با سخت‌گیری و قانون‌مداری بدون اخلاق رفتار کند، ممکن است رهجو از روی ترس حرکت کند و حتی به قطع مصرف برسد، اما پرورشی در او شکل نخواهد گرفت. از سوی دیگر، اگر صرفاً بر پایه محبتِ بی‌حد حرکت کند، شاید افراد پیرامون او جمع شوند، اما پرورش واقعی اتفاق نخواهد افتاد مثال دقیقش دقیقا مثل ظروف تهی میماند. راهنمایی در کنگره ۶۰ صرفا به معنای ترک نیست؛ بلکه سخن از پرورش انسان است. نادیده گرفتن آموزش‌ها، سی‌دی‌ها و تکالیف، خیانتی بزرگ در حق رهجوست؛ زیرا رهجو ممکن است ترک کند، اما به درمان نرسد و دوباره دچار بازگشت شود.

راهنما در معنای واقعی، همچون شمعی است که می‌سوزد تا نور و گرما ببخشد. این سوختن به معنای فنا نیست، بلکه به معنای ساختن است. راهنما با دانشی که اندوخته، در تاریکی اعتیاد، نوری می‌تاباند تا رهجو از تونلی تاریک عبور کرده و به روشنایی رهایی برسد. راهنما در آغاز مسیر، راه را نشان می‌دهد؛ اما پس از آن، این رهجوست که با پیمانی که در کنگره می‌بندد، مسیر را ادامه می‌دهد. در پیام مربوط به راهنما آمده است که فردی که قصد دارد برای رهایی مصرف‌کنندگان اقدام کند یا خود از اعتیاد رها شود، باید دارای صفاتی باشد؛ از جمله صبر، مهر، تفکر، گذشت، عدالت و شجاعت. در غیر این صورت، این مسیر برای او مناسب نخواهد بود.

در پایان، به‌عنوان فردی که هم در جایگاه راهنما و هم در جایگاه رهجو قرار دارم، همواره افتخار می‌کنم که شاگرد باشم و از آموزش‌های کنگره بهره ببرم. امیدوارم قدر آنچه به من داده شده است را بدانم، فراموش نکنم در روزهای سخت چه کسانی و چه سیستمی به من کمک کردند، و بتوانم این حال خوش را با خدمت صادقانه ادامه دهم.

با سپاس از همه راهنمایان عزیز و با عشق به راهنمایان نمایندگی‌ ایمان.

تایپ: مسافر حسن
ویرایش و ارسال: مسافر امیر
عکاس خبری: مسافر امیر
گروه سایت نمایندگی ایمان