شکرگزاری عملی در کنگره باعث ثمر دادن می‌شود

پنجمین جلسه از دوره هشتاد و چهارم کارگاه‌هایی آموزش خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران آقا نمایندگی شادآباد با استادی راهنمای محترم مسافر سجاد، نگهبانی مسافر محمدعلی و دبیری مسافر امیر با دستور جلسه «هفته راهنما (DST، تازه واردین، ویلیام، جونز، موسیقی، ورزش)» روز چهارشنبهمرخ 1404.11.29 رأس ساعت 15:30آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد
سلام دوستان سجاد هستم یک مسافر
خداوند را شاکرم که یک‌بار دیگر فرصت شد که در این جایگاه قرار بگیرم. هفته راهنما را به همه راهنماهای کنگره ۶۰ تبریک می‌گویم و همین‌طور را رسیدن ماه مبارک رمضان را به همه عزیزان تبریک می‌گویم و امیدوارم که همه ما بتوانیم در این ماه بهره کافی را ببریم.
همه ما می‌دانیم که راهنما در کنگره ۶۰ به چه اشخاصی گفته می‌شود و این اشخاص چه وظایفی دارند و چه مسیر سختی را طی نموده‌اند و امروز شال نارنجی بر گردن دارند.
همین موضوع در مورد راهنمایان تازه واردین نیز صادق است.
بحثی که در این هفته به نظر من خیلی مهم است این است که انسان‌ها معمولاً فراموش‌کار هستند، فراموش می‌کنند که چه کسانی در زندگی آنها اثرگذار بوده‌اند و راهنمایی‌اش کرده‌اند تا به یک جایگاه برسد. این جایگاه به‌خودی‌خود خیلی قابل بحث نیست تنها چیزی که مهم است این است که انسان موجودی است که نمی‌تواند به‌تنهایی به تکامل برسد. کاری که ما باید در این هفته انجام بدهیم و وظیفه‌ای که به‌عنوان یک رهجو داریم، همه افرادی که در کنگره وجود دارند با هر سابقه حضور و هر جایگاهی رهجو حساب می‌شوند و هر کس که رهجو است حتماً راهنما دارد و وظیفه ماست که در این هفته از راهنمای خود تشکر و قدردانی کنیم. چون در اینجا بحث سپاسگزاری و شکرگزاری مطرح است و ما در کنگره یاد گرفته‌ایم که این عمل به سه شکل انجام می‌شود. یک‌شکل آن به‌صورت زبانی است، شکل دیگر آن به‌صورت دلی است و درنهایت شکل آخر به‌صورت عملی. در شکل زبانی همان‌گونه که مشخص است ما تشکر و قدردانی را به‌صورت زبانی انجام می‌دهیم. این تشکر و قدردانی زمانی در کنگره اهمیت پیدا می‌کند و برای راهنما مهم است که بتواند آن را به‌صورت عملی انجام بدهد و این باعث می‌شود که رهجو نتیجه بگیرد. راهنماها هیچ خواسته‌ای از رهجو ندارند الا اینکه نظم و انضباط را رعایت کنند و سفر را بسیار جدی بگیرند تا بتواند به درمان برسند.
این نظر شخصی من است که به نظر من مهم‌ترین خواسته‌ای که یک راهنما می‌تواند از رهجو داشته باشد این است که رهجو بیاید و ثمر بدهد. ثمر دادن یعنی اینکه میوه بدهد.
درمان شدن در کنگره بحث بسیار مهمی است و خیلی به انسان انرژی می‌دهد. بچه‌هایی که به کنگره می‌آیند، درمان می‌شوند و پله‌های ترقی را یکی‌یکی طی می‌کنند و به درجه راهنمایی می‌رسند حقیقتاً با بقیه رهجوها برای راهنما کمی متفاوت هستند.
اگر ما اصرار داریم که رهجوها خدمتگزار شوند و به راهنمایی برسند فقط برای این نیست که بیایند و در کنگره خدمت کنند، بلکه می‌توانند راهنما شوند و به خانواده خود خدمت کنند.
ما در کنگره یاد می‌گیریم که آموزش‌هایی را که گرفته‌ایم باید ببریم و در زندگی‌مان کاربردی کنیم و این است که قشنگ است و باعث تغییر در کل سیستم هستی می‌شود. اگر من در کنگره یک اخلاق و رفتاری داشته باشم و در بیرون ازاینجا یک اخلاق و رفتار دیگر این همان داستان نزدیک نبودن صور آشکار و پنهان به هم است. باید در این هفته همگی یاد بگیریم که از راهنمایمان و علی‌الخصوص راهنمای تازه واردین که در روز اول ورود به کنگره با آغوش باز از ما استقبال کردند قدردانی کنیم. یادی می‌کنم از راهنمای خودم آقای محمد آشورخانی خیلی برای من زحمت کشیدند و هنوز بعد از گذشت چندین سال بااینکه ایشان چند سالی است از کنگره رفته‌اند ولی هرسال به دیدار ایشان می‌روم و از ایشان قدردانی و تشکر می‌کنم.
این پاکت دادن‌ها فرهنگ بسیار بسیار خوبی است که در کنگره جاافتاده است و همین‌که ما اینجا پاکت می‌دهیم یاد می‌گیریم که در خانواده به پدر، مادر، همسر و فرزندانمان از طریق پاکت قدردانی کنیم.

تایپ و ارسال: خدمتگزاران سایت شادآباد