تفاوت انسان‌ها در جهان هستی، در جایگاه انسانی و خدمتی آن‌هاست

جلسه هشتم از دوره شانزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی دکتر مسعود، با استادی راهنمای محترم مسافر اکبر، نگهبانی مسافر داود و دبیری مسافر میثم با دستور جلسه «هفته راهنما» روز سه‌شنبه 28 بهمن ۱۴۰۴ ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان اکبر هستم یک مسافر؛ خداوند را شاکر و سپاس‌گزارم که توفیق حاصل شد تا بار دیگر در این جایگاه در خدمت شما عزیزان باشم. همان‌طور که مستحضرید، ما در هفته‌های جشن قرار داریم؛ هفته‌هایی که به پاسداشت تلاش‌های خالصانه دیده‌بانان، ایجنت‌ها، مرزبانان و همسفران نام‌گذاری شده است. موضوع اساسی که در مسیر درمان ما در کنگره ۶۰ اهمیت ویژه‌ای دارد، حضور افرادی است که نقش تأثیرگذاری در رهایی ما ایفا می‌کنند.
این هفته‌ها فرصتی برای یادآوری است تا فراموش نکنیم چه کسانی در این مسیر یاری‌رسان ما بوده‌اند. نکته بسیار ظریف و حیاتی این است که نگاه ما در کنگره، نه به «شخص»، بلکه به «جایگاه» است. ما با اشخاص به اعتبار هویت فردی‌شان کاری نداریم؛ بلکه هدف اصلی، تکریم جایگاهی است که فرد در آن قرار گرفته است. این جایگاه‌ها در کل سیستم هستی تفاوت ایجاد می‌کنند. تفاوت انسان‌ها در جهان هستی، نه در ظاهر و قد و قامت، بلکه در جایگاه انسانی و خدمتی آن‌هاست.
وقتی از جایگاه راهنما صحبت می‌کنیم، از فردی سخن می‌گوییم که خود پیش از این، مسیر دشوار اعتیاد را طی کرده است. در کنگره ۶۰، میزان تحصیلات آکادمیک برای راهنما شدن شرط لازم نیست، بلکه شرط اصلی این است که فرد، طوفان‌های اعتیاد را پشت سر گذاشته باشد. همان‌طور که یک کوهنورد برای فتح قله‌ای مانند اورست، علی‌رغم گذراندن تمامی دوره‌های آموزشی، نیازمند یک راهنمای محلی است، در مسیر درمان اعتیاد نیز ما به راهنمایی نیاز داریم که مسیر را وجب به وجب بشناسد. انتخابی نادرست در این مسیر می‌تواند به قیمت جان انسان تمام شود.
خدمت در جایگاه‌های مختلف کنگره ۶۰، از جناب مهندس دژاکام گرفته تا دیده‌بانان، ایجنت‌ها و راهنماها، یک حرکت دلی و معنوی است، نه یک کار مادی. راهنما به دنبال پاداش مادی یا پاکت نیست؛ چرا که کار بزرگی که در حال انجام است، با معیار‌های مادی قابل اندازه‌گیری نیست. ما در کنگره ۶۰ با مفهومی به نام «اسم اعظم» روبرو هستیم. بسیاری در طول تاریخ به دنبال اسم اعظم بودند تا مس را به طلا تبدیل کنند، اما در کنگره ۶۰، این کیمیاگری به معنای واقعی کلمه در حال وقوع است.
زمانی که یک مصرف‌کننده که شاید در گذشته از نظر اجتماعی جایگاهی نداشت، در اثر آموزش‌ها تغییر صفت می‌دهد و تبدیل به یک راهنما، ایجنت، پهلوان یا دنور می‌شود، در واقع فرآیند تبدیل «مس وجود به طلای ناب» رخ داده است. این انتقال صفات و تغییر ماهیت انسانی، همان اسم اعظمی است که توسط آموزش‌های ناب کنگره و خدمتگزاران آن به وقوع می‌پیوندد.
در نهایت، تمام این صحبت‌ها برای رسیدن به نقطه «سپاس‌گزاری» است. ما باید یاد بگیریم از کسانی که در تغییر سرنوشت ما و تبدیل شدنمان به انسانی با عیار بالا نقش داشته‌اند، به بهترین شکل قدردانی کنیم. این سپاس‌گزاری، نشانه بیداری و درک درست ما از آموزش‌های جهان‌بینی است.
در ادامه بحث جایگاه‌ها، باید به موضوع «قدرشناسی از وقت» اشاره کنم. زمان، ارزشمندترین دارایی ماست و احترام به وقتِ خدمتگزاران، خود نوعی سپاس‌گزاری است. در کنگره ۶۰، وقتی راهنما یا ایجنت زمان خود را صرف آموزش ما می‌کند، کمترین وظیفه ما نظم و حضور به موقع است. اگر ما به این جایگاه‌ها و زمانی که برای ما صرف می‌شود بی‌توجه باشیم، در واقع به مسیر درمان خود آسیب زده‌ایم.
بسیاری از ما تصور می‌کنیم که شکرگزاری تنها یک وظیفه اخلاقی است، اما در واقع یک قانون فیزیکی و جهان‌بینی در هستی است. طبق سیستمی که آقای مهندس دژاکام بارها بر آن تأکید کرده‌اند، هستی نسبت به عملکرد ما بی‌تفاوت نیست. زمانی که ما از خدمتگزاران و راهنمایان خود قدردانی می‌کنیم، در واقع ظرفیت درونی خود را برای دریافت نعمت‌های بیشتر افزایش می‌دهیم.
برعکس، ناسپاسی و نادیده گرفتن زحمات دیگران، باعث بسته‌ شدن حس‌های ما و دوری از مسیر روشنایی می‌شود. این موضوع در کنگره ۶۰ با عنوان «کفر» یا پنهان کردن حقیقت مطرح می‌شود؛ کسی که زحمات راهنما را می‌بیند اما آن را نادیده می‌گیرد، در واقع حقیقتِ درمان خود را کتمان کرده است.
همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، فرآیند تبدیل صفت در کنگره ۶۰، همان «اسم اعظم» است. این‌که فردی با حالی آشفته وارد می‌شود و پس از مدتی تبدیل به انسانی منظم، خدمتگزار و بخشنده (پهلوان یا سردار) می‌گردد، معجزه‌ای است که در سایه احترام به این جایگاه‌ها رخ می‌دهد. راهنما با انتقال تجربیات خود، در واقع «کیمیاگری» می‌کند و مس وجودی رهجو را به طلای ناب تبدیل می‌نماید. این تبدیل صفت، بزرگترین دستاورد یک مسافر در طول سفر خود است.
در پایان، از همه شما عزیزان می‌خواهم که این هفته‌های جشن را غنیمت بشمارید. سپاس‌گزاری ما باید هم به صورت قلبی، هم زبانی و هم با تقدیم پاکت باشد. این حرکت، نه برای نیازِ راهنما یا ایجنت، بلکه برای رشد و ارتقای خودِ ماست تا یاد بگیریم در زندگی، قدردان داشته‌هایمان باشیم. امیدوارم همگی بتوانیم با درک عمیق این جایگاه‌ها، در مسیر اهداف کنگره ۶۰ که همان احیای انسانی است، گام برداریم. از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید ممنونم.

در ادامه گزارش تصویری از برگزاری جشن هفته راهنما نمایندگی دکتر مسعود

تایپ: مسافر امید
عکس: مسافر سعید
تنظیم: مسافر ابوالفضل