راهنما در کنگره ی 60 کسی است که خود این مسیر را به درستی طی نموده.

جلسه پنجم از دوره شانزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی نائین، به استادی راهنمای محترم:مسافر علی و نگهبانی: مسافر حمید و دبیری:مسافر محمد رضا بادستور جلسه «هفته ی راهنما:DST,تازه واردین,ویلیام,جونز,ورزش,موسیقی» سه‌شنبه 28 بهمن ماه 1404 ساعت 15:15 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، علی هستم یک مسافر
خدا را شکر می‌کنم که این جایگاه‌ها را نصیب ما کرده تا آموزش بگیریم، رشد کنیم و در مسیر رهایی قدم برداریم. امروز دور هم جمع شدیم تا از راهنماها قدردانی کنیم؛ از کسانی که با عشق، بی‌منت و بی‌چشمداشت کنار ما ایستادند تا از تاریکی اعتیاد به روشنایی برسیم. این روز را خدمت آقای مهندس و خانواده محترمشان، همچنین نمایندگی نائین و همه اعضای کنگره ۶۰ تبریک عرض می‌کنم و امیدوارم بتوانیم جشن سپاسگزاری را به بهترین شکل برگزار کنیم.
راهنما در کنگره ۶۰ کسی است که خودش این مسیر را طی کرده است. با لباس سفید وارد شده، سفر اول را با سختی و فرمانبرداری پشت سر گذاشته، آموزش دیده، امتحان داده و به درمان رسیده است. او قبل از ما درد را تجربه کرده، سقوط را دیده و حالا طعم رهایی را چشیده است. به همین دلیل وقتی روبه‌روی رهجو می‌نشیند، حرف‌هایش از روی تجربه است، نه فقط از روی دانسته‌ها.
اگر ما در کنگره ماندگار شدیم، اگر از صفر به ده رسیدیم، اگر از ناامیدی به امید رسیدیم، نتیجه محبت و صبوری راهنماست. راهنمای تازه‌واردین، اولین کسی است که ما را با قوانین کنگره آشنا می‌کند و کمک می‌کند بمانیم. اگر آن محبت و نظم نبود، شاید خیلی از ما امروز اینجا نبودیم.
راهنما فقط آموزش نمی‌دهد، عاشق رهایی رهجویش است. حال رهجو که بد می‌شود، حال او هم دگرگون می‌شود. حال رهجو که خوب می‌شود، او هم خوشحال می‌شود. چون این رابطه بر پایه عشق شکل گرفته است. عشق یعنی اینکه بدون مزد و منت، ساعت‌ها وقت بگذاری تا انسانی از بند اعتیاد رها شود.
گاهی راهنما تذکر می‌دهد، سخت می‌گیرد. آن لحظه شاید ناراحت شویم، اما بعد از درمان می‌فهمیم که آن سخت‌گیری از روی دلسوزی بوده است. چون اگر اهمیت نمی‌داد، سکوت می‌کرد.
قدردانی فقط با هدیه دادن نیست. بهترین تشکر از راهنما این است که آموزش‌ها را اجرا کنیم، فرمانبردار باشیم، منظم باشیم و مسیر را درست طی کنیم. اگر امروز در جایگاه راهنما کسی می‌نشیند، سال‌ها زحمت کشیده، از وقت و زندگی‌اش گذشته و اول خودش را ساخته تا بتواند دست دیگران را بگیرد.
ما باید راهنمایمان را ببینیم؛ نه فقط ظاهرش را، بلکه وقتی را که می‌گذارد، انرژی‌ای که صرف می‌کند و عشقی که بی‌چشمداشت برای ما می‌گذارد. شاید امروز کنار هم باشیم، اما کسی نمی‌داند سال بعد چه کسانی در این جمع حضور دارند. پس قدر لحظه‌ها و قدر انسان‌هایی را که به ما کمک کردند بدانیم.
خداوند وعده داده است که اگر شکرگزار باشیم، نعمت را افزون می‌کند. اگر قدردان راهنما باشیم، در حقیقت قدردان نعمتی به نام رهایی هستیم.
این هفته را به همه راهنمایان کنگره ۶۰، به‌ویژه راهنمای خودم و همه عزیزانی که در این سال‌ها بذر این درخت را کاشتند و باعث شدند امروز ما در سایه آن بنشینیم، صمیمانه تبریک می‌گویم.
امیدوارم با عشق، احترام و قدردانی، جشن راهنما را برگزار کنیم و هر کدام از ما با عمل به آموزش‌ها بهترین هدیه را به راهنمای خود تقدیم کنیم. سپاسگزارم از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید.

عکاس: همسفر علیرضا(لژیون ششم)

تایپیست: همسفر علیرضا(لژیون ششم)

ویرایش، تنظیم و ارسال:  مسافرمحسن(لژیون اوّل) و همسفر علیرضا(لژیون ششم)

نمایندگی مسافران نایین.