آیا من از وضعیت خودم آگاهی دارم؟

چهاردهمین جلسه از دور سی و هشتم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی شمس روزهای شنبه، به استادی راهنما محترم مسافر حسین، نگهبانی مسافر رضا و دبیری مسافر امیر با دستورجلسه: الهام از ماه رمضان، در تاریخ 11 بهمن 1404  ساعت 15 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
دستور جلسه‌ی امروز الهام از ماه مبارک رمضان است؛ آقای مهندس در سی دی فرمودند: درسی که من از ماه رمضان گرفتم این بود که توانستم مصرف مواد خودم را نظم بدهم تا بتوانم از وضعیت خودم آگاهی پیدا کنم؛ این جمله‌ی (آگاهی از وضعیت خودم) من را به فکر فرو برد و از خودم پرسیدم: آیا من از وضعیت خودم آگاهی دارم؟
تمام قدرت یک انسان وابسته به نیروهایی است که در اختیار او قرار داده شده است؛ مانند قدرت تفکر، راه رفتن، صحبت کردن، تمرکز، شجاعت و بسیاری از توانمندی‌های دیگر؛ انسان به واسطه‌ی این نیروها می‌تواند امور روزمره‌ی خود را انجام دهد و تا حدی به خواسته‌هایش برسد؛ هیچ انسانی را نمی‌توان یافت که فاقد این نیروها باشد، اما میزان در اختیار داشتن و نحوه‌ی استفاده از آن‌ها در افراد مختلف متفاوت است؛ توانمندی واقعی به این معنا نیست که چه کارهایی می‌توانم انجام بدهم، بلکه گاهی مهم‌تر این است که چه کارهایی را می‌توانم انجام ندهم.
برای مثال، فرد مصرف‌کننده‌ی مواد مخدر معمولاً به‌عنوان انسانی بی‌اراده و بی‌انگیزه شناخته می‌شود، در حالی‌ که از نگاه من او انسانی بسیار قدرتمند است؛ چرا که اگر حتی ساعت سه صبح موادمخدرش تمام شود، برای تهیه‌ی آن اقدام می‌کند و انجام چنین کاری برای بسیاری از افراد عادی بسیار دشوار است؛ مسئله اینجاست که این فرد کنترل نیروهای خود را در اختیار ندارد، بلکه ساختار منفی درونش، مدیریت این نیروها را به دست گرفته است؛ همان‌طور که کار چشم فقط دیدن نیست، بلکه نیمی از آن ندیدن است؛ یا کار گوش فقط شنیدن نیست، بلکه گاهی نشنیدن است؛ حتی پاهای انسان برای راه رفتن‌اند، اما باید بتوانند هر جایی نروند، حال این سؤال مطرح می‌شود: آیا کنترل این نیروها در اختیار من است؟
این نیروها به انسان داده شده‌اند و هم‌زمان با «صور آشکار» و «صور پنهان» او در ارتباط‌اند؛ انسانی که در درون دچار آشفتگی باشد، در ظاهر نیز توان انجام بسیاری از امور را نخواهد داشت.
ماه رمضان، جدا از فواید جسمانی، فرصتی است برای بررسی خود در کنگره و نگاهی تازه به ساختار درونی‌مان؛ اینکه در این ماه بتوانیم بسنجیم: آیا می‌توانم بعضی کارها را انجام ندهم؟ مثلاً کمتر سیگار بکشم یا کمتر به برخی موضوعات فکر کنم؛ ما می‌دانیم که منشأ هر فکر، یک خواسته است؛ وقتی فکری شکل می‌گیرد، نشان‌دهنده‌ی وجود یک خواسته در نفس است؛ پس برای رهایی از افکار مخرب، باید از خواسته‌های ناسالم عبور کرد. با نادیده گرفتن و گذشتن از برخی خواسته‌ها، می‌توان از بسیاری از افکار منفی رها شد.
به این ترتیب، ماه رمضان مانند یک میدان تمرین یا یک بازی است تا انسان خود را مورد بررسی قرار دهد و به خودشناسی برسد؛ قدم اول برای خودشناسی دیدن خود است؛ یعنی دیدن آلودگی‌ها و موضوعاتی که در درون ما وجود دارند؛ اگر نفرت را نبینم، نمی‌توانم آن را از بین ببرم؛ و تا زمانی که نفرت در درون من باشد، نمی‌توانم به عشق برسم؛ پس از دیدن، وارد مرحله‌ی خودسازی می‌شویم و در نهایت، می‌توانیم به عشق برسیم.
امیدوارم ماه مبارک رمضان برای همه‌ی ما مفید باشد و بتوانیم از این فرصت ارزشمند، بیشترین بهره را ببریم.
تایپ، ویرایش و ارسال به سایت: مسافر امیرحسین، لژیون سوم