در کنگره۶۰ ماه مبارک رمضان، ماه تفکر، خودسازی و بازگشت انسان به فطرت الهی است. ماهی که در آن، انسان فرصت مییابد تا از روزمرگی فاصله گرفته و با نگاهی عمیقتر، جایگاه خود را در هستی مورد بازبینی قرار دهد. در ساختار فکری کنگره۶۰، رمضان نه تنها یک مناسبت مذهبی، بلکه بستری ارزشمند برای درک بهتر مفاهیم درمان، آموزش و جهانبینی است. یکی از نقاط عطف مهم در تاریخ کنگره۶۰، آغاز شکلگیری روش درمان DST توسط مهندس حسین دژاکام در ماه مبارک رمضان است.
این همزمانی، پیوندی معنادار میان مفاهیم عمیق این ماه و اصول بنیادین درمان در کنگره۶۰ ایجاد میکند. گویی رمضان، بستری مناسب برای تولد روشی بود که بر پایه صبر، تدریج، تفکر و احترام به قوانین هستی بنا شده است. رمضان، ماه حرکت آگاهانه از ناآگاهی به دانایی است. در وادی اول آمده است: «با تفکر، ساختارها آغاز میگردد و بدون تفکر، آنچه هست رو به زوال میرود.» روزهداری، تمرینی عملی برای تفکر است؛ تفکری که انسان را از واکنشهای هیجانی دور کرده و به انتخابهای آگاهانه نزدیک میکند.
روش DST نیز حاصل تفکر عمیق مهندس دژاکام در مسیر درمان است؛ تفکری که منجر به تولد روشی علمی، تدریجی و پایدار شد. ماه رمضان، ماه پذیرش مسئولیت است. روزهدار میآموزد که مسئول رفتار، گفتار و حتی افکار خود باشد، این مفهوم، همراستا با وادی دوم است که بیان میکند: «هیچ موجودی به اندازه خود انسان، به خویشتن خویش فکر نمیکند.» در کنگره۶۰، مسافر میآموزد که درمان، امری درونی است و تا زمانی که مسئولیت زندگی خود را نپذیرد، رهایی حاصل نخواهد شد.
رمضان، ماه صبر و زمان است. انسان در این ماه درمییابد که بسیاری از امور، نیازمند گذر زمان هستند و شتابزدگی نتیجهای جز بیتعادلی ندارد. این مفهوم، تجلی روشنی از جهانبینی کنگره۶۰ و وادی سوم است؛ جایی که تأکید میشود تغییر، یک فرآیند تدریجی است. روش DST نیز دقیقاً بر همین اصل استوار است؛ درمانی که با احترام به زمان، جسم و روان، مسیر بازسازی را طی میکند. در ماه رمضان، انسان بهتدریج به تعادل در خواستهها نزدیک میشود. گرسنگی و تشنگی، ابزار شناخت نیازهای واقعی هستند.
این مفهوم با وادی پنجم همخوانی دارد که به لزوم حرکت سالم و انتخاب مسیر صحیح اشاره میکند. در کنگره۶۰، مسافر میآموزد که مصرف مواد، پاسخ به نیاز واقعی نبوده، بلکه نتیجه بیتعادلی و ناآگاهی بوده است. ماه رمضان، انسان را به نظم در خوردن، خوابیدن، فکر کردن و زندگیکردن دعوت میکند. بینظمی یکی از ریشههای اصلی بیماری اعتیاد است و کنگره۶۰، نظم را به عنوان یکی از ستونهای درمان معرفی میکند.
روزه به ما میآموزد که هر چیزی زمان دارد و افراط و تفریط، انسان را از تعادل خارج میکند؛ همان تعادلی که هدف نهایی درمان در کنگره۶۰ است. رمضان، ماه تغییر جهانبینی است. جهانبینی، آنگونه که در کنگره ۶۰ تعریف میشود، برداشت، احساس و ادراک انسان از زندگی است. بدون اصلاح جهانبینی، تغییر رفتار پایدار نخواهد بود. همانگونه که روزه بدون درک مفهوم آن، تنها گرسنگی است، درمان نیز بدون اصلاح نگرش، تنها قطع ظاهری مصرف خواهد بود.
در وادی ششم، بر لزوم پیوند عقل، حس و ایمان تأکید میشود. ماه رمضان، فرصتی برای تقویت این پیوند است. دعا، تفکر و خودداری، عقل را تقویت کرده و حس را به تعادل نزدیک میکند. کنگره۶۰ نیز با آموزشهای مستمر، انسان را به استفاده صحیح از عقل دعوت میکند؛ عقلی که راهنمای مسیر درمان است. رمضان، ماه خدمت و رهایی از خودمحوری است. کمک به دیگران، درک حال همنوع و بخشش، از ارکان این ماه مبارک است.
این مفهوم، همراستا با وادی چهاردهم است که انسان را به رهایی از ترس، منیت و خودخواهی دعوت میکند. در کنگره۶۰، خدمت یکی از ابزارهای رشد و تکامل انسان محسوب میشود و افراد با خدمت، به تعادل درونی نزدیکتر میشوند. آغاز روش DST در ماه مبارک رمضان، پیامی روشن دارد: درمان اعتیاد، تنها قطع یک ماده نیست، بلکه حرکت از تاریکی به روشنایی، از جهل به آگاهی و از بینظمی به تعادل است. همانگونه که رمضان انسان را به تولدی دوباره دعوت میکند، کنگره۶۰ نیز بستری برای تولد شخصیتی جدید و سالم فراهم میسازد.
در پایان میتوان گفت که ماه مبارک رمضان و کنگره۶۰، هر دو بر یک اصل اساسی تأکید دارند: تغییر پایدار، از درون آغاز میشود. رمضان میتواند چراغ راه مسافر در مسیر درمان باشد و کنگره۶۰، راهکار عملی برای جاریکردن مفاهیم عمیق این ماه در تمام ایام زندگی. این هماهنگی، نشان میدهد که آغاز روش DST در رمضان، نه یک تصادف، بلکه حرکتی هماهنگ با قوانین هستی بوده است.
نویسنده: همسفر نرگس رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون دوم)نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بردسکن
- تعداد بازدید از این مطلب :
46