کاشت درخت و کمک به چرخه حیات

همان‌طور که در کتاب عشق جناب مهندس فرمودند؛ طبیعت مام انسان‌ها؛ یعنی مادر ما است و من برای هرچه بهتر بودن آن باید تمام تلاشم را به‌ کار ببرم. ما هرچه داریم از طبیعت است؛ چون غذای روزانه و میوه‌هایی که استفاده می‌کنیم از طبیعت به‌دست می‌آید و ما باید قدر آن‌ها را بدانیم. در دنیای امروزه که زندگی می‌کنیم، با وجود آلودگی‌هایی که وجود دارد ما باید کاشت درخت را از یاد نبریم؛ چون با کاشت درخت می‌توانیم اکسیژن را در هوا زیاد کنیم. هر سال در اسفند ماه، ما در کنگره مسافر‌‌ و همسفر هر کدام یک درخت می‌کاریم و سالی 1 یا 2 بار آن را آبیاری می‌کنیم. در تقویم هم 15 اسفند به نام روز درختکاری نام‌گذاری شده است. ما با کاشت درخت به خودمان و دیگران می‌آموزیم که طبیعت و محیطی که در آن زندگی می‌کنیم برای‌ ما با ارزش است و باید قدر آن را بدانیم.

قبل از کنگره آسیب‌های زیادی خواسته یا ناخواسته به طبیعت وارد کردیم. روی درختان یادگاری می‌نوشتیم، شاخه آن‌ها را برای روشن کردن آتش می‌شکستیم و مهم نبود که چه اتفاقی می‌افتد؛ ولی وقتی وارد کنگره شدیم با آگاهی که کسب کردیم فهمیدیم که اگر طبیعت نباشد ما هم نیستیم و ما هم نابود می‌شویم. هر انسان با کاشتن یک درخت می‌تواند به چرخه حیات کمک کند. اگر هر کدام از ما بخواهیم نسبت به جهان پیرامون بی‌تفاوت باشیم دنیا پر از هرج ومرج و آلودگی می‌شود که امروزه مشاهده می‌کنیم که حتی نمی‌توانیم در هوا نفس بکشیم. وقتی به شمال کشور می‌رویم با دیدن درختان انبوه و مناظر سر‌سبز به ذوق می‌آییم. انسان با زیبایی‌ها زنده است. خداوند زیبا است و زیبایی را دوست دارد.

با وجود از بین بردن غیر قانونی جنگل‌ها و قطع کردن درختان هوا روزبه‌روز آلوده‌تر می‌شود و حتی دیگر آسمان آبی نیست و‌ در شب ستاره‌ای در آسمان دیده نمی‌شود. با وجود خسارت‌هایی که به طبیعت وارد کردیم باید جبران خسارت کنیم و‌ این موضوع در کتاب وادی عنوان شده است. جبران خسارت؛ یعنی کارهایی که انجام داده‌ایم و ضدارزش بوده را بتوانیم جبران کنیم؛ البته انجام دادن کارهای ارزشی، با آموزش گرفتن و به مرور زمان قابل اجرا است. من در یک شب نمی‌توانم بگویم؛ چون هزار درخت را نابود کردم باید همه را در یک شب بکارم؛ بلکه این کار را می‌توانم هر سال انجام دهم. با انجام دادن کارهای درست می‌توانیم به دیگران هم بیاموزیم و دوباره دنیایی پر از درخت، پر از سرسبزی داشته باشیم.

درخت موجودی است که بدون منت به ما بار می‌دهد و ما از آن استفاده می‌کنیم. ما بخشندگی را باید از درخت بیاموزیم و بدون منت به دیگران کمک کنیم و این را بدانیم که اگر ببخشیم به ما چیزهای دیگری بخشیده می‌شود؛ چون این خاصیت طبیعت است. با وجود تمام زیبایی‌هایی که در دنیا وجود دارد و ما از آن‌ها استفاده می‌کنیم باید قدر آن‌ها را بدانیم. همان‌طور که در کنگره گفته می‌‌شود‌؛ اگر از آموزگار آموختی که آموختی وگرنه زمانه بدجور به تو می‌آموزد؛ پس اگر هم در حال آموزش گرفتن هستیم درست آموزش بگیریم و آن‌ها را به درستی کاربردی کنیم که تکرار تاریخ اتفاق نمی‌افتد و نخواهیم؛ مثل انسان‌های نادان همیشه در حال پشیمانی باشیم.

نویسنده: راهنما همسفر زهرا (لژیون پنجم)
رابط‌خبری: همسفر نگین رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر سمیرا (لژیون سوم) دبیر‌سایت
نگهبان‌سایت: همسفر راحله رهجوی راهنما همسفر آذر (لژیون هشتم)
همسفران نمایندگی رودهن