وظایف راهنما و رهجو
کنگره ۶۰ بر اساس اصل پذیرفته شده کمک فرد رها شده از دام اعتیاد، به فرد در حال مصرف مواد مخدر فعالیت میکند. امروزه در تمام دنیا، این اصل به عنوان یکی از قویترین راهبردهای فعالیت در حوزهی اعتیاد و درمان شناخته میشود؛ البته کنگره ۶۰ به نوعی این اصل را ارتقاء داده و معتقد است که فرد رها شده از دام اعتیاد صرفا به دلیل داشتن تجربهی رهایی از اعتیاد نمیتواند راهنمای دیگر مصرفکنندگان مواد مخدر که خواهان رهایی از دام اعتیاد هستند باشد. هر چند او تجربهی رهایی را دارد اما در این مقوله تجربه به تنهایی کافی نیست باید ببینیم که او چگونه از اعتیاد رها شده است، با چه روش و چه متدی، آیا درمان شده است؟ آیا مشکلات او برطرف شده است؟ آیا به تعادل رسیده است؟ یا اینکه فقط مصرف خود را قطع کرده یا به عبارتی فقط ترک کرده است. قطعا در چنین وضعیتی که سخت درگیر مشکلات درونی و بیرونی خود میباشد و از نظر جسم، روان و جهانبینی به تعادل نرسیده و آموزش لازم را ندیده است، چگونه میتواند به دیگران کمک کند؟
در ساختار آموزشی و راهنمایی کنگره ۶۰ با دو واژه یا دو شخصیت راهنما و رهجو برخورد میکنیم.
راهنما:
در کنگره ۶۰ به فردی راهنما گفته میشود که بعد از قطع مصرف موادمخدر و رسیدن به رهایی و درمان اعتیاد با متد DST و به تعادل رسیدن شهر وجودی او شامل جسم، روان و جهان بینی، آموزشهای کنگره ۶۰ را گذرانیده و در امتحان داخلی راهنمایی کنگره ۶۰ که به منظور انتخاب راهنمایان جدید برگزار میشود شرکت نماید.
این فرد در صورت کسب نمرهی قبولی در امتحان بایستی از کنگره مرزبانان نمایندگی خود نمره انضباط بگیرد و پس از درج نظریه تایید توسط راهنمای او در فرم درخواست راهنمایی، پوشهی حاوی برگههای امتحانی، فرم درخواست راهنمایی، معرفینامه تربیتبدنی مبنی بر حضور فعال در یکی از رشتههای ورزشی و سایر مدارک او مورد بررسی قرار میگیرد.
در صورت دارا بودن شرایط قانونی( قوانین داخلی کنگره ۶۰ ) پس از قبولی در مصاحبهی حضوری و انجام پیمان راهنمایی، شال مخصوص راهنمایی که شال نارنجی است و نشان راهنمایی میباشد را دریافت میکند. در مرحلهی بعد او مجوز اعلام راهنمایی و تشکیل لژیون را از دیدهبان راهنمایان برای خدمت در یکی از نمایندگیهای کنگره دریافت میکند. گفتنی است یکی از مواردی که در مصاحبهی حضوری مورد ارزیابی قرار میگیرد خدمتهایی است که فرد تاکنون انجام داده است و اگر در بخشهای مختلف کنگره سابقهی هیچ گونه خدمتی نداشته باشد در مصاحبه حضوری قبول نمیشود.
شایان ذکر است پروسهی راهنمایی در کنگره ۶۰ شامل سه بخش کمک راهنما، راهنما و استاد راهنما میباشد( اخیرا واژیی کمکراهنما حذف شده است) راهنمایی، اولین دورهی فعالیت در این حوزه است که مدت زمان آن ۴ سال میباشد.
تا این جا متوجه شدیم که رسیدن به درجه راهنمایی در کنگره ۶۰ به منزلهی گذشتن از هفت خان رستم است و کار سادهای نیست و کنگره ۶۰ صرفا به موضوع تجربه یک فرد رها شده از دام اعتیاد، اکتفا نکره است.
بلکه معتقد است فرد رها شده بایستی علاوه بر تجربهی اعتیاد و رهایی از آن، به درمان قطعی رسیده باشد، آموزش کافی را ببیند و مسلح به علم شناخت کامل صورت مسئله اعتیاد باشد و عاشق خدمت به همنوعان خود برای رهایی از اعتیاد نیز باشد تا بتواند به دیگران کمک کند.
هدف ما از بیان این مطالب در دستورجلسه وظایف راهنما و رهجو، این است که بدانیم راهنما کیست و چه جایگاهی دارد و برای رسیدن به این جایگاه چه مسیر سخت و طولانی را پشت سر گذاشته است. میخواهیم بدانیم که مصرفکنندهی مواد مخدر که برای درمان به کنگره ۶۰ مراجعه میکند و مجاز است یکی از راهنمایان کنگره ۶۰ را به عنوان راهنمای خود انتخاب کند، در مقابل راهنما و کنگره ۶۰ چه وظایفی دارد البته قبل از آن اشارهای هرچند مختصر مینماییم به وظایف راهنما.
وظایف راهنما :
بنیان کنگره ۶۰ معتقدند اولین و اساسیترین خصیصهی یک راهنما عاشق بودن است. راهنما باید عاشق راهنمایی و عاشق کاری باشد که در کنگره به عنوان راهنما انجام میدهد باشد. راهنما باید عاشق رهجویان خود باشد و عاشق به رهایی رسیدن آنها باشد. راهنما باید با تمام وجود بخواهد و دوست داشته باشد که شاگردانش به رهایی برسند. راهنما وظیفه دارد طبق اصول و پروتکل DST شاگردانش را در رهایی از اعتیاد راهنمایی کند و به آنها برنامه بدهد. راهنما نمیتواند خارج از پروتکل هیچ گونه حرکتی انجام دهد.
راهنما بایستی طبق ساعاتی که برای حضور راهنما در کنگره مشخص شده در کنگره حضور داشته باشد و همیشه قبل از ساعت ۵ در کنگره حاضر باشد. راهنما در خارج از کنگره هیچ گونه رابطه و یا خدمتی به رهجویان خود ارائه نمی کند.
راهنما موظف است طبق برنامهریزیهای کنگره ۶۰ که از شورای دیدهبانان به ایجنتها و از ایجنتها به مرزبانان و در نهایت به راهنمایان ابلاغ میشود، عمل نماید و با مسئولین نمایندگی یا لژیون مرزبانی در هماهنگی کامل باشد.
راهنما موظف است که به شاگردان خود به چشم امانت نگاه کند و تصور نکند که مالک و صاحب اختیار کامل رهجویان خود میباشد. به یاد داشته باشیم که رهجو برای درمان اعتیاد خود به کنگره ۶۰ مراجعه کرده است نه به شخصی که در کنگره راهنماست. این کنگره ۶۰ است که رهجو را تحویل میگیرد و پذیرش میکند و به راهنما اجازه میدهد که راهنمای او باشد. بنابراین راهنما، رهجوی خود را مانند یک امانت پس از رهایی گویی به کنگره ۶۰ پس میدهد تا وارد چرخهی خدمت شود.
در آخر اینکه راهنما باید به گونهای عمل نماید که هر چه به رهجو میگوید، رهجو آنها را در خود راهنما ببیند. اگر به رهجو چیزی بگوییم که در خود راهنما نمود نداشته باشد و دیده نشود، آن گفتهها اصواتی پوچ و بیاثر خواهد بود. اینها خلاصهای بسیار کوتاه بود از وظایف راهنما. شرح بیشتر این وظایف را میتوانیم در جزوه راهنما و راهنمایی در کنگره ۶۰ مطالعه نماییم.
رهجو:
حتما میدانید که در کنگره ۶۰ به چه کسی رهجو گفته میشود؟ رهجو یعنی جویندهی راه رهایی و درمان اعتیاد و در ادامه صراط مستقیم و دوری از ضد ارزشها.
در مقالهی علمی صورت مسئلهی اعتیاد (مهندس حسین دژاکام ) مصرفکنندگان مواد مخدر در قالب یک مثلث به سه گروه تقسیم میشوند. این دستهبندی برای اولین بار در جهان، در این مقاله ارائه شده است و در هیچ جای دیگری این دستهبندی را نمیتوانیم بیابیم. بر اساس این مقاله، مصرفکنندگان مواد مخدر به سه گروه نامزدهای اعتیاد، مصرفکنندگان خواهان اعتیاد و مصرفکنندگان خواهان رهایی تقسیم میشوند. کنگره ۶۰ برای هرکدام از این گروهها رویکرد خاص خود را پیشنهاد میکند. برای نامزدهای اعتیاد، اصل پیشگیری، برای مصرفکنندگان خواهان اعتیاد، اصل مهار و برای مصرفکنندگان خواهان رهایی، اصل درمان.
در اجرای پروسهی درمان اعتیاد، مصرفکنندگانی موفق هستند و به درمان و رهایی میرسند که در دستهی سوم باشند. اگر مصرفکنندهای با تمام وجود خواستار رهایی نباشد، امکان ندارد به رهایی از اعتیاد برسد. رهایی از اعتیاد کار کوچک و سادهای نیست. نیروی عظیمی را میطلبد که این نیرو فقط در افراد خواهان رهایی یافت میشود و فرد خواهان رهایی میتواند این نیروی خفته را به کار گیرد و از قوه به فعل درآورد.
بنیان و نگهبان کنگره ۶۰ پیرامون این دستور جلسه وظایف رهجو را دستهبندی نمودهاند. ایشان وظایف رهجو را در سه بخش و در قالب یک مثلث دستهبندی مینمایند.
الف: وظایف رهجو در قبال راهنما
ب: وظایف رهجو در قبال کنگره ۶۰
ج: وظایف رهجو در قبال خانواده، کار و زندگی
ما در این قسمت خیلی خلاصه بعض از آیتمها را بررسی میکنیم اما پیشنهاد میکنیم صحبتهای روز چهارشنبه آقای مهندس را در مورد این دستور جلسه حتما مطالعه و یا گوش کنید.
خواهان رهایی بودن:
همانگونه که گفتیم، اولین ویژگی و خصوصیت رهجو، خواستار رهایی بودن است. فردی که خواهان رهایی نیست، رهجو نیست. بعضیها خواهان رهایی هستند و بعضیها فکر میکنند که خواهان رهایی هستند و در عمل نشان میدهند که خواهان رهایی نیستند. هم مصرف بیحد و حصر مواد را میخواهند و هم رهایی را و اینها در کنار یکدیگر قرار نمیگیرند؛ بنابراین رهجوی واقعی کسی است که اگر یک صندلی را به خود اختصاص میدهد، در مقابل وجدان خود، سربلند باشد زیرا افراد بسیاری هستند که خواهان رهایی و منتظر این صندلی هستند. فردی که خودش خوب میداند که خواهان رهایی نیست آیا بهتر نیست به دنبال کار خودش برود تا این صندلی و این موقعیت و امکانات در اختیار فردی که خواهان است قرار گیرد؟
آموزش پذیری :
رهجو شخصی است که میداند برای چه امری به کنگره ۶۰ میآید. او هدفش را می شناسد، او به دنبال رهایی است و خوب میداند که بدون آموزش و یادگیری، خبری از درمان و رهایی نخواهد بود. حضور او در کنگره، حضوری موثر در امر یادگیری و آموزش است. او میداند که حضور در کنگره ۶۰ مفهومی جز آموزش ندارد. خوب گوش میکند، خوب مطالعه میکند و خوب عمل میکند. نشریات، مقالات، کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر، سیدیها و دیگر منابع آموزش کنگره ۶۰ را از دست نمیدهد. حرف راهنمایش را فقط یک بار میشنود و عمل میکند. در مقابل آموزشهای کنگره ۶۰ و راهنما تسلیم است. برنامهی تیپرینگ خود را دقیقاً طبق دستور راهنما بدون کوچکترین تغییری انجام میدهد. اگر راهنما می گوید مثلاً : ۶صبح، رهجو معنی ۶ صبح را میداند. میداند که شش و ده دقیقه دیگر شش نیست. در مدت زمان کوتاه برگزاری جلسات، صندلیش را ترک نمیکند. رهجوی خوب در زمان برگزاری کلاس، در کلاس است، در حیات و مشغول سیگار کشیدن نیست. فردی که تحمل نشستن روی صندلی به مدت یک ساعت و نیم را به مدت یک ساعت و نیم را ندارد، چگونه میتواند از دام اعتیاد رها شود؟
رعایت اصول، قوانین و حرمت کنگره ۶۰ :
رهجو فردی است که اصول، قوانین و حرمت کنگره ۶۰ را رعایت میکند. دیر نمیآید، زود نمیرود، غیبت نمیکند، وارد مسائل حاشیهای نمیشود. کاری به کار دیگران ندارد. توان و انرژیش مصروف امور درمان خود میشود. با راهنما صداقت دارد. لباس پوشیدن و رفتارش درست است. با دیگران با احترام برخورد میکند. به قوانین احترام میگذارد. برای نگهبان نظم، مهماندار، مرزبان و سایر گردانندگان، احترام و ارزش قائل است. اتومبیلش را جایی پارک نمیکند که برای کنگره مشکل ساز شود و خلاصه اینکه نسبت به تمام این امور و مسائل با حواس جمع برخورد میکند. در مورد راهنما میداند که راهنما استاد است و او شاگرد، راهنما مربی اوست، پس باید به او احترام کامل بگذارد. طوری با او حرف نمیزند که اگر کسی نداند، تصور کند او دوست و رفیق اوست، راهنما دوست و رفیق رهجو نیست، جایگاه او به مراتب از جایگاه دوست و رفیق بالاتر است. اگر او را دوست و رفیق خطاب کنیم و هر طور که مایل بودیم و راحت بودیم با او صحبت کنیم، قطعاً به او بیاحترامی کردهایم. او معلم و مربی است و حرمت و احترام معلم و راهنما بر هر فردی واجب است.
بازیگر بودن و خدمت کردن :
رهجو در کنگره ۶۰، تماشاچی فعالیت و خدمت دیگران نیست. خودش فعال است و خدمت میکند. او خوب میداند که خدمت کردن و فعال بودن بخشی از پروسهی درمان اوست و نسبت به این مهم بیتفاوت نیست. او میداند که خدمت در کنگره ۶۰ داوطلبانه است و تا خودش داوطلب نشود کسی به سراغ او نخواهد آمد. او میداند که اگر بازیگر نباشد، پس از مدتی از همه چیز خسته میشود و همه چیز برایش تکراری و کسلکننده میشود و شروع میکند به ایراد گرفتن از همه چیز و در نهایت از حرکت باز میماند. او میداند که هفتهای یک بار باید حتما در قسمت گفت و شنود جلسه مشارکت داشته باشد.
قدردانی و سپاسگزاری :
یکی از آموزشهای مهم کنگره ۶۰، آموزش شکرگزاری و سپاسگزاری در برابر خالق و مخلوق است. فردی که نسبت به مخلوقین خداوند مراتب سپاسگزاری را بلد نیست و نمیداند، قطعاً شکرگزاری از خداوند را نیز نیاموخته است. رهجو نسبت به خدمتهایی که از راهنما و کنگره ۶۰ دریافت میکند، بیتفاوت و ناسپاس نیست هرچند کنگره ۶۰ رایگان است و وجهی بابت درمان و رهایی از شخصی دریافت نمیکند اما رهجوی واقعی در صورتی که توان مالی داشته باشد در جای خودش و در مواردی که امکان کمک مالی وجود دارد مانند حساب ذخیرهی زمین و ساختمان و یا در گردش سبد پول در جلسات، در حد توانش حمایت میکند. رهجو هیچگونه تعهد مالی در مقابل راهنما ندارد، اما در مراسمی مثل روز راهنما، هفته همسفر، هفته مرزبان و ایجنت و هفته دیدهبان مجاز است به پاس خدمات این عزیزان، کادو یا هدیهای درخور به آنها تقدیم کند و این امر در تمام دنیا و بر اساس خرد جهانی، یک حرکت بسیار زیبا و انسانی است.
درخت میوه، آنچه که دریافت نموده، چندین برابر پس میدهد.
یک رهجو، قطعاً به رهایی میرسد. او ضمن اینکه برای همیشه رهجو است، زمانی میرسد که خود تبدیل به راهنما میشود و چندین برابر آنچه که دریافت نموده باز پس میدهد و شاید این مهمترین و بزرگترین وظیفه باشد و این چیزی نیست مگر تلاش در جهت رهایی دیگران و تربیت استاد و راهنمای درمان اعتیاد برای دیگرانی که هنوز نیامدهاند و در راهند.
وظایف رهجو و نبایدها :
راهنما فقط راهنمایی میکند، کنگره ۶۰ میگوید، اعتیاد درمانگر ندارد ، راهنما درمانگر نیست، درمانگر اعتیاد، رهجو است، تمام مسئولیت درمان روی دوش رهجو است، رهجو نباید انتظار داشته باشد که راهنما تمام وقت در خدمت او باشد، او راهنماست. رهجو باید از راهنما سوال کند تا راهنما جواب بدهد. رهجو باید برنامه بخواهد تا راهنما برنامهی کاهش مصرف را ارائه بدهد. رهجو باید به دنبال راهنما باشد نه اینکه راهنما به دنبال رهجو باشد.
راهنما متخصص همهی علوم و یا مشاور مسائل خانوادگی یا شغلی يا اقتصادي نیست. او راهنمای درمان اعتیاد است.
رهجو نباید توقع داشته باشد که راهنما همهی سوالات او را در هر زمینهای جواب بدهد و اگر جواب نداد یا ندانست، بگوید راهنمای من نمیداند، رهجو نباید راجع به مسائل خصوصی زندگی خود که ربطی به راهنما ندارد از او راه کار بخواهد، حل این گونه مسائل به عهدهی رهجوست و آموزشهای کنگره ۶۰ به طور غیر مستقیم، حل مشکلات را به رهجو میآموزد.
رهجو نباید توقع داشته باشد که راهنما ساعتها درکنار او باشد و با او حرف بزند. او کارهای دیگری هم دارد و رهجوهای دیگری هم دارد.
رهجو نباید وقت و بیوقت با راهنما تماس تلفنی بگیرد و از او سلب آسایش کند، رهجو یاد میگیرد زمانی که در کنگره حضور دارد و در موقع مناسب سوالاتش را از راهنمایش بپرسد.
وظایف رهجو در قبال خانواده، کار و زندگی :
رهجو در کنار وظایف خود در قبال راهنما و کنگره ۶۰ موظف است به وظایف خود در مورد خانواده و زندگی نیز درست عمل کند. رهجو نمیتواند تمام زندگیش را برای کنگره و راهنما بگذارد و از زندگی و خانوادهی خود غافل شود. نگهبان کنگره ۶۰ تقریبا در اکثر سیدیها و نوشتارها و آموزشهای خودشان بارها به این مسئله اشاره کردهاند که ما بایستی پایههای مالی زندگی خود را مستحکم کنیم و برای خانوادهی خود وقت بگذاریم و طوری عمل نکنیم که آنها از ما ناراضی باشند. البته بنیان کنگره ۶۰ در سخنان خود به این موضوع اشاره کردند که خانوادهها نباید انتظار داشته باشند که شخص پس از در مان در کنگره تمام مسائل و مشکلات او حل شود و کوچکترین ایرادی در عملکرد و رفتار او وجود نداشته باشد. کار کنگره ۶۰ درمان اعتیاد است و البته در کنار آن شخص بسیاری از قوانین زندگی را نیز میآموزد اما عمل کردن به این آموزهها سالها وقت میخواهد و انتظار یک دگردیسی کامل در این یک سال انتظاری بیش از حد است.
اینها خلاصهای از بایدها و نبایدها در حوزهی وظایف رهجو بود که قدر مسلم نمیتواند کافی باشد. یک هفته فرصت داریم تا در این خصوص در بخش گفت و شنود کارگاه های آموزشی در باب این موضوع مشارکت داشته باشیم .
از آنجایی که همهی ما رهجو هستیم حتی اگر راهنما باشیم، آرزو میکنیم رهجوی خوبی باشیم و راهنما و کنگره ۶۰ از ما راضی باشد تا در ادامه، خداوند نیز از ما راضی باشد زیرا اگر رضایت و خواست خداوند نباشد، رسیدن به درمان و رهایی و در ادامه رسیدن به دیگر مراتب، غیر ممکن خواهد بود.
به شما عزیزان پیشنهاد میکنیم شنیدن و یا مطالعهی سخنان بنیان و نگهبان کنگره ۶۰ را در خصوص این دستور جلسه از دست ندهید.
ارسال: راهنمای لژیوندوم مسافرعلی
- تعداد بازدید از این مطلب :
1261