گر تو با بد، بد کنی پس فرق چیست؟

به نام قدرت مطلق الله

جلسه اول از دوره پانزدهم سری جلسات کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره60 نمایندگی شوشتر به استادی راهنمای محترم، مسافر محمد، نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر علی اصغر با دستور جلسه: "آداب و معاشرت، ادب و بی ادبی، تعادل و بی تعادلی " در روز سه شنبه مورخ 1405.03.18 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد جلسه:

سلام دوستان، محمد هستم یک مسافر، ابتدا از دبیر جلسه بابت ارائه گزارش کامل و خوبشان تشکر می‌کنم. همچنین رهایی شعبه را به تک‌تک اعضا، به‌ویژه راهنمایان محترم، خدمتگزاران عزیز و در رأس جناب مهندس، تبریک عرض می‌کنم. امیدوارم همواره شاهد رهایی‌های بیشتر باشیم؛ زیرا رهایی‌ها برای من از ارزش بسیار بالایی برخوردار هستند.هر زمان که به گذشته خود رجوع می‌کنم و مسیر زندگی‌ام را مرور می‌کنم، بیش از پیش متوجه لطف خداوند می‌شوم. خدا را شاکرم که در مکانی قرار گرفته‌ام که هم آموزش می‌گیرم و هم از درون در حال رشد و تغییر هستم. همچنین دوستانی واقعی در کنار خود دارم که صداقت و درستی آنان برایم بسیار ارزشمند است و بابت این نعمت بزرگ از خداوند سپاسگزارم. امیدوارم تمامی افرادی که به رهایی رسیده‌اند در مسیر خود ثابت‌قدم باشند و برای تکامل و پیشرفت خویش تلاش کنند؛ زیرا اگر در صراط مستقیم حرکت کنند، بدون شک به جایگاه مطلوب خود خواهند رسید. در مورد دستور جلسه که «آداب معاشرت، ادب و بی‌ادبی» است. به یاد دارم در اوایل سفر اول، حدود دو یا سه ماه از سفرم گذشته بود که راهنمایم در لژیون فرمودند: «هر کس ادب داشته باشد، نیمی از مسیر را طی کرده است.» آن زمان عمق این سخن را درک نمی‌کردم، زیرا آگاهی لازم را نداشتم؛ اما به مرور زمان و با دریافت آموزش‌های کنگره، مفهوم آن را بهتر فهمیدم. امروز به این نتیجه رسیده‌ام که ادب و احترام از مهم‌ترین ویژگی‌های یک انسان است. بارها از جناب مهندس شنیده‌ایم که با ساده‌ترین بیان، عمیق‌ترین مفاهیم را آموزش می‌دهند. ایشان می‌فرمایند: «عده‌ای باور می‌کنند و عده‌ای باور نمی‌کنند؛ انتخاب با خودشان است و هیچ اجباری در کار نیست.» این سخنان باعث شد بارها به درون خود رجوع کنم و به این نتیجه برسم که هیچ چیز بهتر از قرار گرفتن در مسیر آموزش و رشد نیست. هر چه بیشتر در این مسیر حرکت می‌کنم، آرامش و آسایش بیشتری را تجربه می‌کنم. سعی می‌کنم گذشته خود را فراموش نکنم؛ زیرا هرگاه از گذشته‌ام غافل می‌شوم، اندکی از مسیر فاصله می‌گیرم. خوشبختانه در کنگره افرادی هستند که با تجربه و محبت خود ما را راهنمایی می‌کنند و مانع انحراف از مسیر می‌شوند. یکی از مهم‌ترین دستاوردهایی که در کنگره به آن رسیده‌ام، موضوع فرمانبرداری است. پیش از ورود به کنگره فردی بودم که به سختی نصیحت و آموزش را می‌پذیرفتم؛ اما با گوش دادن به مشارکت‌های پیشکسوتان و عمل کردن به آموزش‌ها، تغییرات ارزشمندی در زندگی من ایجاد شد.

همیشه در دعای پایانی از خداوند می‌خواهم که حس دریافت من را افزایش دهد تا بتوانم خودم را بهتر بشناسم و در جهت تغییر و رشد حرکت کنم. به نظر من یکی از نشانه‌های انسان باادب این است که اگر در جایی با سخن یا رفتاری نامناسب مواجه شد، آن را با بی‌ادبی پاسخ ندهد. اگر قرار باشد ما نیز همان رفتار را تکرار کنیم، تفاوت میان ادب و بی‌ادبی چه خواهد بود؟ رعایت همین نکات ساده می‌تواند کمک بزرگی در مسیر زندگی و درمان ما باشد. در پایان از خداوند بابت تمامی این آموزش‌ها سپاسگزارم و از همه شما عزیزان نیز تشکر می‌کنم که با حضور خود باعث شده‌اید این مکان به محیطی امن و مؤثر برای درمان و آموزش تبدیل شود.

در پایان خاطره کوتاهی را بیان می‌کنم. روزی از یکی از راهنمایان پرسیدم: «چگونه می‌توانم پیام کنگره را به دیگران منتقل کنم؟» ایشان فرمودند: «با عمل خودت. نیازی به کار دیگری نیست؛ رفتار، کردار و پوشش مناسب تو بهترین پیام برای دیگران است.» این سخن تأثیر عمیقی بر من گذاشت و متوجه شدم که بهترین راه انتقال پیام کنگره، عمل سالم و درست است. امیدوارم بتوانم در این مسیر ثابت‌قدم بمانم، حضور مؤثر داشته باشم و هر روز آموزش بیشتری کسب کنم.

سپاسگزارم که به صحبت‌های من توجه کردید.