جلسه چهارم از دوره پنجاه و پنجم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران نمایندگی سمنان با استادی ایجنت همسفر الهه، نگهبانی راهنمای نیکوتین همسفر سحر و دبیری همسفر فاطمه با دستورجلسه «آداب معاشرت، ادب و بیادبی، تعادل و بیتعادلی» روز دوشنبه ۱۸ خرداد ماه ساعت ۱۶:٠٠ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
ابتدا از نگهبان جلسه همسفر سحر، تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا امروز در این جایگاه خدمت کنم؛ همچنین از خداوند سپاسگزارم که همواره فرصتهایی را برای رشد، آموزش و شناخت بیشتر خود در اختیار ما قرار میدهد تا بتوانیم خود را محک بزنیم و بهدنبال نشانههای الهی باشیم. از راهنما همسفر سعیده نیز بابت این دعوت قدردانی میکنم و امیدوارم برکات این عمل را در آینده مشاهده کنند. دستورجلسه امروز از موضوعات مهم و در عین حال عمیق برخوردار است. امسال برداشت متفاوتی از این دستورجلسه داشتم و مدام از خود میپرسیدم که چرا آداب معاشرت در کنار ادب و تعادل قرار گرفته است؟
برای پاسخ به این پرسش میتوان به یک مثال ساده اشاره کرد. زمانیکه قصد آشپزی داریم، لازم است قوانین و اصول آن را رعایت کنیم تا غذایی مطلوب تهیه شود و مورد پسند اعضاء خانواده قرار گیرد. اگر نتیجه مطلوب نباشد و موجب نارضایتی شود، نشاندهنده آن است که اصول لازم رعایت نشده است. در زندگی نیز برای رسیدن به آرامش و لذت از حیات، لازم است قوانین مشخصی را رعایت کنیم. در روابط اجتماعی و معاشرت با دیگران نیز هر چه این اصول بیشتر رعایت شود، حس بهتری را تجربه خواهیم کرد.
در طول سالهایی که در کنگره۶۰ حضور داشتهام، بیش از هر چیز به اهمیت «حس» پی بردهام. اگر حس وجود نداشته باشد انگیزهای برای حرکت، آموزش و حضور در کنگره نیز وجود نخواهد داشت. حس از جمله مؤلفههای صور پنهان است و برای رشد و تکامل آن، نیازمند آموزش هستیم؛ بنابراین لازم است خود و نفس خویش را بشناسیم و به ارزش و اهمیت آن پی ببریم.
یکی از مهمترین برداشتهای من از این دستورجلسه، موضوع شکرگزاری است. انسان باید هم نسبت به نعمتهایی که خداوند در اختیار او قرار داده و هم نسبت به آن چه هنوز زمان دریافتش فرا نرسیده است، شکرگزار باشد. اگر بهصورت علمی به نعمتهای الهی نگاه کنیم، متوجه عظمت و حکمت آنها خواهیم شد و درمییابیم که چه اندازه سپاسگزاری وجود دارد. نبود شکرگزاری، نشاندهنده فاصله گرفتن از حس خوب و رضایت درونی است.
شکرگزاری باید از نزدیکترین افراد زندگی ما آغاز شود از خانواده، همسر و فرزندان. تجربه شخصی من نشان داده است که هرچه بیشتر در این مسیر تلاش کنیم، نتایج ارزشمندتری به دست خواهیم آورد. بسیاری از پدیدههای طبیعی که در اطراف ما وجود دارند نیز بر اساس حکمت و قوانین مشخصی آفریده شدهاند و هر کدام نقشی در حفظ تعادل هستی ایفا میکنند.
همانطور که در جهان هستی برای هر موضوعی قانون و قاعدهای وجود دارد در کنگره۶۰ نیز قوانین مشخصی حاکم است. برای مثال تازهواردان پس از مدتی متوجه فلسفه پوشیدن لباس سفید میشوند یا میآموزند که رعایت سکوت در جلسات تا چه اندازه اهمیت دارد. قوانینی که توسط مهندس دژاکام تدوین شدهاند برای ایجاد بستری مناسب جهت درمان، آموزش و خودشناسی هستند؛ نه برای سختگیری یا اعمال قدرت. همه ما با هدف مشترکی در این مکان حضور داریم و آن حرکت در مسیر درمان و رشد است.
در مقالهای خواندم که نوشته بود: «هرچه انسان باادبتر باشد، متعادلتر است». همچنین در سیدیهایی مانند «دیپلماسی»، «آداب معاشرت» و «سازگاری»، آقای مهندس به اهمیت این موضوعات اشاره کردهاند. ایشان در سیدی «سازگاری» میفرمایند: «انسانهایی که میتوانند خود را با شرایط و محیطهای مختلف سازگار کنند و از آموزشهای خود بهره بگیرند، انسانهایی بیدار، آگاه و دارای نقطه تحمل بالا هستند و در نهایت موفق خواهند بود».
بخش مورد علاقه من در این دستورجلسه، موضوع تعادل است. اگر انسان تمامی نعمتها و آفریدههای هستی را ببیند؛ از درختان و طبیعت گرفته تا خانواده، راهنما، رهجو و سایر انسانها، اما نسبت به آنها قدردان نباشد در حقیقت خود را از نعمت شکرگزاری محروم کرده است. جایگاه خدمت نیز یکی از نعمتهای بزرگی است که همواره بابت آن شکرگزار بودهام؛ همانطور که در خانواده، پدر جایگاه ارزشمندی دارد، پدرِ همسر نیز محترم و ارزشمند است؛ همانگونه که فرزندان ما عزیز هستند، فرزندان دیگران نیز ارزشمند و قابل احتراماند. در نهایت، پیام اصلی این دستورجلسه برای من این است که انسان باید نسبت به آنچه در زندگی مشاهده میکند آگاه باشد از آن بهره ببرد و همواره روحیه قدردانی و شکرگزاری را در خود تقویت کند.
مرزبان کشیک: همسفر اعظم، مسافر حسن
عکاس: همسفر فهیمه رهجوی همسفر راهنما راضیه (لژیون پنجم)
تایپ و ویرایش: همسفر فاطمه رهجوی همسفر امالبنین (لژیون هفدهم)
ارسال مطلب: همسفر اعظم مرزبان خبری
همسفران نمایندگی سمنان
- تعداد بازدید از این مطلب :
0