عطر آرامش در مسیر رهایی

جلسه سوم از دوره ششم جلسات سردار نمایندگی عطار نیشابوری با استادی راهنما همسفر سمیه، نگهبانی همسفر عصمت و دبیری همسفر اکرم با دستورجلسه «آداب معاشرت، ادب و بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی» روز دوشنبه ۱۸ خرداد‌ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

دستور جلسه: آداب معاشرت، ادب، بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی است. وقتی که این دستور جلسه را خواندم، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که ما معمولاً آداب معاشرت را در نوع صحبت کردن می‌دانیم. به دیگران بی‌احترامی نکنیم و موقع صحبت کردن از کلمات مناسب استفاده کنیم. ولی در کنگره یاد گرفتیم که ادب و تعادل فراتر از این رفتارها است. در کنگره، تعادل و ادب در عمل را به ما آموزش داده است. یاد گرفتیم که به قوانین احترام بگذاریم، جایگاه‌ها را بشناسیم و به صحبت‌های دیگران گوش بدهیم.

مشکلات رحمت خداوند هستند؛ اگر مطمئنیم راه درست را انتخاب کرده‌ایم؛ پس در صراط مستقیم قرار گرفته‌ایم و نباید ناامید شویم. خداوند و نیروهای الهی ما را یاری خواهند کرد، تغییر یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد. حقه ذهن می‌خواهد انسان را به عجله تشویق کند که چرا تغییر نمی‌کنی؟ دیر شد، پس کی اتفاق می‌افتد؟ تغییر آرام‌آرام اتفاق می‌افتد؛ باید صبور باشیم تا با گذشت زمان آموزش بگیریم و به تغییر و تعادلی که مدنظر داریم برسیم.

من همیشه به این فکر بودم که مشکل خودم و خانواده‌ام حل شود؛ ولی هرچه جلوتر رفتم و آموزش گرفتم، متوجه شدم کنگره فقط برای درمان اعتیاد نیست. کنگره به ما چگونه زیستن با وجود مشکلات را می‌آموزد، چگونه زندگی کردن در لحظه و لذت بردن از زندگی را یاد می‌دهد.

جایگاه دنوری برای من، بیشتر از اینکه یک تصمیم مالی باشد، یک تغییر نگرش بود. زمانی که احساس کردم به آرامش رسیده‌ام و یک شب با آرامش سر روی بالین می‌گذارم و خانواده‌ام حالشان خوب است، سعی کردم که جبران کنم. من با همه وجود رنج را حس کرده بودم، پس آرامش را هم عمیق حس می‌کردم و برای همه این‌ها مدیون خداوند و کنگره۶۰ هستم.

بی‌ادبی فقط در کلام نیست، همین که خداوند به من انسان لطف و محبت داشته است و نعمت بخشیده؛ ولی من فراموش کنم، عین بی‌ادبی است. معادله زندگی خیلی ساده است. در قانون کائنات، هر چیزی را که دریافت می‌کنی؛ باید پس بدهی؛ اگر برای نفس کشیدن دم گرفتی، باید بازدم پس بدهی، در غیر این صورت چرخه حیات متوقف خواهد شد؛ اگر محبت گرفتی، باید محبت کنی، روزی گرفتی، از آن ببخشی. با این کارها چرخه حیات روان خواهد چرخید و رو به رشد می‌رود.

برای رها کردن خسیس نباشید؛ اگر احساس کردی که خداوند نعمتی به تو بخشیده، شکرگزار باش و هر گونه خودت صلاح می‌دانی آن را جبران کن. خداوند حتی یک شکرگزاری کوچک را از من می‌پذیرد. او صفات نیک خودش را در وجود انسان، در ابعاد کوچک قرار داده است، پس هرکس می‌تواند آن صفات را در خودش فعال کند.

من صفت بخشش را در خودم فعال کردم و وارد لژیون سردار شدم. در واقع من برای رهایی به تهران رفتم. آن روز ۱۷ نفر اجازه پهلوانی گرفته بودند و آن‌قدر شاد بودند که از خدا خواستم اجازه دهد این حس را من هم تجربه کنم. دو هفته بعد لژیون سردار بود و من به طور اتفاقی مطلبی در گوشی دیدم که نوشته بود در دنیا رزق و روزی فراوان است و این از راه‌های شیطان می‌باشد که مدام می‌گوید برای بخشیدن؛ اگر کم بیاوری خودت چه می‌کنی؟ این‌جا به تو وعده کمبود می‌دهد. متوجه شدم تصمیم درست را گرفته‌ام.

بعد از مدتی در قسمت خزانه‌داری سردار خدمت کردم و حالم بسیار خوب بود. از خدا خواستم جایگاه دنوری را تجربه کنم. آقای مهندس می‌فرمایند: «ما مالک هیچ چیزی نیستیم و هیچ چیز مال ما نیست و همه چیز به صورت امانت به ما سپرده شده است، چیزی مال ما است که بتوانیم از آن ببخشیم.» امروز خداوند به من توفیق خدمت در لژیون سردار را داده است و من می‌توانم جبران کنم و تمام تلاش خودم را در این راه خواهم کرد.

تایپ: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر مهتاب (لژیون ششم)
عکس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر صفیه (لژیون یکم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی عطار نیشابوری