دانایی موثر پله‌ای برای رشد و رسیدن به آرامش

جلسه دوم از دوره سی و هفتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی گیلان به استادی همسفر مبینا، نگهبانی همسفر مطهره و دبیری همسفر فهیمه با دستور جلسه «آداب معاشرت، ادب و بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی» روز دوشنبه 18 خردادماه ۱۴۰۵ ساعت ۱7:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
در ابتدا خداوند را شاکر و سپاسگزارم که بار دیگر فرصت خدمت در این جایگاه نصیبم شد تا آموزش بگیرم. از بنیان کنگره‌۶۰، مهندس دژاکام صمیمانه قدردانی می‌کنم که چنین بستر مقدسی را فراهم نمودند تا ما از ظلمت جهل به سوی نور دانش، آگاهی و آرامش حرکت کنیم. همچنین از راهنمایانم در کنگره‌۶۰ کمال تشکر را دارم؛ بدون شک اگر حمایت‌ها و آموزش‌های ناب آنها نبود من امروز در این جایگاه قرار نداشتم. مهندس  دژاکام در سی‌دی آداب و معاشرت به نکات بسیار کلیدی و کاربردی اشاره فرموده‌اند. مواردی نظیر آداب سخن گفتن، راه رفتن، مهمان‌داری، رعایت حریم خصوصی و وقت‌شناسی، مفاهیمی هستند که شاید از کودکی با آن‌ها آشنا بوده‌ایم؛ اما عملیاتی کردن و اجرایی نمودن این قوانین در بستر کنگره‌۶۰، مفهوم عمیق‌تری پیدا می‌کند.

پیش از ورود به کنگره برداشت من از واژه ادب تنها به درست صحبت کردن خلاصه می‌شد؛ اما امروز به لطف آموزش‌ها آموخته‌ام که ادب یعنی؛ احترام به قوانین، رعایت حریم و حقوق دیگران و ارج نهادن به زمان. در حقیقت نوع برخورد و رفتار ما در مواجهه با مسائل مختلف، نشان‌دهنده سطح تعادل و ادب ماست و عدم رعایت این اصول، خروج از گردونه تعادل محسوب می‌شود. پرسش اساسی این است که چگونه می‌توان به تعادل و آداب صحیح دست یافت؟ کلید این قفل تبدیل دانایی به دانایی مؤثر است. این مهم تنها با رشد متوازن اضلاع مثلث دانایی یعنی آموزش، تجربه و تفکر میسر می‌گردد. همان‌گونه که مسافران برای رسیدن به درمان و تعادل باید از مثلث جسم، روان و جهان‌بینی عبور کنند؛ چرا‌که در فرهنگ کنگره‌۶۰ آموخته‌ایم‌؛ درمان فوق ترک و تعادل فوق درمان است.

یکی از نکات کلیدی و آموزنده‌ای که مهندس دژاکام در این سی‌دی مطرح فرمودند و به کارگیری آن تغییرات شگرفی در زندگی ایجاد می‌کند، این است که هیچ انسانی ذاتاً بد نیست؛ بلکه رفتارهای نادرست ریشه در ناآگاهی و سطح دانایی افراد دارد. زمانی‌که بپذیریم هر شخص بر مبنای میزان دانایی خود عمل می‌کند، دیگر از رفتار دیگران آزرده نمی‌شویم و از قضاوت کردن فاصله می‌گیریم. این نگرش، بذر آرامش را در وجود ما می‌کارد و ما را به تعادل نزدیک‌تر می‌کند؛ چرا‌که رنج بشر ریشه در نادانی دارد. در اوایل سفر همواره با این چالش مواجه بودم که تذکرات خدمت‌گزاران را نوعی ایرادگیری، گیر دادن و اذیت کردن تلقی می‌کردم. مدام در ذهن خود می‌گفتم: این‌ها که ادعای آموزش‌دیدگی دارند، چرا چنین برخوردی می‌کنند؟ به‌جای تفکر در محتوای کلام، درگیر این گمان بودم که چرا میان این همه نفر به من تذکر می‌دهند؟ تصور می‌کردم با من مشکل شخصی دارند و حتی بارها تصمیم به ترک کنگره گرفتم.اما امروز به این درک رسیده‌ام که مشکل از تذکر آن‌ها نبود؛ بلکه ریشه در عدم تعادل من داشت.

زمانی‌که انسان از تعادل خارج باشد، حتی سخنان خیرخواهانه را نیز قبول نمی‌کند و سریعاً جبهه‌گیری می‌کند. اکنون متوجه شده‌ام که همان تذکرها، بذرهای رشد و پیشرفت من بودند تا به مرتبه کنونی از آگاهی دست یابم. این آموزش‌ها همچون تلنگری بود که مرا به مرحله‌ای فراتر سوق داد؛ آموختم که تذکر به‌جا نه‌تنها بی‌احترامی نیست، بلکه نردبانی برای صعود و بستری برای تغییرات ناگهانی و مثبت است. در پایان باید بگویم که ادب، چشمه‌ای است که از درون می‌جوشد و تعادل، بنایی است که توسط خود انسان ساخته می‌شود. اگر امروز خشم درونی من فروکش کرده، کمتر عصبانی می‌شوم و بابت هر مسئله‌ای رنجیده خاطر نمی‌گردم، مدیون آموزش‌های ناب کنگره‌۶۰ و راهنمایم هستم که توانسته‌ام ذره‌ای از آن‌ها را در زندگی خود عملیاتی کنم. امیدوارم هر روز یک قدم به تعادل نزدیک‌تر شویم و ادب را نه‌تنها در کلام، بلکه در رفتار و عمل خود متجلی سازیم.

در ادامه تصاویر اهدا لوح تقدیر به اعضای لژیون سردار

مرزبانان کشیک: همسفر مونا و مسافر حجت
تایپیست: همسفر ژاله رهجوی راهنما همسفر شبنم (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر صدف رهجوی راهنما همسفر مرجان (لژیون یازدهم)
ویرایش: همسفر سیمین رهجوی راهنما همسفر شبنم (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر نجوا رهجوی راهنما همسفر هانیه (لژیون سوم)

همسفران نمایندگی گیلان