مقدمه:
تعادل؛ یعنی پایداری؛ یعنی هر چیزی سر جای خودش پایدار باشد. هر ساختاری که در مقابل فشارهای وارده و نیروها، استحکام و پایداری خود را حفظ نماید، میتوانیم بگوییم که تعادل دارد؛ بنابراین یکی از دلایلِ درمانِ موفق در کنگره۶٠ رسیدن به تعادل است. درصدِ برگشت به اعتیاد در رهاشدگانِ کنگره۶٠ بسیار پایین است؛ به این دلیل که آنها نهتنها به درمان رسیدهاند؛ بلکه به موازاتِ درمان، به تعادل نیز رسیدهاند؛ یعنی به پایداری رسیدهاند. مسئله تعادل و بیتعادلی بسیار حائز اهمیت است. امروزه انسانها از تعادل خارج شدهاند، دیگر آن متانت و آرامش را ندارند، این بیتعادلی در جامعه امروز، هم در قشر مصرفکننده موادمخدر هست و هم در انسانهای سالم و تحصیلکرده و هم در افراد ثروتمند دیده میشود. کسی که تعادل ندارد علاوه بر رنجش خودش باعث رنجش دیگران نیز میشود. آداب و معاشرت هم به تعادل و هم به بیتعادلی برمیخورد؛ زیرا کسی که ادب دارد گویی تعادل دارد. آداب؛ یعنی روش، آیین، رسم، هر چیزی دارای یک آدابی است. در مرحله انسانی ما هیچ چیز نداریم که آداب یا روش نداشتهباشد؛ برای مثال این نکتهها را میگویم: مثلاً غذا خوردن رسم و روش خود را دارد؛ چه ساعت خوردن و چه میزان خوردن و چه نوع غذاهایی خوردن... بعضی از انسانها ممکن است در غذا خوردن حد اعتدال و تعادل را نگه ندارند، بعضیها ممکن است بسیار خسیس باشند و کم غذا بخورند که این هم تعادل نیست و یا ممکن است کسی در غذا خوردن پرخوری بکند و چاق شود که آن هم میشود بیادبی که در فیزیولوژی انسان اثر میگذارد. سخن گفتن نیز آدابی دارد، اگر درست صحبت نکنیم و بر گفتارمان مسلط نباشیم و حرف زشت و توهینآمیز از دهانمان بیرون بیاید و در میان حرف دیگران صحبت کنیم ، کاملاً بیادبی است. در مهمانداری وقتی که مهمان داریم و میخواهیم غذا به مهمانمان بدهیم، ادب این است که با مهمانمان سر سفره بنشینیم، با او غذا بخوریم و مدام از سر سفره بلند نشویم و بیاییم و برویم. اولین کسی که شروع به غذا خوردن میکند ما باشیم و آخرین نفر هم خودمان باشیم؛ بنابراین صاحبخانه باید غذای خودش را خیلی آرام بخورد. در سلام کردن هم به بزرگترها باید سلام کنیم، در دست دادن، اول اگر فرد بزرگتر مایل بود باید دست دراز کند. در دست دادن به خانمها، اگر خانم مایل بود آقا میتواند به او دست بدهد. وقتی یک آقا با یک خانمی صحبت میکند از کلمات مُفرد، مانند: "تو" استفاده نمیکند، به جهت احترام ما در زبان فارسی از کلمه "شما" استفاده میکنیم. جلوی یک بزرگتر نباید پایمان را دراز کنیم. وقتی راهنما وارد لژیون میشود، به احترامش باید بلند شویم. نظم داشتن از نشانههای ادب است، اگر من قرار ملاقات با کسی دارم، اگر سر زمان به محل ملاقات برسم فرد باادبی هستم، در غیراینصورت خیر. ماشینسواری هم آدابی دارد، اگر سرعتمان تند باشد، بوق زیادی بزنیم، جلوی پل پارک کنیم، ماشین را وسط خیابان نگهداریم و سد معبر کنیم، آشغال را از شیشه ماشین به خیابان و جاده پرت کنیم، نشانه بیادبی هستند. مطالب دیگری بهعنوان بیادبی اطلاق میشوند، دروغ گفتن، بیادبی و بیتعادلی است، کسی که سخنچین است، انسان بیادبی است، کسی که در امور دیگران تجسس میکند انسان بیادبی است. هر انسانی برای خودش یک حریم دارد و این حریم باید محترم شمرده شود. پدر و فرزندی، مادر و فرزندی، زن و شوهری باعث نمیشود که این حریم شکسته شود. یکی از این حریمها این است که هیچکدام حق ندارند دست در جیب یا کیف همدیگر کنند، چون بیادبی محسوب میشود. موبایل همدیگر را چک کردن هم بیادبی است. اگر من موبایل دختر یا پسرم را چک میکنم و اسمش را تربیت میگذارم این تربیت نیست، اگر من برای فرزندم وقت گذاشتم و کارهایی که دوست دارد برایش انجام بدهم مثلاً: با او به پیادهروی بروم، با او فیلم ببینیم و با او شوخی کنم که حالش خوب شود، اینها میشود تربیت، نه تجسس کردن.
نتیجهگیری:
از همه این گفتهها نتیجه میگیریم: اگر انسانی بدی میکند از جهل و نادانی اوست. بهطورکلی بدی را کسی میکند که نمیداند. اولین دلیلی که انسانها بدی میکنند برای این است که خوبی را یاد نگرفتهاند و به دانایی و آگاهی نرسیدهاند، انسانی که دانا باشد بدی نمیکند، گناه نمیکند. ما اگر ذرهذره دانش و تجربه و آگاهیمان را بالا ببریم و اگر این تفکر را هم داشتهباشیم که انسانها اگر بدی میکنند در اثر عدمآگاهی و دانششان است از درد و رنج خودمان کم میشود.
منابع: سیدی تعادل و بیتعادلی ادب و بیادبی
متون کنگره۶٠
نویسنده: همسفر مانیا رهجو راهنما همسفر مریم (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر افسانه (ر) رهجو راهنما همسفر مریم ( لژیون دوم)
ویرایش: همسفر فهیمه رهجو راهنما همسفر فاطمه( لژیون چهارم) دبیر سایت
ارسال: همسفر مریم نگهبان سایت
همسفران نمایندگی اسبیکو خرمآباد
- تعداد بازدید از این مطلب :
63