وادی سوم با کلمه باید شروع میشود، «باید این را بدانیم که هیچ موجودی به اندازه خودِ انسان، به خودش فکر نمیکند.» این وادی به من آموخت که مسئولیت زندگی، تصمیمات و مشکلاتم را پذیرا باشم که اشتباهاتم را با جان و دل بپذیرم و با سختیها مبارزه کنم.
در این سالها که در کنار مسافرم (مصرفکننده مواد مخدر) بودهام، آسیبهای روحی و روانی بسیاری به من وارد شده است. من هم درست مانند مسافرم، به آموزش نیاز دارم و برای رسیدن به آرامشِ درونی، باید قدمهایی بردارم تا بتوانم مادر و همسر بهتری برای خانوادهام باشم. این درک، بیشترین تأثیر را بر من گذاشت؛ پس سعی کردم با تفکری درست، مسائل زندگیام را با آرامش حل کنم و راه خودم را پیدا کنم.
حالا که به این وادی رسیدهایم، میخواهیم آغاز تازهای را شروع کنیم؛ آغازی که ما را به سلامتی، صلح، آرامش و آسایش برساند. ما در کنگره۶۰ چیزی را یاد نمیگیریم که به کارمان نیاید؛ هر آنچه میآموزیم، باید ابزاری برای بهبود زندگیمان باشد.
ما باید با نگاه کردن به طبیعت، از آن درس بگیریم؛ چرا که تمام بزرگان از طبیعت الگو گرفتهاند. از اختراع هواپیما که با مشاهدهی پرواز پرندگان الهام گرفته شد، تا پیچیدهترین مسائل زندگی، همه میتوانند از طبیعت الگوبرداری شوند.
باید کلیدِ مسیر اصلی خود را پیدا کنیم؛ یعنی با استفاده از قدرت تفکر، راه را بیابیم. «کلید» نماد گشودن هر مشکلی است؛ همانطور که برای ورود به هر اتاقی، داشتن کلید الزامی است، برای حل هر مسئلهای نیز باید کلید آن را در دست داشته باشیم. در این وادی آمده است که اگر انسان خود به جستجو نپردازد، حتی اگر با ماهرترین کاوشگران جهان نیز همنشین باشد، به حقیقت نخواهد رسید.
انسان تا زمانی که خود دست به مطالعه و کاوش نزند، به مقصد نمیرسد. همانطور که با حضور در میان شاعران نیز کسی شاعر نمیشود مگر آنکه خود شعر بگوید، در حل مشکلات نیز بالاترین نقش بر عهدهی خودِ ماست.
برداشت از سیدی وادی سوم
نویسنده: همسفر نسترن رهجوی راهنما همسفر میترا (لژیون سوم)
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بروجرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
337