ادب بسترساز آموزش‌پذیری

ادب یکی از مهم‌ترین اصول زندگی ما است؛ چرا که با رعایت اصول آداب و معاشرت می‌توانیم زندگی با ثبات و آرامشی داشته باشیم و همچنین تعادل، البته بگوییم آداب و معاشرت هم به تعادل و بی‌تعادلی بر می‌گردد؛ چون کسی که ادب دارد، تعادل دارد و کسی که بی‌ادب است، تعادل ندارد. واژه تعادل به مفهوم پایداری است، هر ساختاری که در مقابل نیروها و فشارهای وارده، قوام، استحکام و پایداری خود را حفظ نماید می‌توانیم بگوییم که تعادل دارد. بنابراین یکی از دلایل درمان موفق و پایدار در کنگره۶۰ رسیدن به تعادل است.

اگر درصد برگشت به اعتیاد در رهاشدگان کنگره۶۰ بسیار پایین است به این دلیل است که آن‌ها نه تنها به درمان رسیده‌اند، بلکه به موازات درمان به تعادل نیز رسیده‌اند؛ یعنی به پایداری در زندگی رسیده‌اند پس می‌توانیم نتیجه بگیریم ادب و تعادل تأثیر مستقیم بر روی همدیگر دارند و طبق گفته استاد امین، یکی از ضلع‌های مثلث دانایی آموزش است که با تفکر و تجربه کامل می‌شود. در کنگره۶۰ ما یاد می‌گیریم که ادب تنها یک کلمه نیست؛ بلکه یک ابزار برای درمان و تعادل است. کسی که به جایگاه مسافر یا همسفر، پيشکسوتان، راهنما و قوانین کنگره احترام می‌گذارد در واقع دارد بستری برای رسیدن به حال خوش و درمان قطعی مهیا می‌کند و همچنین روابط بهتری هم دارد.

در مسیر درمان در کنگره۶۰، ما می‌آموزیم که ترک تنها شروع کار است و هدف نهایی، رسیدن به تعادل است. طبق آموزه‌های جناب مهندس دژاکام، ادب تنها یک رفتار اجتماعی نیست، بلکه نشانه‌ شناخت است؛ یعنی شناخت حد و مرزها، شناخت سلسله‌ مراتب و شناخت جایگاه خود در هستی. وقتی ما آداب و معاشرت را رعایت می‌کنیم، در واقع داریم حریم‌ها را حفظ می‌کنیم. بی‌ادبی در کنگره، بزرگ‌ترین دشمن تعادل است؛ زیرا فرد بی‌ادب، با درهم‌ شکستن حریم‌های دیگران و نادیده گرفتن سلسله‌ مراتب، در واقع دارد ساختار آموزشی و امنیت لژیون را تهدید می‌کند.

از سوی دیگر، همان‌طور که در مباحث اخلاق و تربیت توسط استاد امین تأکید می‌شود، ادب و معاشرت صحیح، بخشی از فرآیند تزکیه است. تزکیه؛ یعنی پاکسازی رفتارهای ناخودآگاه و افراطی که از دوران مصرف یا بی‌تعادل گذشته در ما باقی مانده است. بی‌ادبی، نشانه‌ یک روح ناپاکی و عدم انضباط درونی است. کسی که نمی‌تواند در برخورد با همسفران، راهنما یا پیشکسوتان خود مؤدب باشد، در واقع هنوز نتوانسته است بر نفس خود مسلط شود و دچار بی‌تعادلی اخلاقی شده است.

تعادل در آداب؛ یعنی بدانیم کجا باید سکوت کنیم، کجا باید صحبت کنیم و چگونه از کلمات برای ساختن یا تخریب استفاده کنیم. بی‌تعادلی در معاشرت، یعنی یا در افراط؛ مانند خودنمایی و تجاوز به حریم دیگران و یا در تفریط؛ مانند انزوا و بی‌توجهی به آداب جمعی قرار بگیریم. ما آموخته‌ایم که ادب، بسترساز آموزش‌پذیری است؛ چرا که فرد مؤدب، گوش شنوا و قلب آماده‌ برای دریافت آموزه‌های جهان‌بینی دارد. در نهایت، هدف ما از رعایت این آداب، تنها رعایت تشریفات نیست، بلکه تبدیل شدن به انسانی است که رفتار، گفتار و کردار در تعادل کامل باشد. انسانی که باادب، آرامش خود و دیگران را تضمین می‌کند و در مسیر صراط‌مستقیم، گامی استوار می‌نماید.

پس باید این‌گونه نتیجه بگیریم که اگر ادب داشته باشیم زندگی با ثبات و باتعادل خواهیم داشت و اگر بی‌ادب باشیم زندگی پر آشوب خواهیم داشت و نتیجه به جز بی‌احترامی و رنج چیزی نیست پس بیایید به خودمان قول بدهیم که اصول آداب و معاشرت را رعایت می‌کنیم تا زندگی بهتری داشته باشیم.

منابع: برگرفته از سخنان و سی‌دی‌های  مهندس دژاکام، سخنان استاد امین، سخنان دیده‌بان آقای خدامی
نویسنده: همسفر عطیه رهجوی راهنما همسفر سمیرا (لژیون شانزدهم)
رابط خبری: همسفر رقیه رهجوی راهنما همسفر سمیرا (لژیون شانزدهم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی نیمایوشیج