نقطه‌ای برای نجات

من ۱۴ سال با قلیان زندگی کردم؛ چیزی که شاید در ظاهر برای خیلی‌ها یک سرگرمی ساده باشد، اما برای من کم‌کم به یک عادت، وابستگی و بخشی از زندگی روزمره‌ام تبدیل شد. با این حال یادم هست وقتی کودک بودم از دیدن افرادی که سیگار یا قلیان می‌کشیدند خوشم نمی‌آمد. هیچ‌ وقت با دود و فضای آن احساس راحتی نداشتم، اما گاهی زندگی انسان را به مسیری می‌برد که هرگز تصورش را نمی‌کند. امروز به‌ خوبی می‌فهمم که رهایی فقط ترک کردن نیست؛ رهایی یعنی آرام‌آرام از چیزی که بر روح و جانت سنگینی می‌کند، فاصله بگیری و دوباره سبکی را تجربه کنی. برای من کنگره۶۰ فقط یک مکان نبود؛ نقطه‌ای برای نجات و آغاز یک زندگی تازه بود. جایی که یاد گرفتم برای تغییر، ابتدا باید آگاه شد، سپس صبر کرد و در ادامه با عشق و نظم مسیر را ادامه داد.

اگر امروز نفس کشیدن برایم لذت‌بخش است و بوی دود دیگر معنایی در زندگی‌ام ندارد، همه را مدیون لطف خداوند، آموزش‌های کنگره و همراهی انسان‌هایی هستم که در این مسیر دستم را گرفتند. در مورد این جمله که می‌گویند: از هر چه بدت بیاید، سرت می‌آید، نمی‌دانم قانون زندگی دقیقاً همین است یا نه؛ اما در تجربه خودم دیده‌ام که گاهی چیزهایی که از آن‌ها فرار می‌کنیم، اگر با آگاهی و شناخت با آن‌ها روبه‌رو نشویم، بی‌صدا وارد زندگی‌مان می‌شوند. به همین دلیل امروز بیش از گذشته مراقب افکار، انتخاب‌ها و مسیر زندگی‌ام هستم از صمیم قلب از راهنما همسفر سهیلا، بنیان‌گذار کنگره۶۰ و همه دوستانی که در این سفر کنارم بودند سپاسگزارم. امیدوارم هر کسی که هنوز درگیر سیگار، قلیان، ویپ یا پیپ است، روزی طعم شیرین رهایی را بچشد و لذت نفس کشیدن آزاد را با تمام وجود احساس کند.

نویسنده: مسافر نیکوتین همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر سهیلا (لژیون ویلیام)
رابط خبری: مسافر نیکوتین راهنما همسفر زهرا (لژیون ویلیام)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون دهم)
ویرایش و ارسال: همسفر آرنیکا رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون دهم)
همسفران نمایندگی ایمان