دخانیات؛ پرچم پنهان اعتیاد

دومین جلسه از دوره ششم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی سنایی نیشابور، با استادی راهنمای محترم مسافر حسین، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر علیرضا با دستور جلسه «دخانیات(سیگار,قلیان,ناس,پیپ,ویپ)» در روز یکشنبه 1405/03/10 رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
 

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، حسین هستم یک مسافر.از آقای نگهبان، دبیر و گروه مرزبانی تشکر می‌کنم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم و از شما عزیزان آموزش بگیرم.
همه ما می‌دانیم که اعتیاد یعنی جایگزینی؛ فرقی هم نمی‌کند در بحث مواد مخدر باشد یا محرک‌ها. حتماً باید چیزی جایگزین چیز دیگری شود تا اعتیاد شکل بگیرد. منِ حسین اگر به مدت ده ماه از هرگونه مواد مخدر، مسکن یا محرک استفاده کنم، کم‌کم سیستم شبه‌افیونی بدنم که مواد طبیعی تولید می‌کند، خاموش می‌شود و مجبور می‌شوم مواد را از بیرون وارد بدن کنم.در بحث سیگار، موضوع بسیار مهم است. در مواد مخدر، زمان سازگاری بین بیست تا شصت روز است؛ اما برای سیگار سه ماه زمان جایگزینی در نظر گرفته‌اند و حتی سقف مصرف هم ندارد. در زمان سازگاری نیکوتین، مصرف از شانزده قطعه آدامس شروع می‌شود و حتی ممکن است تا شصت قطعه هم برسد. هر آدامس دو میلی‌گرم نیکوتین دارد و باید به صورت یک‌چهارم مصرف شود.

ما مدام روی سیگار، ناس،ان تی، قلیان و ویپ تأکید می‌کنیم، چون بعضی‌ها می‌گویند: «من سیگار نمی‌کشم»، اما ناس یا ویپ استفاده می‌کنند. بدترین و مخرب‌ترین نوع آن همین ویپ یا سیگار الکترونیکی است. آقای مهندس فرمودند: «اگر کسی هروئین مصرف کند بهتر از این است که ویپ استفاده کند.» ببینید تخریبش چقدر بالاست.

اگر نیکوتین در سلول‌های بدن تولید نشود، انسان انرژی حرکت کردن ندارد. با قطع سیگار، قطعاً روی روان، خلق‌وخو و انرژی انسان تأثیر گذاشته می‌شود؛ بنابراین باید جایگزین مناسبی داشته باشد که در کنگره ۶۰ بهترین جایگزین، آدامس نیکوتین است.شما قرار است ده ماه سفر کنید؛ یعنی حدود چهل ساعت برای درمان سیگار، ناس،ان تی و قلیان وقت بگذارید. آیا این زمان برای رسیدن به سلامتی ارزش ندارد؟ هیچ‌کس تضمین نشده که پنج یا ده سال دیگر زنده باشد. شاید منِ حسین تا هشتادسالگی زندگی کنم؛ آیا قرار است در آن سن با سرطان حنجره یا بیماری برگر درگیر باشم؟اگر بیماری برگر را در اینترنت جست‌وجو کنید، می‌بینید نوعی بیماری بسیار خطرناک است که باعث از بین رفتن گوشت و استخوان می‌شود و حتی ممکن است منجر به قطع دست یا پا شود؛ فقط به خاطر مصرف سیگار، ناس، قلیان یا ویپ.پس سلامتی هزینه دارد. اگر قرار است به تعادل و درمان برسم، باید هزینه‌اش را پرداخت کنم. هزینه‌اش وقت گذاشتن، حضور در لژیون و استفاده صحیح از آدامس است. آیا چیزی باارزش‌تر از سلامتی وجود دارد؟
من زمانی روزی یک پاکت سیگار و مقدار زیادی حشیش مصرف می‌کردم و جسمم را به یک مخروبه تبدیل کرده بودم؛ اما وقتی به کنگره ۶۰ آمدم و سفر کردم، حالم خوب شد. ما باید الگوهای درست را ببینیم؛ کسی که سفر سیگار را انجام داده و حالش خوب شده، بهترین الگوست.

تا زمانی که من سیگار، ناس،ان تی، قلیان و ویپ را درمان نکنم، پرچم اعتیاد من بالاست. در تمام شعب کنگره، بیشتر کسانی که سقوط کرده‌اند، افرادی بوده‌اند که این چند معضل را درمان نکرده‌اند. آقای مهندس هم تأکید می‌کنند تا زمانی که مسئله سیگار حل نشود، انسان به تعادل واقعی نمی‌رسد.
هر بار مصرف قلیان، معادل چندین پاکت سیگار تخریب وارد بدن می‌کند. بسیاری از افرادی که در سفر اول از درد پا، سرماخوردگی، سردرد یا کمبود انرژی شکایت می‌کنند، هنوز دخانیات مصرف می‌کنند.
باید با خودمان روراست باشیم و حساب کنیم آیا چهل ساعت زمان برای رسیدن به سلامتی ارزش ندارد؟ در دنیا آدامس نیکوتین را آمریکایی‌ها تولید کردند، اما تنها جایی که توانست به بهترین شکل از آن نتیجه بگیرد، کنگره ۶۰ بود؛ چون روش درمان، زمان و آموزش در آن صحیح است.مسیر درمان سیگار شبیه توضیح دادن رنگ‌ها برای فرد نابیناست؛ تا زمانی که خودش تجربه نکند، متوجه نمی‌شود. وقتی کسی خودش را به خواب زده باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند بیدارش کند. باید خواسته درمان در درون انسان ایجاد شود.
آقای مهندس می‌فرمایند: «رسیدن به قله هنر نیست؛ مهم این است که در قله چه چیزی از خودت به یادگار می‌گذاری.» قرار است در مسیر سفر، از خودمان یک قالب فولادی بسازیم. آیا می‌شود روی خرابه‌های قدیمی، بنای محکم ساخت؟ قطعاً نه. ابتدا باید خرابی‌ها را کنار زد و بعد بنای جدید را ساخت.زمانی که من هنوز سیگار، ناس یا قلیان مصرف می‌کنم، در واقع داروی OT را هم تخریب می‌کنم؛ چون شربت OT قرار است جسم مرا به درمان برساند، نه اینکه صرف ترمیم خرابی‌های ناشی از دخانیات شود.
اگر دقت کنید، کسانی که سفر سیگار را انجام داده‌اند، رنگ چهره‌شان تغییر کرده، لب‌هایشان شفاف‌تر شده و حال بهتری دارند؛ اما کسانی که هنوز مصرف می‌کنند، حتی در پایان سفر هم تغییر زیادی در ظاهر و جسمشان دیده نمی‌شود.خیلی مهم است که من برای خودم سلامتی رقم بزنم یا بیماری. آیا حتماً باید سکته کنم تا به فکر درمان بیفتم؟
کنگره ۶۰ علاوه بر سلامتی، درست زندگی کردن را هم به ما یاد می‌دهد. آرامش زمانی به دست می‌آید که انسان به سلامت برسد و این سلامتی بدون درمان سیگار کامل نمی‌شود.کسانی که هنوز مصرف می‌کنند، اختیار جسم خودشان را دارند؛ اما حق ندارند جلوی درِ کنگره یا در پارک سیگار بکشند، چون پارک ویترین کنگره است و رفتار ما نشان‌دهنده آموزش‌های کنگره است.آقای مهندس فرمودند: «ما کاری می‌کنیم که دیگران مجبور شوند به ما احترام بگذارند.» این احترام با رفتار و عملکرد ما به دست می‌آید.
یک زمانی حال من خراب بود و همه را مقصر می‌دانستم، اما امروز یاد گرفته‌ام در بدترین شرایط، حال خودم را خوب نگه دارم. انرژی جلسات و لژیون‌های کنگره به خاطر خدمت بی‌توقع اعضاست.اعلام سفر یعنی اعلام موجودیت؛ یعنی من حضور دارم و در مسیر درمان هستم. سفر مبدأ و مقصد دارد، اما مهم‌ترین بخش آن، مسیر سفر است. باید از این مسیر لذت ببریم و شربت OT و آدامس را به چشم داروی درمان نگاه کنیم، نه وسیله نشئگی.در کنگره همه‌چیز قابل اجراست؛ چون راهنماها و سفر‌دومی‌ها همین مسیر را رفته‌اند و نتیجه گرفته‌اند. کافی است ما هم اجرا کنیم.
قرار نیست یک روز چند ساعت سی‌دی بنویسیم فقط برای اینکه راهنما آن را ببیند. روزی یک ساعت نوشتن و چند دقیقه تفکر، اثر واقعی دارد و به انسان انرژی می‌دهد.
ان‌شاءالله همه ما در مسیر درمان و تعادل باقی بمانیم و حال خوبی را تجربه کنیم.ممنونم که با سکوت خود به صحبت‌های من گوش کردید.

در ادامه جلسه از نفرات برتر آزمون شماره 10 که به صورت حضوری در نمایندگی سنایی نیشابور برگزار شده بود معرفی شدند

ضبط صدا مسافر مهدی
عکس مسافر روح الله
تایپ مسافر علی
ویراستاری مسافر بهروز
لینک و انتشار خبر مسافر حمزه