پذیرش مسئولیت، راهِ آرامش باز می‌شود

چهاردهمین جلسه از دور سیزدهم سری کارگاه های آموزشی عمومی کنگره ۶۰نمایندگی گوجان با استادی دستیار دیدبان محترم مسافر حمید و نگهبانی مسافر جعفر و دبیری مسافر عباس با دستور جلسه( وادی سوم و تأثیر آن روی من  )در مورخه ۷ خرداد  ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۶ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد.

 سلام دوستان حمید هستم مسافر

در وادی سوم می‌گوید باید دانست هیچ موجودی به میزان خودِ انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. یک جمله‌ی دیگر هم داریم: ما یک خویش خویشتن داریم. بیگانگانی که خویش خویشتن شدند؛ کسانی که اصلاً ما را نمی‌شناختند، حسابی با هم نداشتیم، ولی آمدیم توی کنگره از آشناها آشناتر شدیم، از خویشاوندان خویشاوندتر شدیم، از برادر به هم نزدیک‌تر شدیم، از خواهر به هم نزدیک‌تر شدیم. این را توی کنگره به‌دست آوردیم.

پس وقتی در فضای کنگره هم هستیم، باید به فکر کنگره ۶۰ باشیم. کسی از بیرون نمی‌تواند به فکر کنگره ۶۰ باشد. الان چند سالی هست من می‌آیم اینجا و می‌روم؛ می‌گویند ساختمان ۶ ماه دیگر ساخته می‌شود، ۲ ماه دیگر تمام می‌شود، آشپزخانه‌اش تمام شده. ما اگر اینجا هستیم، اگر قرار داریم، اگر سفر می‌کنیم، اگر ما انجام ندهیم، کسی برایمان انجام نمی‌دهد. دقیقاً وادی همین را می‌گوید.

اگر ماهایی که دور هم جمع می‌شویم یک فضای بهتری را نخواهیم، کسی برای ما انجام نمی‌دهد. این تلاش و کوشش خودِ ما را می‌طلبد. خود ما باید به فکر خودمان باشیم. بچه‌های کنگره باید به فکر کنگره باشند. هیچ‌کس تو این دنیا بیشتر از شما که اینجا نشستید دلسوز خودتان و اعضای کنگره ۶۰ نیست.

پس خودمان کنار هم این ساختمان را تمام کنیم. حیف است این ساختمانِ به این زیبایی با این نقشه‌ای که من دیدم، راحت، خوب، با محیط عالی، نتوانیم درستش کنیم.

یک موضوع دیگر هم هست: بحث OT، که همه‌جا هست. مسئله‌ی OT حالا با راهنماها و این‌ها درگیرش هستیم، همه‌جا همین‌طور است. بعضی شهرها مثل اصفهان ۳ سال درگیرش هستند، بعضی جاها مثل شعبه‌ی خودمان چند ماهی می‌شود تازه درگیرش شده‌اند. می‌گویند شربت ۱۰ میلیون، ۱۵ میلیون باید پولش را داد، گرونه. اما هروئین چقدر گران است؟ سلامتی چقدر می‌ارزد؟ جدی می‌گویم. تریاک گرمش چنده؟

آن روزی هم که ما آمدیم کنگره، مبلغ پول OT و شربت نسبت به تریاک همین است. فکر نکنیم آن‌موقع راحت، ارزان و رایگان در اختیار بچه‌ها بود. نه، این‌طور نیست. اگر قرار است درمان بشویم، ما روش DST را داریم؛ ما داروی OT برای ما کار نمی‌کند. ایمان و کار ما روی روش DST است، نه داروی OT، نه شربت تریاک.

ما شربت تریاک بیرون داریم. چرا بیرون درمان اتفاق نمی‌افتد؟ چون روش DST کنارِش نیست. اگر ایمان داشته باشیم به روش DST، مسئله حل است و بقیه‌اش حل می‌شود. اصلاً فکر بقیه چیزها را نمی‌کنیم. اگر نگاه کنیم به سلامتی‌مان، می‌بینیم اصلاً ارزش ندارد که بخواهیم فکر کنیم قیمتش پایین یا بالا است. زیرِ سنگ هم باشد دارویمان را تهیه می‌کنیم و استفاده می‌کنیم.

منِ راهنما، منِ که حالا به‌عنوان خدمت‌گزار هستم، این باید دغدغه‌ی من باشد؛ چه تو قسمت مسافر، چه تو قسمت همسفر؛ که ما ایمان به مسیر و راه داشته باشیم، ایمان به روش DST داشته باشیم. این‌که بگوییم واویلا دارو نیست، بچه‌ها نمی‌آیند، دارو نیست، مسافر سفر نمی‌کند. چرا؟ اگر کسی بخواهد سفر کند، می‌کند.

کنگره چطور شروع کرد؟ اول کار، هر ماده‌ای با خودش؛ الکل با خودش، تریاک با خودش، حشیش با خودش. بعد آمدند گفتند نه، این‌جوری بهتر جواب می‌داد، با دود. تریاک دودی سفر می‌شد. بعد دیدند تریاک خوراکی یواش‌یواش آمد و رسید به OT. الان هم همین است، فرقی نکرده است. همه چیز روی روش DST تنظیم شده است تا اینجا.

اگر آن روزی که الکل با الکل جواب می‌داد، ۸/۶ ماه جواب می‌داد، روش DST جواب می‌داد. اگر تریاک دودی جواب می‌داد، روش DST جواب می‌داد. ایمان به روش جواب می‌داد. خیلی نگران این موضوع نباشیم؛ درون خودمان این مسئله را حل کنیم، حل می‌شود. ان‌شاءالله آقای مهندس هم فرمودند، حل می‌شود.

ما بیشتر سعی کنیم به گفته‌ ای خودِ وادی: درختان ایستاده می‌میرند. سعی و تلاش مان را بکنیم برای حل مسائل و مشکلاتمان؛ ان‌شاءالله از این مسائل هم رد می‌شویم و عبور می‌کنیم، و بتوانیم کنار هم به اعضایی کمک کنیم که می‌آیند توی کنگره و می‌خواهند درمان شوند.

من بیش از این صحبت نمی‌کنم، ان‌شاءالله بتوانیم از مشارکت عزیزان استفاده کنیم. خودتان و آقای مهندس را تشویق کنید.

نگارش ،ویرایش و تنظیم و ارسال :مرزبان خبری مسافر جعفر