جلسه چهارم از دوره هشتم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره60 همسفران نمایندگی صبا به استادی اسیستانت راهنمایان همسفر شهره، نگهبانی همسفر الناز و دبیری همسفر مینا با دستور جلسه «وادی سوم (باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمیکند.) و تاثیر آن روی من» روز سهشنبه ۵ خردادماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
همانطور که میدانیم وادیها مثل راهنما و چراغ راه ما هستند. وادی اول به ما میگوید: باید تفکر کنیم و در مورد چه چیزهایی فکر کنیم. وادی دوم به ما میگوید: ما بیهوده آفریده نشدهایم و همه ما برای کاری و مسئلهای به این دنیا آمدهایم. وادی سوم با یک باید شروع شده است و تأکید داشته به این موضوع که «باید دانست هیچ انسانی بهاندازه خود ما به فکر ما نیست» و این ما هستیم که باید به فکر خودمان باشیم و تلاش کنیم تا به هدفی که داریم برسیم؛ البته طیکردن این مسیر راحت نیست و سختیهایی دارد و ما باید از آنها عبور کنیم.
بیشتر مواقع ما مشکلات و مسائل را گردن دیگران میاندازیم و دیگران را مقصر میدانیم. این کار مثل یک مسکن یا آرامبخش برای ما است و ما را آرام میکند؛ اما شاید آن مسئلهای که نتوانستیم حل کنیم؛ برای تسکین دردهای ما مهم باشد. ما باید برای رهایی از مشکلات، خودمان را مقصر بدانیم، شاید اینگونه تفکر، یک تسکیندهنده برای ما باشد؛ پس ما باید خودمان مسائل خودمان را حل کنیم. ممکن است مشکل به راحتی حل نشود و یا راه هنوز هموار نشده باشد؛ ولی بههرحال ما باید از آن تاریکیها و مشکلات عبور کنیم. شاید لازم باشد از دیگران مشورت بگیریم، تا راه و مسیر خود را پیدا کنیم؛ ولی در نهایت تصمیم نهایی با خود ما است و ما خودمان باید مسیری که در آن قرارگرفتهایم را مشخص کنیم.
اینجا نوبت من است که این مسئولیت را بپذیرم و بدانم که مسئولیت این کار با خود من بوده و این مشکل را من ایجاد کردهام. گاهی لازم است از دیگران به لحاظ فکری یا مادی کمک بگیریم؛ ولی ما در زندگیمان چون درگیر اعتیاد بوده و با یک مصرفکننده زندگی کردهایم (حالا همسرمان یا فرزندمان)، دوست داشتیم که دیگران، مخصوصا خانواده، بیایند و مشکل مارا حل کنند. این توقع از دیگران ممکن است برای ما ایجاد شود؛ ولی حقیقت این است که این مسئله باید از درون ما حل بشود. درون ما باید این مسئله را حل کند تا بتوانیم از این مشکلات عبور کنیم.
این وادی به ما میگوید: مسئولیت کارهای خود را قبول کرده و گردن دیگران نیندازیم و آنها را مقصر ندانیم. درست است؛ شاید گاهی در یک مسیری قرار گرفته باشیم که کسی این مشکل را برای ما ایجاد کرده باشد؛ ولی درنهایت ما خودمان خواستیم که در این مسئله و مشکل گیرکنیم. اگر در این مسئله قرار گرفتهایم؛ باید بدانیم، با چه روشی و با چه کاری از این مسیر عبور کنیم باید آرامش داشته باشیم تا فکرمان راحت کار کند و بتوانیم تصمیم درستی برای حل مشکلات بگیریم. میتوانیم از دیگران کمک بگیریم، کتابها و پیامها هستند؛ به شرط اینکه من از لحاظ ذهنی و درونی آرام باشم.
خدا را شکر که در مسیر کنگره۶۰ قرار گرفتهایم؛ ولی خودمان هم باید بدانیم که مسیر و راه درست چیست. ما داریم رهایی مسافران را میبینیم که چگونه در مسیر کنگره، آموزشها، وادیها و نوشتن سیدی توانستند موفق باشند؛ اما در نهایت این من هستم که باید از این سختیها عبور کنم. اینگونه نیست که بگویم الان من این کار را انجام نمیدهم؛ چون دیگران هستند که مرا کمک کرده تا من و مسافرم از این مسیر رها شویم. من باید تلاش کنم و طبق اصول و قوانینی که گفته شده حرکت نمایم تا به نتیجه برسم.
کنگره ابزاری است که در اختیار ما گذاشته شده تا بتوانیم مشکلات و مسائل خود را حل کنیم. این یک کمکی است که در حال انجام است؛ ولی یک مصرفکنندهای که مواد مصرف میکند اول باید خودش بپذیرد که این مسئله را ایجاد کرده و مقصر است که مصرف کننده شده و مواد مصرف میکند. وقتی قبول کند، میتواند به درمان برسد. ما همسفران هم همینطور، باید حرکت و تلاش را داشته باشیم و بتوانیم روی پای خودمان بایستیم؛ چون خداوند این توان را در اختیار و وجود تکتک ما قرارداده است. امیدوارم بتوانیم در این مسیری که قرار گرفتهایم آموزش و نتیجه بگیریم و هر مقصودی که داریم، به آن برسیم؛ در حقیقت در این وادی به ما کمک میکند که راه برای ما هموار شود و در مسیر درست قرار بگیریم.
مرزبانان کشیک: مسافر حبیب و همسفر نسرین
تایپیست: همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر نسترن رهجو راهنما همسفر نرگس (لژیون اول)
عکاس: همسفر سیما رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر رضوان مرزبان خبری
همسفران نمایندگی صبا
- تعداد بازدید از این مطلب :
3735