«خلاصه سیدی وادی سوم»
شناخت خویشتن، اولین قدم برای دوست داشتن خود است. اگر انسان در مسائل حیاتی به ارزش وجودی خود پی نبرد، هیچکس دیگری هم به آن پی نخواهد برد. به عبارتی تا زمانی که عشق واقعی را در درون خودت پیدا نکنی، عشق واقعی نیز تو را پیدا نخواهد کرد.
ما در مسیر خودشناسی با ابعاد مختلف ظاهری، باطنی، فیزیکی و روانی مواجه میشویم. گاهی وقتی بخشی از زندگی یا جسم خود را دوست نداریم یا آن را غیرقابلتغییر میبینیم (مثل مشکلات مالی یا جسمی)، شروع به گلهگذاری از عزیزانمان میکنیم. مثلاً میگوییم: «چرا با این شرایط مرا به دنیا آوردند؟» یا «اگر پدرم حمایت میکرد، الان جایگاه بهتری داشتم» و یا در مورد مسافرمان میگوییم «کاش هیچوقت او را ندیده بودم!»
اینگونه قضاوتها و گلهها، بذر کینه و تنفر را در دل میکارد، حسهای انسان را میبندد و مانع جریان عشق میشود؛ چرا که همیشه مقصر را در بیرون از خودمان جستجو میکنیم. در مراحل بدتر، حتی از پروردگارمان گلهمند میشویم که «چرا خدا این رنج را برای من خواست؟» و اینگونه ناخواسته در دام ناامیدی و کفر گرفتار میشویم.
حال سوال این است: چه باید کرد؟
باید بپذیریم که در تمامی مسائل، انسان باید خودش به فکر خودش باشد. باید با ورزش و تغذیه سالم مراقب جسممان باشیم تا در بیماری، انتظار عیادت دیگران را نکشیم. باید همواره در حال رشد و آموزش باشیم تا گذشتهی سخت را بهانه حال بدمان نکنیم.
زمانی که بپذیریم بخشی از مشکلات ریشه در درون ما دارد و قابل حل است، بخشی دیگر مربوط به تقدیر است و باید پذیرفته شود، و بخشی هم با تفکر و تدبیر قابل مدیریت است، آنگاه مسئولیت زندگی را به طور کامل در دست میگیریم. اینجاست که از بند نیروهای منفی رها شده و در صراط مستقیم، به تعالی روح و یاری خداوند نزدیک میشویم.
منبع: سیدی وادی سوم مهندس دژاکام
نویسنده:همسفر نگار رهجوی راهنما همسفر لیلی (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر مرضیه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کاشان
- تعداد بازدید از این مطلب :
316