وادی سوم وادی اعتماد به نفس است

باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. وادی سوم وادی اعتماد به نفس است؛ یعنی وقتی پا در این وادی می‌گذارم این مطلب برایم روشن می‌شود که در وجود من نیروهایی وجود دارد که گاهی در اثر ترس، اضطراب، نگرانی از آینده، ناامیدی و... آن‌ها را نمی‌توانم ببینم؛ اما تا به امروز آموخته‌ام که در زندگی باید ابتدای به امر درست تفکر کرد و بعد در راه رسیدن به اهداف خود ناامید نشد و امروز با خود نجوا می‌کنم که هیچ موجودی بیشتر از خود من نمی‌تواند به من فکر و کمک کند.

گاهی نیروهای بازدارنده من را در گوشه رینگ نگه می‌دارند که تو نمی‌توانی پیروز بشوی؛ اما یک حرکت کوچک و تصمیم درست من را به جلو هدایت می‌کند و مواقعی پیش می‌آید که او می‌خواهد پشت تصمیمات دیگران خود را پنهان کند؛ زیرا از شکست بسیار می‌ترسد؛ پس زمانی که باید خود تصمیم بگیرد و کار صحیح را انجام دهد بدون تفکر نظر دیگری را انجام می‌دهد و این گونه اگر هر مشکلی پیش بیایید تنها انگشت اتهام به سمت آن شخص است؛ اما مطمئنا نه تنها مسئله‌ای حل نمی‌شود، بلکه انسان بیشتر از گذشته در تاریکی فرو خواهد رفت.

در مسئله اعتیاد و درمان؛ این وادی بسیار تاثیرگذار است؛ یعنی اگر از شخصی که گرفتار مصرف مواد مخدر شده است سوال کنیم که چگونه این چنین شد؟ مطمئنا پاسخ‌های این چنین خواهیم شنید؛ بد بودن خانواده، دوستان ناباب، خرابی جامعه و... باعث وضعیت الان من هستند؛ اما زمانی‌که شخص وارد کنگره‌۶۰ می‌شود ابتدا از او پرسش می‌شود. که آیا خود را مصرف کننده می‌دانی؟ اگر جواب مثبت باشد برای او شرایط را فراهم می‌کنند.

یعنی مشاوره، امید به درمان، نشان دادن الگوها، دادن لقب مسافر و در ادامه از او می‌خواهند خودش راهنما انتخاب کند و داروی درمان را به خود او می‌دهند تا سر ساعت و زمان مشخص با دوز مشخص استفاده کند. همین کارهای کوچک باعث می‌شود شخص آرام آرام اعتماد به نفس و عزت نفس از دست رفته خود را بازیابد. مطلبی که در این وادی بسیار برای من پررنگ جلوه می‌کند پذیرش است. من ایمان دارم و مطمئنم تا زمانی‌ که انسان نپذیرد که مسائلی که در زندگی او وجود دارد را تنها خود می‌تواند حل کند هیچ تغییری به وجود نخواهد آمد.

من به عنوان یک همسفر می‌پذیرم که همسر، مادر، دختر یا خواهر یک مصرف کننده هستم که به روان و جهان‌بینی من بسیار آسیب وارد شده و باید آن‌ها را ترمیم کنم و فقط دوربینم روی خودم باشد تا با صبر، آرامش درون آشفته خود را بازسازی کنم و بدانم هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند.

نویسنده: مرزبان همسفر ندا
رابط‌خبری: مرزبان همسفر نازنین
ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر منصوره (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی صادق قم