وادی سوم امید را در دل ما روشن می‌‌نماید

سلام دوستان لیلا هستم یک همسفر

وادی سوم؛ یعنی خودباوری و به ما می‌آموزد که خودمان و توانایی‌هایمان را باور کنیم و برای خود ارزش قائل شویم. در این وادی می‌آموزیم که به خودمان، درون‌مان و سلامتِ روح و جسم‌مان توجه کنیم و برای رسیدن به آرامش تلاش نماییم. ما باید تمام تلاش خود را به کار بگیریم تا افکار منفی به سراغ‌مان نیاید، همیشه سعی کنیم به چیزهای خوب فکر کنیم. هیچ‌ وقت از کاه، کوه نسازیم و خودمان را به‌ خاطر مسائل پیش‌ پا افتاده ناراحت نکنیم؛ چون ارزش سلامتی و آرامش ما از همه چیز مهم‌تر است. ما باید طبیعت را الگوی خود قرار دهیم، ابتدا به خدا توکل کنیم و سپس تلاش نماییم تا به موفقیت و پیشرفت برسیم. در پایان از آقای مهندس سپاسگزارم که خودباوری را به ما آموختند تا بتوانیم بهتر زندگی کنیم.

سلام دوستان فاطمه هستم یک همسفر

برای رسیدن به آرامش باید خود، تلاش و کوشش کنم. می‌دانم هر چه‌قدر هم آموزش ببینم، باز هم جای آموختن به نوبه خود باقی است؛ وقتی من دلسوز خویش نباشم از دیگران هم هیچ انتظاری نیست. چرا که هیچ کس به اندازه من به اخلاق، رفتار و جزئیات زندگی‌ام اِشراف ندارد، در واقع شناخت کاملی از توانمندی‌های درونی‌ام که هدیه خداوند است ندارم؛ بنابراین هنگام بروز چالش‌ها وظیفه دارم با یافتن راه‌ حل‌های منطقی از موانع عبور کرده و به حال خوش برسم. اگر در میان دشواری‌ها، ناامیدی را برگزینم و تصور کنم سرنوشتِ من تنها رنج و ناکامی است، یقیناً سقوط خواهم کرد. باید با بهره‌گیری از آموزش‌ها و تلاش شخصی، بهترین شرایط را برای خود فراهم کنم. زمانی به آرامش درونی می‌رسم که آن را به اطرافیانم نیز منتقل کنم و با درایت بیشتری با مسائل روبه‌رو می‌شوم. در واقع مشکلات را پلی برای تغییر و پیشرفت خواهم کرد.

سلام دوستان نرگس هستم یک همسفر

همان‌طور که در وادی سوم آموختم، هیچ موجودی به اندازه خود انسان به خویشتنِ خویش فکر نمی‌کند. این وادی به من گوشزد می‌کند که مسئولیتِ حالِ امروز و مشکلاتِ شخصی‌ام با خودم است. من باید بتوانم به تنهایی مشکلات و مسائل زندگی‌ام را حل کنم. درست است که ما انسان‌ها موجوداتی اجتماعی هستیم و باید به هم‌نوعان خود کمک کنیم؛ اما نباید انتظارِ کمکِ دائمی داشته باشیم. در کنگره نیز، فرد تا زمانی که خواسته‌ای برای درمان نداشته باشد، نمی‌تواند از تمامِ ظرفیتِ کمکِ اعضاء، برای درمان اعتیادش بهره‌مند شود. باید بدانم که در بیماری‌های ژنتیکی که نقشی در به وجود آمدنشان نداشته‌ام، نباید شخصِ دیگری را مقصر بدانم؛ زیرا این یک ترفند از سوی نیروی منفی است که می‌خواهد مرا سربازِ خودش کند. نیروهای منفی به ذهن من وارد می‌شوند و باعث می‌شوند که دیگران را مقصر بدانم. من باید سعی کنم ذره‌ذره با تفکر و کردار درست، نیروهای مثبت را جایگزین کنم و اگر (میم) را از کلمه مشکلات برداریم به شکلات می‌رسیم که شیرین است.

سلام دوستان زهره هستم یک همسفر

وادی سوم درباره تفکر کردن صحبت می‌کند و امید را در دل ما روشن می‌‌نماید. خداوند ما را طوری خلق کرده است که تنها انسان می‌تواند با فکر، زندگی خود را برنامه‌ریزی کند و این عمل تنها با تفکر و اندیشه میسر می‌شود. باید در تفکرمان این را به یاد آوریم که قطعاً هیچ‌ کس به اندازه خود انسان به خویشتنِ خویش فکر نمی‌کند. اگر در زندگی دچار مشکل می‌شوم یا پیشرفت می‌کنم، تمام این‌ها به من بستگی دارد؛ وقتی راه را اشتباه بروم، نمی‌توانم دیگران را مقصر بدانم؛ چون خود باعث آن شده‌ام و اگر پیشرفت کرده‌ام و حال خوشی دارم، باز هم من عامل آن هستم. می‌توان با تغییر دیدگاه و راهنمایی دیگران راه درست را پیدا کرد؛ اما تصمیم‌گیری نهایی بر عهده شخص من است و تعیین‌ کننده اصلیِ مسیرِ زندگی‌ام هستم؛ چرا که من به موجودیت و وجودِ خود، بیش از دیگران آگاهی و شناخت دارم. یافتنِ راهِ درست یا منحرف شدن از آن، همگی بستگی به اندازه تفکرِ من دارد. این خود هستم که تعیین کرده‌ام کجا قرار بگیرم.

مشارکت‌کنندگان: همسفر لیلا، همسفر فاطمه، همسفر نرگس، همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون دوازدهم)
رابط خبری: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون دوازدهم)
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون شانزدهم) نگهبان سایت
نمایندگی همسفران شعبه فردوسی