واقعیت این است که در اوایل جوانی، «قبله‌ی» خود را گم کردیم.

اولین جلسه از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی کمال‌الملک به استادی مسافر داوود، نگهبانی مسافر پویا و دبیری مسافر علی اصغر با دستور جلسه «ظرفیت و مسئولیت(قبله گم کردن)» در روز دوشنبه 07 اردیبهشت ماه 1405 راس ساعت 16:00 شروع به کار کرد.

امروز با سپاس از خداوند که به من عمر دوباره‌ای بخشیده تا در کنار شما باشم، حضورم را تبریک می‌گویم و برای همگی شما آرزوی سلامتی دارم.

دستور جلسه امروز بر مفهوم «مسئولیتِ قبله گم کردن» تمرکز دارد. در حقیقت، این ظرفیت و این گم‌شدگی، در درون خود ماست. ما در سال‌های گذشته تجربه‌های بسیاری داشته‌ایم؛ اما واقعیت این است که در اوایل جوانی، «قبله‌ی» خود را گم کردیم. با جهان‌بینی محدود، بسیاری از فرصت‌ها را از دست دادیم و خود را به سمت ضد ارزش‌ها و مسیرهای بیراهه سوق دادیم.

خداوند بزرگ با فرستادن آقای مهندس و خلق متد DST، راهی برای درمان اعتیاد ما فراهم کرد. من صمیمانه از ایشان سپاسگزارم؛ چرا که به من کمک کردند تا معنای واقعی «ضد ارزش» را درک کنم و این درک برای من بسیار ارزشمند است. تغییرات من در این مدت قابل توجه بوده است؛ پیش از این، در برابر کوچک‌ترین اتفاقات یا حرف‌ها، به‌سرعت دچار خشم و ناراحتی می‌شدم، اما اکنون پس از گذشت بیش از یک سال از حضورم در کنگره، گویی خصلت‌های جدیدی در من جوانه زده و صبر و تحمل من بسیار افزایش یافته است.

ما باید بدانیم که مسئولیت‌پذیری، پایه و اساس زندگی است؛ چه در محیط کار و چه در خانواده. اگرچه امروز به عنوان استاد جلسه انتخاب شدم و اگرچه آمادگی کامل قبلی را نداشتم، اما با پذیرش این مسئولیت، امیدوارم جلسه موفقی داشته باشیم.

امروز در یکی از سی‌دی‌های آموزشی شنیدم که می‌گفت: «خلق‌وخوی حیوانات در وجود انسان نیز هست.» انسان می‌تواند هم مانند یک حیوان درنده باشد و هم مانند حیوانی وفادار و مهربان. همان‌طور که برخی انسان‌ها پرخاشگر و متجاوزند، برخی دیگر نیز اهل ازخودگذشتگی هستند. انسانی که معنای ضد ارزش‌ها را درک کند، می‌تواند خود را به مسیر درست هدایت کند. کسی که جهان‌بینی خود را ارتقا داده باشد، هرگز درگیر نزاع‌های کوچک (مانند بحث سر پارک خودرو) نمی‌شود. من اخیراً در چنین موقعیتی قرار گرفتم که همسایه‌ای مقابل خانه‌ام پارک کرده بود و دیگران از من می‌خواستند با پلیس تماس بگیرم، اما من با آرامش پذیرفتم؛ چرا که می‌دانم خانه من، مالکیت خیابان نیست.

در نهایت، ما باید بپذیریم که سال‌ها به دلیل تخریب مواد، قبله‌ی خود را گم کرده‌ایم. اکنون وظیفه ما این است که با ارتقای جهان‌بینی، گام‌به‌گام خود را اصلاح کرده و در مسیر درست قدم برداریم.