بیماری که هزاران سال بشر درگیر آن بوده امروز در کنگره60 به درمان رسیده است

به نام قدرت مطلق الله

یازدهمین جلسه از دور سیزدهم سری جلسات کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره 60 نمایندگی شوشتر به استادی راهنمای محترم مسافر علی، نگهبانی مسافر منصور و دبیری مسافر احمد با دستور جلسه هفته راهنما در روز پنجشنبه مورخ 30.بهمن.1404 راس ساعت 16.30 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد جلسه:

سلام دوستان، علی هستم یک مسافر.
ابتدا از نگهبان جلسه تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار داد تا در خدمت شما باشم. همچنین از راهنمای لژیون دوم سپاسگزارم که از من خواستند به جای ایشان خدمت کنم. از همه مرزبانان و ایجنت محترم نیز قدردانی می‌کنم.
هفته راهنما را خدمت همه راهنمایان کنگره شصت تبریک عرض می‌کنم؛
به جناب مهندس عزیز، خانم آنی دژاکام محترم و خانواده گرامی‌شان، استاد امین عزیز و تمامی راهنمایان کنگره شصت، به‌ویژه پیشکسوتان گرامی، آقای رضا ترابخانی و آقا فرشید عزیز، راهنمای خودم که در این سال‌ها در همه شرایط کنار من ایستادند. ایشان در اوج مشکلات جسمی، روحی و روانی همراه من بودند، به من آموزش دادند، امید حرکت دادند و از گذرگاه‌های سخت زندگی عبورم دادند.
شاید بسیاری از ما در حال یادگیری هستیم تا به نقطه‌ای از درک برسیم که جایگاه مربی، و احترام به معلم را بفهمیم. شاید هنوز هم به‌طور کامل نیاموخته‌ایم، چون ترازوی ما درست کار نمی‌کند. این ترازو نیاز به آموزش و آگاهی دارد و بالاتر از آن، نیاز به یک حس سالم دارد؛ حسی سرشار از محبت، مهر و قدرشناسی.
همان‌طور که ترازوی دیجیتال در مغازه‌ها با برق کار می‌کند، ترازوی انصاف و قدرشناسی انسان هم با محبت، معرفت و شناخت کار می‌کند. اگر این‌ها نباشد، انگار برقش قطع است و چیزی را نمی‌تواند درست بسنجد؛ فرقی نمی‌کند یک تُن روی آن بگذاری یا ده گرم، قابل تشخیص نیست.
باید کمی فکر کنیم:
منِ رهجو که گرفتار یکی از سخت‌ترین بیماری‌ها، یعنی اعتیاد بودم، بلایی که هزاران سال بشر درگیر آن بوده امروز در کنگره، به‌صورت رایگان، معلم و استادی دارم که روش درمان ارائه داده، برای من وقت می‌گذارد و مرا از این بیماری رها می‌کند. حالا سنجش این نعمت با چه ترازویی باید انجام شود؟
هر انسانی متفاوت است و شاید بسیاری از ما هنوز ترازوی سالمی برای سنجش این عظمت نداشته باشیم. مهندس می‌فرمایند: «من در برابر راهنمایانی سر تعظیم فرود می‌آورم که انسانی را از اعتیاد رها کرده‌اند.»
چرا؟ چون این جایگاه بسیار والا است.
منِ رهجویی که در این شرایط اجتماعی و اقتصادی، رایگان در کنگره درمان می‌شوم، چگونه باید قدرشناسی کنم؟ مکانی برای من و تو ساخته شده، عده‌ای به رایگان خدمت می‌کنند و من آمده‌ام بگویم: «من اعتیاد دارم.»
نیامده‌ام بگویم چه تخصصی دارم، چه جایگاهی دارم یا چه کسی هستم؛ آمده‌ام بگویم معتادم و کمک می‌خواهم. به من گفتند: «جای درستی آمده‌ای، بنشین و آموزش بگیر.»