سلام دوستان آمنه هستم همسفر
اگر بخواهیم کمی دقیقتر به دستور جلسه فکر کنیم، باید بگویم به یاد میآورم که همیشه در طول زندگی اتفاق میافتد که ما یک جاهایی، برای اینکه مطلبی را فراموش نکنیم، آن را مینویسیم و جالبتر اینکه این نوشتار کوتاه را یادداشت میخواندیم. یادداشت یعنی تثبیت یک موضوع در یاد، برای به خاطر آوردن؛ جایگذاری یک مهم در ذهن! و همین یک کلمه میتواند نمونهای جالب و کوتاه باشد برای ثابت کردن اثر نوشتن در به خاطر سپردن. کلا نوشتن همیشه یک راهکار عملی و قدرتمند در به خاطر سپردن مطالب بوده و هست.
اما اینجا و در کنگره۶۰ ما با یک موضوع قابل تامل مواجهیم: اینکه آموزشهایی که توسط استاد جلسات در مرکز کنگره۶۰ انتشار مییابد، همان روز در دسترس همه قرار میگیرد و این فایلهای صوتی، همانطور که همه میدانیم، یک بار که دانلود شود، برای مدت خیلی زیادی که ما بخواهیم، امکان استفاده شنیداری پیاپی را داریم. ما در شنیدن این سیدیها هیچ محدودیتی نداریم؛ پس چرا باید حتما بنویسیم؟ و چرا نوشتن سیدیها و تحویل آنها به راهنما سر لژیونها یک قانون است؟
این موضوع بیش از هر چیز اهمیت آموختن را نشان میدهد و اهمیت تکلیف بودن نوشتن را در کنگره۶۰ به وضوح مشخص میکند و یک موضوع که من به آن فکر میکنم و برایم جالب است، این است که نوشتن در اینجا و در دانشگاهی که ما آموزش میبینیم، یک قانون است؛ و احترام به قوانین کنگره۶۰ اصل و دلیل حضور در آن است.
شایدبنیانگذارکنگره۶۰، مثل همه دستورالعملهای تابع شرایط و مستندی که داشتند، در این مورد هم ما را خوب میشناختند و میدانستند که انسانهایی هستیم با شرایط خیلی پیچیده روانی که برای خوب شدن لازم بود یاد بگیریم؛ و برای یاد گرفتن باید متمرکز عمل میکردیم. و هیچ راهی برای جمع کردن تمرکز در هنگام یادگیری نمیتوانست به اندازه نوشتن موثر باشد و دقیقا برای تکتک ما این ثابت شده است که تا «ننوشتیم، یاد نگرفتیم» و تا یاد نگرفتیم، آرام نشدیم.
سلام دوستان سهام هستم همسفر
امروز در دستورجلسه، نامی آشنا اما گوهری ارزشمند میدرخشد: «سیدی». این قرص کوچک نور، که دادههایش با عشق و تجربه فشرده شده، نه یک تکلیف اجباری؛ بلکه یک دستور رهایی است.
سیدی، در حقیقت صدای خردمندی است که از دل رنجهای گذشته برآمده و با زبان تفکر، راه بیرون آمدن از ظلمت اعتیاد را هموار میسازد. این آموزش به معنای کلاسیک نیست؛ این انتقال زیستنامه است؛ چکیده صدها ساعت تفکر، شکست و پیروزی که در قالب شنیداری تقدیم شده است.
تاثیر سیدی در آموزش ما مانند بارانی است که بر زمین خشک ذهن میبارد. من پیش از آن تنها با شنیدهها و تجربههای محدود خود حرکت میکردم؛ گاهی گم میشدم، گاهی تکرار میکردم. اما سیدی مانند نقشه گنجی است که توسط استاد دژاکام، استاد این راه، ترسیم شده است. هنگامی که در سکوت یا تنهایی منزل به صدای سخنان مهندس گوش میسپارم، در واقع در حال تزریق دانایی سیستمی به روح خود هستم.
من یاد میگیرم تفکر کنم؛ دیگر تنها تقلید نمیکنم، بلکه برای درک مفاهیم عمیق «درمان»، «بیماری» و «خودسازی» عمیقا به اندیشه میپردازم و روشها را میآموزم. دستورجلسات من را با آموزش جهانبینی بهروز نگه میدارد و یادآور میشود که «آموزش» پایانناپذیر است. هر سیدی یک فرصت است تا خود را با اصول کنگره۶۰ بسنجـم و ببینم کجای مسیر را با نیت خالصانه طی کردهام.
سیدی نه تنها برای رهجویان، بلکه برای مرزبانان و راهنمایان نیز حکم جریانی زنده را دارد؛ جریانی که مانع از رکود و کهنگی تفکر میشود. این آموزش مداوم، سیستمی است که تضمین میکند مسیر رهایی همواره روشن و پویا باقی بماند. باشد که در شنیدن این زمزمهها همیشه گوش جانمان را باز نگه داریم و بدانیم که هر جلسه، هر سیدی، قدمی محکمتر بر صراط مستقیم آزادی است.
نویسندگان: همسفر آمنه و همسفر سهام رهجویان راهنما همسفر الهام (لژیون شانزدهم)
رابط خبری: همسفر آمنه رهجو راهنما همسفر الهام (لژیون شانزدهم)
ویراستاری: همسفر ملیکا نگهبان سایت
ویرایش و ارسال: همسفر مهشید دبیر سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
112