وادی چهارم؛ وادی پذیرش مسئولیت

جلسه مجازی مسافران شعبه صائب تبریزی با استادی همسفر حسین  با دستور جلسه «وادی چهارم و تاثیر آن روی من» روز شنبه 27 خرداد ماه ۱۴۰۲ برگزار شد.

سخنان استاد:

وادی چهارم: در مسائل حیاتی، به خداوند سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.
ابتدا جا دارد از بنیان کنگره ۶۰ جناب مهندس دژاکام تشکر کنم که راه و مسیر زندگی را برای ما مسافران و همسفران مهیا کرده‌اند. در ابتدای مطلبم از راهنمای خوبم زنده یاد مرحوم آقای تابستانی یاد می‌برم که زحمات زیادی را برای قسمت همسفران کشیده‌اند.
وقتی به منابع مختلف کنگره ۶۰ رجوع کردم در فایل وادی چهارم «بخش ۱» جناب مهندس در مورد چرایی به وجود آمدن این وادی توضیح می‌دهند که چون در گروه‌های دیگر هم در مورد این وادی صحبت می‌کنند که من همه چیز را فقط به خداوند می‌سپارم و تسلیم قدرت مطلق هستم؛ شاید نویسندگان این مطالب هدف درستی از طرح این مطالب داشته باشند، ولی به یک نوعی در این مسئله اغراق ایجاد شده است؛ به خاطر این مسائل جناب مهندس بیان می‌کنند که اگر ما همه مسئولیت‌های خودمان را گردن قدرت مطلق بیندازیم، درست نیست؛ البته این را هم بگویم که به این صورت نیست که بگوییم پس تکلیف دعا و توکل چه می‌شود؟ یک مرز باریکی بین این‌ها وجود دارد و آن هم این است که دعا، توکل، نیایش اعلام نیاز به قدرت مطلق است و زمانی مثمر ثمر هست که در درجه اول تلاش خودمان را کرده باشیم، زحمت لازم را کشیده باشیم و بعد از آن برای وصول بهتر به قدرت مطلق توکل کنیم، ولی در غیر این صورت اگر تلاشی نکنم و فقط بنشینم و به خدا توکل کنم، کوچک‌ترین قدمی بر ندارم و فقط کارم دعا و نیایش باشد که خداوند کارهای من را انجام دهد، هزینه‌های زندگی من را تأمین کند، قطعاً به نتیجه نخواهیم رسید؛ برای مثال من مرتکب جرم و جنایتی شویم و در اثر آن زندانی شویم، آیا خداوند وظیفه دارد که ما را از زندان خارج کند یا در مسائل و مشکلات مختلف خداوند آن‌ها را حل نماید، مثل این است که خداوند همیشه تحت فرمان ما است و تمام مشکلات ما را در زندگی حل خواهد کرد؛ در حالی که به این طور نیست ما در دل وجود خودمان با تفکر، اندیشه، تلاش و آموزش بایستی حساب باز کنیم و بعد از آن از خداوند انتظار یاری و هدایت داشته باشیم، بنابراین در وادی تفکر که شامل وادی اول، دوم و سوم است، برای ما مشخص شد که بیشترین مسئولیت زندگی ما بر عهده خودمان است و وادی چهارم در خصوص مسائل حیاتی خودمان مسئولیت خداوند و مسئولیت خودمان را در حد امکان مشخص کرده است.

چنان چه می‌دانیم خداوند پس از خلقت انسان، آن را بر سر یک دو راهی قرار داد و به انسان اختیار کامل داد که هر راهی را که می‌خواهد انتخاب کند. یک راه؛ راه ارزش‌ها و راه دیگر راه ضد ارزش‌ها، حال اگر به خداوند معتقد باشیم در کتاب آسمانی اعلام کرده است که مسئولیت کارهای که ما انجام می‌دهیم به عهده خودمان است و نمی‌توانیم بار مسئولیت زندگی را بر دوش خداوند قرار دهیم.
من در طول مسیر زندگی‌ام به تعدادی از جوانان برخورد داشته‌ام که از زمین و زمان شکایت می‌کنند و ادعا دارند که در زندگی‌شان هیچ شانسی ندارند و انتظار دارند که یک روزه همه چیز را به دست بیاورند، ولی بدون تلاش نمی‌توان به نتیجه لازم رسید.
در وادی چهارم جناب مهندس به خود شناسی و شناخت انسان خیلی توجه می‌کنند و در مورد آن خیلی صحبت می‌کنند «صور آشکار و صور پنهان».
در آخر امیدوارم هستم که به آن مرحله از آموزش و جهان‌بینی برسیم که خودمان مسئولیت اعمال خودمان را بپذیریم و هیچ کس را مقصر وضع فعلی و گذشته خودمان را ندانیم و باید بدانیم که فقط خودمان هستیم که سرنوشت آینده خودمان و طرز زندگی‌مان تأثیرگذار هستیم، پس باید با آموزش‌های ناب کنگره هر چه بیشتر و در سایه‌ی تفکر درست و در صراط مستقیم گام برداریم و تمام سعی و تلاش خودمان را کنیم و بعد از قدرت مطلق طلب مساعدت کنیم.

خدمتگزار سایت: همسفر مهران