سروده آقای محسن زهرای

آنــکه عمری بی دلان را نــقــطه پــرگـــار بــود

کشتــی گم گشتـگان را ساحـلی هموار بود

عــارفــی رند طـریـقت دیدهای هشیار مست

عــاشـــقــان درگـــهـــش را دولــت دیــدار بود

وصف ایمانش نــه از ســر کلــام اسـت و بیـان

نـقـش عقــل و عشــق او در پــرده کــردار بود

رهــروی کو اینچنین عاشـق به هر گاه و مکان

رهــزن هــر کــوی و بــامــش نـاوک اغــیار بود

در گــــذر از مــعبــر اضــداد و امـــواج مـــهــیــب

رونــق زنـجـیــره هــای عــشـق، او را یـار بـود

دیــده اش تــاریــخ تقدیــری کهن را روشنــاس

سیـنـه اش فـرمـان حـق را مـخـزن اسـرار بود

زایــش انــدیشــه اش در خــلق دانش های نو

مرهـمی بـر درد انـسان های دل افــگــار بــود

در طـلب بـود از پی کشــف حقایــق در جـهان

هر نفس از عشق مخلوقین حق سرشار بود

خــود فــروغ دو جهانــست که تابـیـده ز عشق

ایــن  تــجلی  از  ازل  بــر  گــنـبــد  دوار  بــود